zondag 31 december 2006

Jan en Ingrid gaan vroeg slapen

- Jan?
- Ja schat.
- Ik maak mij zorgen om de kinderen.
- Hoezo, zij zijn toch oud genoeg nu.
- Of ze wel goed zullen terechtkomen.
- Ach, maak je daar niet druk om. Dat komt wel goed. Hoe waren we zelf op hun leeftijd?
- Ja, je hebt gelijk, ik moet me niet zo druk maken.
...

- Zeg, voel ik hier geen knoebeltje?
- Een knoebeltje?
- Ja, laat je nu toch eens eindelijk checken in de mammobiel.
- Ja, maar als het kanker blijkt te zijn, wat dan?
- Hoe eerder je het laat verzorgen hoe beter. Stel dat je te laat bent en dat die borst wordt weggenomen.
- O Jan, ik moet er niet aan denken.
- Ik ook niet, het zou ons stabiele leventje totaal in onevenwicht brengen.

Grote Pier



Een grote pier hak je in twee met een groot zwaard.

Vandaag in de Colruyt gehoord

- Papa, waarom zijn er boeken met sprookjes?
- Om in te geloven jongen.

zaterdag 30 december 2006

Een hond?

Voor wie zelf een hond wil maken heb ik hier alvast een paar belangrijke ingredienten:


vrijdag 29 december 2006

De pet van Blogbaas...


... is terecht!

Met bedekt opgeheven hoofd kan ik mij nu weer op straat vertonen.

La Villa Italia of de pet die bleef logeren.

Gisteren nog eens met mijn vriend Pebo gaan eten in een echt restaurant. Dat was al van eergisteren geleden.

Ik een lekker Minestronesoepje en een verukkelijke mixed grill.
Pebo wel zéér smakelijke kaaskroketjes op een bedje van sla en dan eveneens de mixed grill.

Vergat ik na het schransen toch niet weer mijn pet zeker! Maar dat ontdekte ik pas 's avonds. Ik had echt niet de moed om het aan mijn vrouw te zeggen. Zij heeft al zoveel tegenslag met mij moeten beleven en die pet was pas nieuw.

Gelukkig heb ik dus nog Pebo, die ik sms-gewijs van mijn probleem op de hoogte bracht. Hij nam dan het initiatief om het restaurant op te bellen. Met succes!
Wat blijkt? Mijn pet ligt daar klaar voor mij om op te halen. Dat zal ik straks beslist doen.

Solidaire vrienden, daar komt het op aan!

donderdag 28 december 2006

woensdag 27 december 2006

dinsdag 26 december 2006

In de gloria




De uitbeelding door de kleinkinderen van de begingeneriek van In de gloria was werkelijk heel geloofwaardig.

Balder en Marnix

- Kijk Balder, mijn voornemens voor 2007
- Nou, dat kan tellen, vooral punt 3. Weet je vrouw dat al?
- Maar neen, het is ook niet de bedoeling dat je het voortvertelt, want dan telt het niet!
- En ik dan? Ik mag het wel weten?
- 'Tuurlijk, jij bent van geen belang, wij zijn vrienden.
- En puntje 6 dan: "Mijn vrienden respecteren"?
- Dat schrap ik deze keer.

maandag 25 december 2006

Een kerstman

Eergisteren zag ik de kerstman aan het werk. Neen, niet de échte, maar de middenstandsversie ervan in Overijse. Een triestig heerschap, al deed hij nog zo zijn best.

Midden op straat (de Stationstraat, al is er geen station in Overijse) klampte hij jonge moeders met kinderen aan en richtte zich tot het kroost:

"Dag brave kinderen, lusten jullie spruitjes?"

Geen enkel kind dat deze gezonde groente lust. Maar alsof hij ter plekke een mirakel volbracht loste hij dit dan op met de volgende woorden:

"Dat dacht ik wel, daarom dat ik hier een lekker snoepje voor jullie heb!"

Dit ritueel herhaalde zich een keer of vier, tot er een bijdehand jongetje met duidelijk afwijkende neigingen antwoordde:

"SPRUITEN! LEKKER!!!!"

En toen stond hij daar met zijn valse baard in de wind.

