Allemachtig

“Wil je horen hoe ik Peff spreek?” vroeg ze.

Peff? Ik wist niet wat ze bedoelde.

“Peff?”

“Ja, Peff. Dit is het handboek.”

Daar had ik haar al wel eens mee gezien. Ik dacht dat het een stationsroman was. Maar het was een Peff handboek.

“Ik dacht dat het een stationsroman was,” zei ik.

“Een stationsroman? Nee hoor. Het is een handboek Peff. Hier, kijk maar op de omslag.

Handboek Peff stond op de omslag.

“Allemachtig,” zei ik. Dat leek me het beste.

“Ja, maar ik ben nog lang niet klaar.”

“Peff,” antwoorde ik.

Het Peff (2)

 

Vaak zat ze een boek te lezen. Dat deed ze eerder nooit. Later bleek dat ze Peff leerde. Vreemd, want toen was er nog niemand die het sprak. Maar dat kon haar niet deren. Uren- en urenlang verdiepte ze zich in grammaticale en semantische overzichten.

Maar waarom in hemelsnaam? Waarom Peff en geen Chinees of Spaans?

Wat heeft het Peff wat het Nederlands niet heeft?

Ik kan het u niet zeggen. Ik spreek het niet. 

 

 

Peff

 

 

 

 

 

 

“Irina!!”

“Peff.”

“Hè, spreek toch normaal.”

“Peff.”

“Kom nou, ik moet je iets vertellen.”

“Peff.”

“Over onze laatste keer en hoe ik toe…”

“Peff.”

“Maar Irina, geef mij toch een kans!!!”

 

Sinds Irina het Peff beheerste wist ze steeds beter om te gaan met figuren als kapitein Stroganoff.