Ooit, echt waar één keer maar, ben ik naar de aanminnigen geweest. Omdat mijn gevoelens mij natuurlijk daartoe dreven. Ik had er al zoveel over gehoord. Hoe zacht van aard zij wel waren en hoe vol van begrip. En hoe zij vooruit al weten wat een man zoal wil. Zij namen gastvrije initiatieven die je als gast ook niet zomaar weigeren kan. Gesprekken heb ik daar amper gevoerd. Ik kreeg telkens een zoen vol op de mond. Ja, de aanminnigen weten precies hoe zij een man kunnen versmoren in zijn voorlaatste gedachten zonder dat er een kwaad woord hoeft worden gezegd. Misschien is dat uiteindelijk wel de reden waarom ik er ook niet lang gebleven ben. Maar zelfs ons afscheid was oprecht! Zij zwaaiden mij na tot ik nog slechts een stip was aan hun horizon.