"Snoep zal ook wel goed zijn zeker?"

zondag 24 december 2006

Het grote moment

Vandaag vieren wij het heilige feest van Kerstmis. Een feest met een heel eigen symboliek en zingeving waarvoor zowel mijn gezinsleden als ikzelf beslist openstaan, al is nu wel het ogenblik gepast om er op te wijzen dat Kerstmis voor ons méér is dan een religieus ritueel.

Zo maken wij er een erezaak van dat alle culinaire voorbereidingen reeds in de voormiddag achter de rug zijn. Geen inspanning is ons daarvoor te veel, want het zware werk moet echt achter de rug zijn tegen dat het grote moment aanbreekt.

Welk moment?

De middernachtmis?

Neen hoor, die halen we als het slecht weer is vaak niet eens. Voor ons is hét moment van familiaal samenzijn het gezamenlijk aanhoren van de kerstboodschap van onze koning! Hét jaarlijks moment van bezinning en beschaafde pret. Pas wanneer wij aanhoord en begrepen hebben wat onze vorst dit jaar nauw aan het hart lag en ligt, dan pas kunnen wij vieren.

Soms sluiten wij vooraf kleine weddenschappen af. Waarover zal hij het dit jaar hebben? Volkswagen Vorst? Het zinloze geweld in de maatschappij? Het milieu? De Vlaamse onafhankelijkheid? Zijn kleinkinderen? En zal hij weer dat blauwe kostuum met een grijs streepje aan hebben?

Ja, dat zijn nu eens momenten van echt beschaafde spanning.

zaterdag 23 december 2006

Een vergeetkistje

Toen Balder hem het vergeetkistje toonde brak Marnix het angstzweet uit.
"Hoe kom je daar aan Balder? Weet je wel wat dat is?"
"Maar Marnix toch, gewoon een guitig kistje met een rare tuit."
"Mis Balder, dat is een v-e-r-g-e-e-t-k-i-s-t-j-e!!! Een mens moet daar met zijn fikken afblijven."
"Een v-e-r-g-e-e-t-k-i-s-t-j-e? Wat is dat nu weer?" stamelde Balder.
"Vergeetkistjes behoren tot het aloude instrumentarium om het kwade uit te drijven. Zij stammen uit de oude tijden toen de Europeanen nog arm en gelukkig waren..."
"Heus?"
"Ja heus, op oudjaarsdag stopten de mensen hun slechte herinneringen en kwade gevoelens t.o.v. hun medemensen, langs die éénrichtingstuit in een vergeetkistje. Op het feest van driekoningen begroeven zij dan hun kistjes op een voor niemand bekende plek en bleven zij zelf blijgemutst achter met niks dan goede bedoelingen en vrome intenties."
"Wat een prachtig gebruik. Hoe zou het toch komen dat wij dat niet meer kennen Marnix.?"
"Maar Balder, dat ligt toch voor de hand, dat komt door het verlies van ons kinderlijk geloof! Op zeker ogenblik raakten de oude Europeanen ervan overtuigd dat hun kinderlijk geloof ook een kwade eigenschap was en zij stopten het mee in hun vergeetkistje. Nu zitten wij er dus mee. Of beter gezegd, nu zitten we dus zonder!"
"Laten we dan dit kistje openbreken en het weer op de mensheid loslaten!"
"Balder, zet dat uit je hoofd. Op die manier bevrijden wij meteen ook een hele hoop boze gevoelens en ideeën. Wie weet hoe slecht de mens wel was die dit kistje ooit begroef. Neen hoor, dat risico mogen wij niet nemen."
"Ja, je hebt gelijk Marnix, ik zou wel een zucht van diepe spijt kunnen slaken."

donderdag 21 december 2006

Rijsttaart

Wist u dat mijn vader dol is op rijsttaart?
Waarschijnlijk niet. Ik ben het ook pas enkele dagen geleden te weten gekomen. Heel mijn zorgeloze jeugd thuis onder zijn gezag heb ik hem vanalles weten snoepen: chocola, pruimenvla, "swissen", 8-koeken, appelflappen, kriekentaarten, Haagse hopjes, negerinnentetten, peperkoek met en zonder gember, Suzywafels, nougat (niet noodzakelijk uit Montelimar), babbelutten, mattentaartjes, krakelingen.
U noemt het maar, hij (vr)at het allemaal. BEHALVE, inderdaad, rijsttaartjes.

