zondag 14 juli 2024

Ter zake (36)

Het lijkt me niet dat vegetarische dierenartsen bekwamer zijn dan carnivore. Al begrijp ik wel waarom men dat zou denken. Ik heb evenwel geen huisdieren om het te testen. Mijn buren hebben honden en ik weet dat zij vaak tofu eten, de buren bedoel ik, niet de honden. Maar dat betekent niet dat ik met een van hun honden naar een vegetarische dierenarts zou gaan. Als die hond dan werkelijk iets heeft dan krijg ik nooit uitgelegd waarom ik met die hond op stap was. Bovendien weet ik veel te weining over de honden van mijn buren en bestaat ook de kans dat de dierenarts meteen weet dat het mijn hond niet is omdat zij het beest kent. Ik denk wel dat dieren veiliger zijn in handen van vegetarische dierenartsen. Maar laat ik het over iets anders hebben: uiteraard hoop ik nog steeds dat ik ooit een seksueel bevredigende relatie krijg. Zo een zoals de meeste mensen in de vroege jaren veertig van de vorige eeuw hadden, maar daar toen, omdat er andere problemen waren, weinig of niet over spraken. Indien tijdmachines bestonden zou ik alleen daarom al naar de jaren veertig van vorige eeuw vertrekken. Desnoods naakt en zonder dat iemand mij de gevaren van tijdreizen hoeft uit te leggen.




zaterdag 13 juli 2024

Snider Jim verprutst het

Snider Jim zat nog steeds op de rand van zijn bed. Beduusd van het erotische visioen dat zijn geest had doorkruist. Het was alsof hij Canaria echt bij zich had gevoeld, haar aanwezigheid tastbaar, haar geur nog steeds in zijn neusgaten. Maar ze was weg, verdwenen in een naar waspoeder geurende dimensie die hij niet kon bereiken. Of dat dacht hij toch even. Het enige zekere was dat zij in zijn wasmachine was gekropen en dat die die haar had verzwolgen. Kon het hier om een magische poort gaan?

Jim's gedachten tolden rond als in een centrifuge. Hoe kon hij naar die naar waspoeder geurende dimensie gaan? Er moest een manier zijn om zijn wasmachine als poort te gebruiken. Een manier die ook hij kon gebruiken? Terwijl hij nadacht, viel zijn blik op zijn computerscherm op een bestand dat hij nooit eerder had gezien. Het bleek een eeuwenoude verhandeling over magische poorten en alternatieve dimensies te zijn, die iemand ooit - mensen hebben vaak vreemde hobbies - had gedigitaliseerd.
Met trillende handen scrolde hij door de tekst, veranderde de font van arial naar baskerville en begon te lezen. De tekst onthulde mysterieuze rituelen en symbolen die door de eeuwen heen waren doorgegeven. Zijn ogen bleven haken aan een passage over portalen die konden worden geopend door een combinatie van magische voorwerpen en rituele handelingen.
Jim stond op en liep naar de keuken. Daar, in de kast boven de gootsteen, vond hij wat hij zocht: een oude USB sleutel, die hij al enkele jaren bewaarde in een bokaal zout om hem intact te houden. Deze sleutel had ooit toebehoord aan zijn vader, een man die zijn tijd ver vooruit was geweest.
Terug in zijn slaapkamer verzamelde Jim de benodigdheden die het computerbestand beschreef: drie zaklampen, krijt, en een kom gevuld met Coca-Cola Light. Daarmee liep hij naar zijn washok, waar zijn wasmachine roerloos stil stond als een stille bewaker. Hij zette de kom met Coca-Cola Light naast de machine en tekende met het krijt een cirkel om het apparaat heen. In de cirkel tekende hij de symbolen die in het computerbestand niet alleen stonden beschreven, maar ook waren afgebeeld.
Met de zaklampen aangestoken en de USB sleutel stevig in zijn hand, begon Jim de spreuk uit het bestand oip te zeggen. De woorden voelden digitaal, maar eveneens oud en krachtig op zijn tong. De lucht in het washok begon te trillen en er stak een lichte bries op. Dat ondanks dat er geen ramen waren, iets wat hij zijn architect altijd is blijven verwijten.

De wasmachine begon te brommen, alsof het reageerde op de fonetische trillingen van de spreuk. De Coca-Cola Light in de kom begon te draaien tegen de richting van de wijzers van het uurwerk in, en de symbolen om de wasmachine heen gloeiden zachtjes. Plotseling voelde Jim hij een sterke zuiging, die leek op wat hij in die erotische droom had gevoeld en hij voelde zich naar zijn wasmachine getrokken. Krachtiger dan ooit tevoren.
Diep ademhalend stapte hij dichterbij, de USB sleutel stevig in zijn hand geklemd. Hij hield hem omhoog en stak hem in de denkbeeldige USB poort slot in de deur van de wasmachine. Op dat moment ging er een schok door zijn arm, toch duwde hij de sleutel er helemaal in en wachtte af.
De deur van zijn wasmachine zwaaide open naar binnen en in plaats van de trommel vol wasgoed zag hij een draaikolk van licht en kleur. Zonder aarzelen stapte hij naar voren, de zuiging versterkte, en hij werd de draaikolk ingetrokken.
De wereld om hem heen vervaagde en voor een moment was er alleen licht en geluid en de herinnering aan Coca-Cola Light. Tot hij weer vaste grond onder zijn voeten voelde. Dan pas opende hij zijn ogen en zag zich omringd door een weelderig bos, verlicht door het zachte, gouden licht van een ondergaande zon.
In de verte hoorde hij een zachte, melodieuze stem die zijn naam fluisterde. Hij herkende de stem onmiddellijk: het was Canaria. (Waarom hij daar zo zeker van was blijft een raadsel!)

