'En heb je dat gedaan?'
'Ja kindje.'
'De weinige vrouwen in Wijvegem waar ik me nog mee wil inlaten, zijn zij die leerden vechten tegen erosie en pijn, en die voorlopig aan de winnende hand zijn. Niet echt de types die mij tweede kansen willen geven. Ik onderneem de tocht dus heel schoorvoetend.'
'Nou, geluk ermee.'
Waar u kennismaakt met Fritz Vanderveken, de enige echte Vlaamse sheriff.
Fritz Vanderveken was de enige Vlaamse sheriff in wie het volk ooit heeft geloofd.
Misdeelden, bestolenen en eerlijke mensen (zoals u en ik) vereerden hem als hun enige ware Vlaamse Held.
Hij kliste schurken, verijdelde al eens een ontvoering en beschermde iedereen die er tijdelijk om vroeg: een slager of een gouverneur op rust. Een keer bracht hij ook een regering zwaar ten val. Fritz maakte geen verschil.
En dan heb ik zijn uiterlijk niet eens omschreven: groot en breed en glimlachend, met steeds die scherpe blik, en oren die instonden voor zijn ongeëvenaard gehoor.
Alleen aan zijn snor werd vaak getwijfeld. Was dat vermomming? Of bescherming tegen kou en wind?
Ik schuif het al jaren voor me uit, maar laat ik er nu eens mee beginnen: het antwoorden op de vragen van Frisch. Ik garandeer geen volledigheid, wel dat ik ze allemaal eerlijk zal beantwoorden.
Laat ik met lijst I beginnen.
1) Weet ik zeker dat het behoud van de mensheid me echt interesseert als ik en alle mensen die ik ken er niet meer zijn?
Nee, dat weet ik niet zeker.
2) Waarom?
Omdat ik niet zoveel vertrouwen heb in de mensheid en niet inzie of het bestaan van de mensheid er wel toe doet
3) Hoeveel kinderen van mij zijn er niet geboren omdat ik dat niet wilde?
Geen.
4) Wie had je liever niet ontmoet?
(Laat ik het bij initialen houden) A.M.
5) Heb ik het gevoel tegenover een persoon, die dat misschien helemaal niet weet, ongelijk te hebben en heb ik daarom de pest aan mezelf of juist aan die ander?
Nee
Het is niet omdat ik zelf uiteindelijk mijn geliefde ben gaan halen — want op u hoefde ik natuurlijk niet te rekenen — dat mijn leven achteraf een en al over rozen is gegaan. Ik heb menig roman onafgewerkt gelaten omdat ik niet langer in de feiten kon geloven.
Ja hoor, ik droom ervan een goddelijk lichaam te hebben en daarvoor geprezen en aanbeden te worden.
Met een goddelijk lichaam zou ik me gedwongen voelen eerst ingetogen te pronken, casual gekleed, maar niet losjes, zodat mijn contouren zichtbaar blijven.
Eigenlijk zou dat al ruimschoots volstaan, …op voorwaarde dat ik een goddelijk lichaam bezat natuurlijk. Een ritje met de bus naar het centrum en weer terug, op eigen kosten, is voldoende. Dan wen ik eraan. Ik zie het als een proces.
Leen is het nog altijd niet gewoon dat ze als een godin behandeld wordt. Hierdoor vinden mogelijke aanbidders haar stug en afstandelijk overkomen, en blijft het Leeninisme een kleine godsdienst, zonder kerkelijke structuren. En structuur is iets wat Leen heel zeker kan gebruiken.
Neen, ik ben geen Leeninist.
Ook ik ben een goede spoorzoeker. Ik ben heel volgzaam. Ik zou u mijn diensten kunnen aanbieden en brengen naar plekken waar u waarschijnlijk beter niet komt.
Nu zijn laatste morzel vrijheid ook vernietigd was, restten Jan aan het thuisfront slechts de minder subtiele daden van verzet.