Nu wij het er dan toch over hadden heb ik het hem dan ook gevraagd:

"Papa, waarom heb ik je dan nooit een rijsttaartje zien eten?"
"Jongen," zuchtte hij "dat komt door de oorlog!"
"De oorlog?"
"Ja, die in Viet-Nam. Ik stond toen eens bij de bakker en vroeg hem wat het geheim was van zijn lekkere rijsttaarten: Amerikaanse rijst, antwoordde hij. En omdat ik toen nogal principieel tegen die oorlog was, besloot ik om geen Amerikaanse rijst meer te eten"

Ziezo, dat weten u en ik dan ook weer.


P.S. Uncle Benz' heb ik thuis ook nooit gezien

woensdag 20 december 2006

De fut is er even uit

De hele vorige week ben ik ziek geweest. Ik ben sinds maandag weer aan de slag, maar ik ben toch nog niet 100%. Ik vrees nog wel enkele dagen nodig te hebben om weer greep op een en ander te krijgen.

Ook deze blog is mij momenteel wat te veel. Ik zal niet zeggen dat de lol er af is, dat niet, maar op een of andere manier vlot het niet meer zo.

Ik was/ben bijvoorbeeld van plan mijn antwoorden op Humo's vragenlijstje hier te plaatsen, maar ik kan mij niet meer herinneren wat ik dit jaar o.a. allemaal heb gelezen. Dat bedoel ik nu met "het vlot niet meer".

De fles is leeg, pleegt mijn vader te zeggen. En dan moet je gewoon even wachten.

Dat zal ik dan maar doen.

maandag 18 december 2006

Nieuw uit het oefenkamp


Met bevende stem maakte de instructeur de aspirant terrorist diets dat zijn prestaties ondermaats bleven en welk besluit hij daaraan verbond:

"Jozef, je bent van goede wil, maar het is nu al de negentiende keer dat je het doel die boerderij daar, mist. Bij deze plaats ik je over naar de propagandadienst, want je hebt een welluidende stem, en je lijkt mij ook bekwaam om zelfmoordvideo’s te regisseren."

zaterdag 16 december 2006

Betoveringsgevaar!


Verborgen in de anus van het zwarte schaapje zag kabouter Yvo een meisje door het weiland sluipen.
"Hahaa..." dacht hij zo stil als hij kon om het schaap niet te doen schrikken, "die zal ik straks eens lelijk betoveren!"

vrijdag 15 december 2006

Begluur-je-buur

Ja, met onze nieuwe Begluur-je-buur kit bent u nooit meer onmondig op de eindejaarsfeesten. Voortaan opent u zélf de conversatie met leuke inswingers zoals:

"Wel buur, wie was toch dat blondje dat via de achterdeur bij je binnenging terwijl je vrouw net langs de voordeur buitenkwam?"

of:

"Dora, je hebt wel héél veel moeten wringen om nog in dat rokje te geraken is het niet?"

De Begluur-je-buur kit, een must voor de moderne mens!



donderdag 14 december 2006

Vlaanderen onafhankelijk?

Het was een paniekerig sms'je dat ik vanmiddag kreeg van Pebo in Helsinki.

"Wat is er aan de hand in België?"

Ik heb hem spontaan geadviseerd politiek asiel aan te vragen in de Russische ambassade. In hoofde van ons beroep riskeren wij bij de eersten te zijn die zullen worden geëxecuteerd.

Zelf probeer ik voor mezelf en mijn gezin een vluchtroute naar Canada te regelen.

Afspraak met Pebo is dat we elkaar over drie maanden ontmoeten in Ochotsk om het verzet op gang te brengen. De koffers zijn al gepakt.

woensdag 13 december 2006

Vakantiepret

Een van mijn oudste en nog steeds liefste hobby's is het observeren van visjes in de Middellandse Zee.

Daarvoor begeef ik mij tussen rotspartijen waar het water tot schouderhoogte komt en waar ik mij dan roerloos stil houd (Het is een techniek die ik, als ik mij niet vergis, heb opgeraapt van Old Shatterhand). Na verloop van tijd, zelden meer dan vijf minuten, zie ik ze al komen. Kleinere, maar ook grotere vissen. Langs de rotswanden, tussen mijn benen. Zààààlig!