Na zijn succes op een kruispunt, ergens in een verloren gat in de Verenigde Staten, probeerde Robert Johnson het in Japan. Met evenveel succes bij de verzonnen wezens.
Drie dagen voor haar dood was Jake nog thuisgekomen met het heuglijke nieuws: 'Moeder, ik heb eindelijk succes in het leven!' Hij keek vaak op dat moment terug.
Maia besefte dat je je toch niet elke dag weer met literatuur hoefde in te laten, maar wachtte tot Dorien wakker werd om dat inzicht met haar te delen.
'Nee Mevrouw, ik zou er niet te veel over piekeren. Uw zoontje is gewoon al heel erg eenzaam. Dat zijn we uiteindelijk allemaal toch?'
We zaten in zak en as en wederom verscheen de Witte Boeddha ongevraagd, maar inmiddels hadden we schoon genoeg gekregen van zijn bezweringen en zijn goede raad en was hij voorspelbaar geworden. Daarom vroegen we hem om geld.
De bevolking begint zich vragen te stellen bij het volgehouden liberaal-sociaal-economisch beleid van de regering. Gelukkig blijkt een verhoging van de defensieuitgaven genoeg om de meeste kritiek te doen verstommen.
Het was een heuglijke dag toen ik ook opgenomen werd in de stoelloze maatschappij. Het bannen van de stoel uit mijn leven gaf mij de kans alles op een andere manier te bekijken en me te wijden aan al wat mij echt interesseerde.
Hoe vaak is Igor na een bepaalde afwezigheid niet weer thuisgekomen en sprak hij de bange, doch opgeluchte woorden: 'Irina, je bent er nog'.
Steeds meer lokale overheden openen loketten voor burgers op zoek naar barbaarse oplossingen voor dagdagelijkse ergernissen en problemen.
Ik had het me véél groter voorgesteld, het Louvre nadat ik het in handen kreeg. Ik schudde ermee en toen, ik moest goed luisteren, hoorde ik stemmetjes binnenin.
Ik hoorde allerlei woordjes:
discours, contextualiseren, spanningsveld, paradigma, epistemologisch en ontologisch, immanent, deconstructie, iconografie, intertekstualiteit, ambiguïteit en liminaal, narratief.
Ik begreep dat het Louvre alleen mij niet gelukkig zou maken.
Zodra The Real Butt Plugs afwisten van het bestaan van die andere butt plugs, distantieerden zij zich met klem van de praktijken die hun concurentes erop nahielden. Zij, The Real Butt Plugs, hadden métier en neurieden vierstemmig terwijl zij hun geraffineerde handelingen verrichtten.
Ja, het was een dwaas ongeluk, toen Karel een dubbele enkelbreuk opliep. Gelukkig waren er drie getuigen. Lindy, Cindy en Mindy. Opgeteld waren ze qua leeftijd negen jaar jonger dan Karel. Vraag me niet wie, maar een van hen belde om een ambulance. Dat is het beste wat je in zo'n situatie kan doen.
Het was zaterdagochtend toen ze opdoken. Het eerste septet. Ik wist niet wie ze waren of wat ze zoal konden. Tot ik uitleg kreeg.
We vonden het jammer dat de cursus visserslatijn in gebarentaal niet langer werd gegeven door een echte visser.
Het gebeurde op de heide, maar vraag me niet hoe of op welke heide. Sommige dingen gebeuren gewoon en ik ben geen man van verklaringen achteraf. Ik kan wel zeggen dat het me spijt.
Ik dacht dat ik wel alles wist van seks, tot ik in handen viel van Tonality Eardrum, onze nieuwe Australische buurvrouw. Al ben ik het meeste inmiddels wel weer vergeten.
Het is elke avond weer een strijd: wat gebeurt er morgen op het eiland? Maar vooral, kom ik hier ooit weg?
Ik zoek hem al weken, maar hij is nergens te vinden. Vanmiddag echter ontmoette ik zijn zusje. Dat is pas een interessant mens!