Neen, ik maak ze niet aan het schrikken of zo. Per slot van rekening ben ik de gast in hun biotoop en niet omgekeerd.

Eens heb ik het zo vier uur en een kwart volgehouden. Dat werd eveneens mijn persoonlijk record, want de rest van die vakantie bracht ik door in de kliniek van Tortosa alwaar ik verzocht werd voor een zonneslag en brandwonden tot de derde graad op mijn schouders.

Onvergetelijk.

dinsdag 12 december 2006

Druivensuiker


Nooit eerder heeft Viktor Originalteil zijn druivensuiker van zo dichtbij bekeken. Wat een kleuren! wat een structuren!

maandag 11 december 2006

Het gaat lichtjes beter, dank u!

Ik voel me vandaag een ietsiepietsie beter. Alles tolt nog om me heen, maar ik slaag er toch in semi-vast voedsel binnen te houden. Het smaakte nog ook! Een better-food koek met geplette banaan en sinaasappel en véél suiker. Een recept van mijn oude moedertje.

Rond een uur of tien voelde ik mij zelfs sterk genoeg om mijn nieuwe boekentas in orde te zetten! Dat geeft toch een prachtig gevoel. Een echte zwartleren Arthur & Aston! Alles zit er nu keurig in.

In vak 1: alles wat met het werk te maken heeft. (Uiterst belangrijke documenten)

In vak 2: alles wat privé is. Voorbereidende nota's voor blogjes, enz.. (nog belangrijker dus!)

In vak 3: Brieven en omslagen die ik aan deze of gene moet doorgeven (ook belangrijk, maar niet zozeer voor mij)

Blogbaas laat zich niet kisten!

zaterdag 9 december 2006

Ziek


Het is zo ver!

Blogbaas is ziek!
Blogbaas is heel ziek.

Blogbaas heeft koorts
en Blogbaas heeft pijn.

Op zo'n momenten is het niet prettig
om Blogbaas te zijn.

Volkswagen



Okee, we hebben dan wel geen winter,
maar we hebben toch Vorst!

donderdag 7 december 2006

Schoenmaker, een mooi beroep!


Plots vraag ik mij af of de omzet van de schoenmakers in Echternach groter is dan die van hun collega's elders?

woensdag 6 december 2006

Jan en Ingrid: de dingen des levens!



- Kom Jan, voor de pinnen er mee, leg het nu eens uit.
- Ja Ingrid. Goed. Wel heu..., kijk kinderen, als de penis zó groot is geworden, dan...

Kerstboomkiezen

Tussen mijn drukke werkzaamheden in is er weer het jaarlijkse ritueel van de aanschaf van een kerstboom.

Is het mijn leeftijd? Is het mijn groeiend besef van eigen zwakheid? Word ik milder voor minderheden? Ik weet het niet, maar dit jaar zou mijn gezin er misschien wel eens aan ten onder kunnen gaan. Ik wil namelijk geen boom, althans geen échte. Mijn enige compromis is een plastieken boom en ik laat het formaat geheel en al over aan mijn gezinsleden.

Kerstboomkiezen doet mij namelijk elk jaar steeds sterker denken aan oude historische prenten van slavenmarkten. Daar ging het ook om de sterkste, de grootste en de mooiste. En wie niet voldeed schoot er ook vaak het hachje bij in.

Bovendien weet ik zeker dat je je voor elke boom die je in huis haalt de haat van een kabouter op de hals haalt. En dat is wel het laatste waar ik mee kan leven.

maandag 4 december 2006

Waarin ik goede raad opvolg!

Gisteren besloot ik de goede raad van Pa Pinkelman op te volgen. In plaats van zomaar wat rond te lummelen in huis ben ik uit het raam gaan kijken. Een raam is per slot van rekening een venster op de wereld. Ik zag niks, helemaal niks. Geen passant, geen auto of dwarrelend blad. Niks. Op zondag 3 december is er in mijn straat niets gebeurd.

Door zo gewoon uit het raam te kijken begreep ik echter allengs dat ik toch wel in een heel bijzonder hoekje van de wereld woon. Dat is mij eigenlijk heel wat waard!

zondag 3 december 2006

Vraagje aan mijn lezers


Ik ben een verstokt vulpenschrijver. U ook?
Want ik zou daarrond een projectje willen opstarten.

Nestor Schaapvacht


Alvorens zijn vrouw te slachten sleep Nestor Schaapvacht, handelaar in tweedehandswagens, zorgvuldig zijn mes.
Niet begrijpend keek Rachel toe.
- Nestor, waarom dat grote mes?
- Maak je geen zorgen Rachel, het is een oud ritueel, overgedragen van vader op zoon.

Toen begon Rachel zich zorgen te maken, maar al bij al was het vlug voorbij.

zaterdag 2 december 2006

Een dag van actie!

Nog voor het krieken van de dag was ik al op.
Popelend. Vol spanning!

Want vandaag is een dag van actie!

O wat kijken de mensen boos.
O wat kijken de mensen kwaad.
O wat zijn zij nijdig.

Je kan best ruim baan geven aan die boze, kwaaie, nijdige mensen, want zij komen op voor een nobele zaak.

SOLIDARITEIT

en solidair ben ik.

Dus loop ik mee.

Ik wil al die mooie woorden horen.
Al het zat gelal.

En vanavond zal ik zeker denken: wat een mooie dag.

donderdag 30 november 2006

Prrrrrrrrrrrrrr.....tjt


Sommige mensen schamen zich voor niks. Zakenlui die er de kantjes aflopen. Venten die hun vrouw bedriegen. Vakbonders die hun basis verraden. Noem maar op.

In een andere schaamtecategorie zit dat oude dametje dat eergisteren in restaurant "Chez Maria", terwijl ik daar toevallig met twee collega's zat te genieten van een ferme steak, het wereldrecord langdurig maar geurloos scheetlaten op haar naam, probeerde te zetten.
Ondanks de welluidende sonoriteit bleef zij echter steken op eenentwintig seconden.

Een dessert hebben wij niet meer besteld.

Merchandising

Veel bloggers worden na verloop van tijd onmisbaar voor hun lezers. Om het gevoel van "proximiteit" optimaal over te dragen toon ik hierbij hoe een blogauteur op goedkope en efficiënte manier aan de hunkering en nabijheidshonger van zijn/haar lezers kan voldoen:

Schenk hen een levensechte driedimensionele replica van uzelve!

Het is een strelende en geruststellende gedachte dat uw lezers naar u kunnen kijken telkens zij daar de nood toe voelen, zonder dat u veel van uw privacy moet prijsgeven, wat met webcams nog eens het geval kan zijn.

woensdag 29 november 2006

Gevallen

Zo nu en dan sta ik nog stiller bij "de dingen des levens" dan op andere werkdagen.
Er hangt vandaag een toefje vrieslucht in de stad en ik was net van plan wat financiële rapporten door te nemen toen een collega met iets interessanter op de proppen kwam.

Toen zij vanmorgen de stad binnenreed, kwam zij langs een bouwwerf waar, dàt had zij spijtig genoeg op vijf minuten na gemist, blijkbaar iemand van een hoge stelling was gevallen.

"... er hingen geen hangnetten. Eén persoon probeerde het slachtoffer te reanimeren en de anderen deden gewoon niks. Zij stonden erop te kijken!"

Ja. Maar wat doe je in zo'n situatie? Je collega is net van de stelling gevallen. Hem eens goed doorheen schudden met zijn vijven? Opsinjoorke? Bouwvakkers zijn toch geen urgentiechirurgen?

dinsdag 28 november 2006

Ongerust ben ik (2)

Het is en blijft echt waar hypothetisch, maar toch heb ik al twee goede redenen waarom het toekomstig lief van mijn zoon voor mij zou kunnen kiezen:

1) Ik heb vast werk en een inkomen
2) Ik heb bewezen kinderen "met karakter" op te kunnen voeden!

Geef toe, dat zijn toch argumenten?

Hoe verzint men het?


Je moet er maar op komen. Het bestaat echt: de electronische zandloper!

Schitterende vondst eigenlijk. Onmisbaar in zandarme streken.

Ongerust ben ik


Zopas las ik een blog waarvan mij alweer de naam ontschiet, maar het existentieel probleem dat er werd voorgeschoteld is niet min.

Stel dat mijn zoon, een nette jongen (proper op zijn eigen) en niet echt onverstandig, kortom een aardje naar zijn vaartje, thuiskomst met een meisje dat hij met recht en reden zijn verloofde gaat noemen. Een meisje dat wij, bezorgde ouders, bovendien ook zo zullen erkennen en al vlug gaan beschouwen als een volwaardig lid van ons gezin. Tot hiertoe geen probleem,

MAAR STEL DAT IK OP DAT MEISJE VERLIEFD WORDT!

Wat moet ik dan aanvangen?

Een ongeschreven mannenwet zegt dat je afblijft van het lief van je beste vriend, maar hier gaat het om het nog hypothetische lief van mijn zoon en riskeer ik voor de rest van mijn leven geconfronteerd te worden met de warme en tedere gevoelens die dan in mij zullen woelen. Wat moet ik doen in die situatie? Zoveel mogelijk niet thuis zijn als zij langskomen?

Is het is misschien daarom dat mijn vader deed of hij niks zag in mijn huidige vrouw en dat hij nu acht maanden per jaar in het zuiden van Europa overwintert?

U ziet, het is niet zo moeilijk om aan het piekeren te slaan.

Er is ook nog de andere optie: mijn vrouw en de niet meer zo hypothetische vriend van mijn dochter. Als zij eveneens tedere gevoelens krijgt (mijn vrouw bedoel ik), zal zij het mij dan opbiechten?

maandag 27 november 2006

Peter


Peter is een katteneter!

Zie hoe hij de poezen lokt,
hoe poezelig zijn jagersogen!
Hij kan zijn kattenhaat heel goed verbergen,
en slaat dan toe:

PATS

Dood.

Gestoofde kat met boerenbrood.
Jaja, peter is een katteneter.

zondag 26 november 2006

Kwatta?

- De Kwatta is ontsnapt.
- Dat kan toch niet! Heb je wel goed gekeken?
- Ja hoor. Hier. Kijk maar. De doos is leeg.
- Jezus, dat is een ramp. Wat zeggen we tegen de kinderen?
- Gewoon de waarheid: "De Kwatta is weg kinderen."
- Ze zullen er het hart van in zijn.
- Ik weet het.
- Gelukkig stinkt ontsnapte Kwatta niet.
- Neen, dat is nog een geluk bij een ongeluk.

zaterdag 25 november 2006

Mowgli



- Daar was het Dina, ginder aan de rand van het bos!
- Maar Bep, een Mowgli? Dat is toch onmogelijk! Het is al eenendertig jaar geleden dat er nog officieel een Mowgli werd gespot!
- Ja, en toch weet ik het zeker. Hij was magerder dan een boerenknecht, maar naakter dan een aap.
- O Heremijntijd! Dat we dat nog mogen meemaken, een Mowgli. Het Kiplinggenootschap zal verrukt zijn.

vrijdag 24 november 2006

Duidend cursiefje


Beste lezers en lezeressen van "Het Vliegend Eiland",

Dit is de eerste keer dat ik meen in te moeten grijpen en duiding verschaffen. U weet waarschijnlijk wel wat er zich de afgelopen weken in onze huiskamer heeft afgespeeld nadat ik ontdekte dat mijn man, Blogbaas, er heimelijk een weblog op nahoudt. De therapie die we gezamenlijk volgen begint zijn vruchten af te werpen, maar wij zijn er nog niet.

Om alle misverstanden weg te nemen: het vorige berichtje "Ingrid en Jan worden krols" is géén allegorie over ons intieme huiselijke leven betreffende de activiteiten die een deugdzaam echtpaar alleen in het donker achter de gesloten deur van haar slaapkamer uitoefent. Helemaal niet, de foto die hij er zo suggestief heeft bij geplaatst is er een van Poetin en Condoleeza, de twee katjes van onze buren.

Ik verontschuldig mij voor mijn man die bepaalde gevoelens en gedachten nog niet helemaal weet te beheersen. Hij bedoelt het echt niet kwaad. Alleen, hij kent de kracht niet van de woorden die hij publiceert. Daarom meende ik nu toch een en ander in een juist daglicht te moeten plaatsen.

Met oprechte groeten,

Blogbazin

Snorky, de sprekende hond



Ja Snorky, je hebt weer gelijk. Petronella is geen meisje voor mij.
Die snol komt waarschijnlijk niet meer opdagen.

donderdag 23 november 2006

Ingrid en Jan worden krols



- Ingridje, mag ik je zachte vachtje lakke-lekke-likken?
- O ja Jan, dat is ling-e-lang geleden! Kom maar hier.
- Mmmmm... lekker, zo samen liggen snorren.
- O Jan, jij krolse kater.
- O Ingrid, jij kroelende kattin.

woensdag 22 november 2006

Een glimmering






Hij blijft mij toch verbazen. Telkens weer.

Zonet stond hij bij mijn bureau met de glinsterende oogjes van een vierjarige die nog rotsvast in de Sint geloofd.

"Kijk," trok hij mijn aandacht, "Wat ik nu heb. Mijn vrouw verklaart mij gek, maar een man heeft toch ook zijn rechten."

En ja hoor, datgene waarmee hij te pas en te onpas, onze gesprekken lardeert, was er nu in tastbare vorm: de volledige DVD-reeks "Little House on the Prairie".

Even dacht ik: "Is dat voor mij?", want mijn blog bestaat immers één jaar en een passender geschenk is er nauwelijks te bedenken. Maar al vlug bleek dat hij, weliswaar een goede vriend, toch niet zo genereus is.

Maar wat geeft het! De glimmering van geluk in de ogen van een vriend, bestaat er een mooier geschenk?

JOCHEI, VIVAT!


Ja hoor, vandaag vieren wij op de kop af één jaar Vliegend Eiland.

Voorwaar een dag van autocongratulatie en extrospectie. Onze reis gaat verder, steeds op zoek naar nieuwe vrienden en vriendinnen.



maandag 20 november 2006

In de atoombommenwinkel




Nu de buren er een hebben konden de Vandervekens natuurlijk niet achterblijven.

Maar het werd wel even slikken!
Zoveel keuze! Zoveel producenten!
En dan de vergunning voor een ondergrondse silo.

Maar uiteindelijk kwamen zij toch tot een beslissing.
Het werd een kleine ICBM (de Minuteman I) van Amerikaanse makelijk.

Nu kunnen zij ook eens uitpakken op het volgende etentje van Mevrouw Vanderpoel. Een klapper van formaat wordt het!

zondag 19 november 2006

De vloeibare man



- Petemoeike, ik moet je iets bekennen.
- Ik weet het mijn kindje, ik weet het.
- Ik heb hem gezien. Ik was heel bang.
- Bang? Heeft hij je je aangesproken?
- Ja Petemoeike. Hij keek heel boos en ik moest blazen.
- Blazen?
- Ja, om hem af te koelen. Tot hij helemaal gestold was. Het duurde uren en ik werd er draailings van. Ik was helemaal buiten asem.
- Gestold?
- Ja Petemoeike: gestold. Maar op die manier werd hij een prins, net als in dat sprookje waarvan ik niks mag geloven van jou. Morgen komt hij me halen om te trouwen.
- Trouwen?
- Ja Petemoeike. Wie had dat kunnen denken van een vloeibare man?

zaterdag 18 november 2006

Het Reyerscomplex

Ik tuin er altijd in!

Telkens Bert Kruismans de verkeersinformatie voorleest blijf ik wachten op de pointe. Het zijn voor mij de beste momenten in het programma.

Het bewijst dat humor bittere ernst is! Dat zullen de mensen in de file op de E411 met mij eens zijn.
Geachte lezers en lezeressen,
Vrienden,

Waarschijnlijk hebt u het "Recht van antwoord" van mijn echtgenote gelezen. Ik heb hier niets aan toe te voegen. Hoewel ik niets kwaad in de zin had begrijp ik nu dat ik haar diep moet hebben gekwetst en dat therapie misschien wel aangewezen is.

Zoals u ziet is "Blogbazin" een liefhebbende en naarstige vrouw. Haar "Apfelstrudel" is onovertroffen en ook over wereldse en religieuze zaken kan zij met kennis van zaken meespreken.
Wat kan een man nog meer verlangen?

Ik hoop van harte dat "Blogbazin", hier temidden van mijn virtuele vrienden welkom mag zijn en dat haar "Recht van antwoord" of "Duidend cursiefje" bijdragen veel succes en reacties mogen losweken.

Een gelouterde

Blogbaas

vrijdag 17 november 2006

Recht van antwoord

Beste lezers en lezeressen van "Het Vliegend Eiland",

Enige weken geleden kwam ik er achter dat mijn man, hij noemt zich hier Blogbaas, er deze weblog op nahoudt. Met stijgende verbazing en groeiend ongeloof vernam ik aldus heel wat dingen over zijn voor mij verborgen zielenleven. Om niet te spreken van de kwetsende artikelen die hij over mij heeft geschreven, want ik kan u garanderen dat een en ander veel dichter bij de realiteit ligt dan u ooit kan bevroeden. Laat ik het zo stellen: achter elke kwinkslag verbergt zich een bittere realiteit.

Het is maar een onschuldige hobby, zei hij aanvankelijk, maar geconfronteerd met de door mij uitgeprinte feiten werd zijn verweer alsmaar zwakker, tot hij uiteindelijk tot inkeer is gekomen. Na een eerlijk gesprek als deugdzaam echtpaar zijn we tot de volgende afspraken gekomen:

1) Wij zullen gebruik maken van de diensten van een huwelijkstherapeut om de voedingsbodem van tal van voor mij pijnlijke verklaringen, in welke vorm ook, duidelijk te omschrijven, en zullen er dan samen wat aan doen.

en

2) Uiteraard mag hij zijn hobby verder blijven uitoefenen. Welke goede vrouw gunt haar man geen nuttige en/of onschadelijke bezigheid? Alleen zal ik voortaan redactioneel kunnen ingrijpen waar nodig. Niet door censuur uit te oefenen, maar onder de vorm van een "Recht op antwoord" of een "Duidend cursiefje". Op die manier meen ik u, het leespubliek, tal van verkeerde interpretaties te kunnen besparen.

Bij deze mag ik dus al ontkrachten dat mijn man beslist geen manegemeester in een circus is.

Ik hoop, trouwe lezers en lezeressen, dat u begrijpt hoe pijnlijk een en ander voor mij was, maar ik heb mijn man vergeven. Hopelijk vergeeft u hem ook. Hij bedoelt het echt niet kwaad. Alleen, hij kent de kracht niet van de woorden die hij publiceert.

Met oprechte groeten,

Martha,

voortaan a.k.a. "Blogbazin"

woensdag 15 november 2006

Alles is weer goed

- Hallo?
- ...
- O ben jij het! Dat is leuk.
- ...
- Of alles goed gaat? Ja hoor, uitstekend. We hebben alles eens goed uitgepraat en ik moet zeggen, het gaat veel beter nu.
- ...
- Wat? Neen, dat denk ik niet. Hij beseft dat hij te ver is gegaan en dat hij mij in mijn eigenheid moet respecteren. Maar echt waar, ik geloof dat hij het nu wel begrepen heeft.
- ...
- Neen, dat niet. Voorlopig slaapt hij nog op zolder.
- ...
- Waarom? Tja, HIJ vindt dat we er nog niet helemaal uit zijn!
- ...
- Waaruit? Dat vraag ik mij dus ook af. Ik moet hem ook tegemoet komen vindt hij en dat doe ik ook. Ik heb het hem duidelijk gezegd. Het spreekt vanzelf dat ik hem tegemoet kom. Ik ben niet dwaas. Ik kom altijd tegemoet.
- ...
- WAT! Wou je beweren dat het ook aan kan liggen? Hoe kom je daarbij?
- ...
- Dat weet ik ook wel, dat een huwelijk meer is dan eten en de was doen. Dat moet je mij niet vertellen, na eenentwintig jaar.
- ...
- Tarara, geen haar op mijn hoofd dat eraan denkt! Ik weet precies waarmee hij nog zit, maar als hij er niet zelf over begint dan doe ik het ook niet, anders verzwak ik mijn positie.
- ...
- Jààà hoor, alles is weer pico-bello. Dat voel ik gewoon. DOEI!

dinsdag 14 november 2006

Het duel


- Niet schieten, ik sta hier per vergissing!
- Waarom zou ik je geloven?
- Ik heb geen GPS.
- Dan begrijp ik het, arme drommel, scheer je weg, maar voorzichtig, maak geen bruuske bewegingen.

maandag 13 november 2006

Van de wereld


Toen mijn bril van de wereld viel ging ik er onmiddellijk achteraan.
Dat spreekt, het is mijn favoriete leesbrilletje!