Hij besefte dat hij voor een groot avontuur stond. En dat het feit dat hij woordvoerder was hem in staat zou stellen zich door heel wat hachelijke situaties heen te lullen. Met de USB sleutel stevig in zijn hand, ging hij op de stem af, op zoek naar Canaria.











vrijdag 12 juli 2024

Lectuur en interpretatie (oefeningen)

 NATUURKUNDE

'O, denkt men er zo over!'
zei het jongetje
dat de wet van newton gelezen had
en hij steeg als een leeuwerik
in de dampige najaarshemel
en geen sterveling op aarde
heeft hem ooit nog teruggezien

  • Hoe denkt men er nu over?
  • Waarom gaat het hier om een jongetje?
  • Wanneer las je voor het laatst de wet van newton?
  • Zou je een leeuwerik herkennen als ik je er een toonde? (Zonder hulp van apps of wikipedia)
  • Wat voel je bij de woorden 'dampige najaarshemel'?
  • Ben jij een sterveling?
  • Waar is het jongetje nu?
  • Hoe oud moet je zijn om dit soort gedichten te kunnen schrijven?
  • Hoe lang moet je zo jong blijven?
  • Waarom is de mens een vreemd wezen? En is hij dat werkelijk?




donderdag 11 juli 2024

Het ongelofelijke voorbeeld

 








'Jongens, Ik doe het maar één keer voor, daarna is het aan jullie.'
'Ongelofelijk!!!'



woensdag 10 juli 2024

De wereld over duizend jaar (Slot)

 Oorlog met Mars

 
Eindelijk brak het ogenblik aan waarop Furuhata de sarcofaag mocht verlaten. Het besef dat het duizend jaar geleden was dat hij de aardbodem nog had betreden raakte hem diep.
Eens buiten zag hij dat ze in een pas gegraven tunnel stonden.
Aan de kant lag iets wat op een waterkanon leek.
‘Wat is dat?’ vroeg hij.      
‘Een apparaat om gaten en tunnels te boren. Grond, beton, stalen muren, het gaat er zo doorheen. Deze tunnel heb ik alleen gegraven, het kostte mij een minuut of dertig,’ antwoordde Chita tot zijn verbazing.
Hij dacht dat ze jokte, maar hij geloofde haar toen ze uiteenzette dat dit ‘waterkanon’ werkte op basis van energie uit kernsplitsing.
‘O, op die manier…, Draaien tegenwoordig dan alle apparaten op energie die vrijkomt bij kernsplitsing?’ Chita antwoordde bevestigend maar keek hem aan alsof hij regelrecht uit de prehistorie kwam met zijn vraag.
Toen ze uit de tunnel kwamen ontvouwde er zich een stedelijk landschap dat leek op dat op de prenten in vroegere wetenschappelijke magazines, met titels als “De wereld over tien miljoen jaar”. Het eerste wat hem opviel waren de honderden straten en wegen, die zowel horizontaal als verticaal, kriskras door elkaar liepen. Geen van deze ontelbare wegen leek ook maar ergens een andere te kruisen, zoals hij dat kende. Voor zover zijn blik reikte liepen ze allemaal, langs boven of langs onder, langs elkaar heen en kruisten ze nergens. Er was ook nergens oponthoud door verkeerslichten of zo.
Nog verrassender was dat hij op deze wegen niets zag wat op een voertuig leek. Toch zoefden de mensen als dolle kogels voorbij. Met ongelofelijke vaart.
‘Wat sprint men erop los zeg,’ zuchtte hij.
Alweer lachte Chita smakelijk om zijn domheid.
‘Dat ziet u verkeerd meneer Furuhata, de mensen sprinten niet maar de wegen bewegen zich vooruit. Vroeger waren het naar verluid niet de wegen, maar wel auto’s of treinen en dergelijke die vooruitreden, toch? Heden ten dage zijn het de wegen die zich met hoge snelheid voortbewegen. Je hoeft er maar op te springen en je wordt naar om het even waar gebracht.
‘Een van zichzelf voortbewegend wegennet, wat een infrastructuur! Maar de aandrijvingskracht. Dat kan toch de moeite niet lonen, wat een investering? Alleen al de energie …’
Maar Chita onderbrak hem:
‘Neen hoor, we hebben vandaag de dag energie op overschot. We kunnen er zoveel maken als we willen door materie te kraken. Vergeleken met vroeger is dat ook veel krachtiger. We hoeven ons helemaal geen zorgen meer te maken over energie.
      Furuhata was onder de indruk. De wereld hoefde zich geen zorgen meer te maken om energie. Wat leefde de mens nu in een voorspoedige tijd!
Zo kwam hij op de prangende vraag die hij wilde stellen:
‘Hoofddocente Chita, de wereld vandaag, kent die nog oorlog?’
‘Oorlog…? Ja, zeker wel!’
Net op dat ogenblik schalde er een stem zo luid dat ze tot in alle uithoeken van de stad te horen moest zijn. In een razend tempo werden allerlei dingen omgeroepen.
Chita’s gezicht versteende.
Toen het geschal zweeg vroeg Furuhata:
‘Wat was dat? Dat geroep kwam uit luidsprekers toch?’
‘Inderdaad. Het was een bericht van het Centraal Commando voor Emigratie. Iedereen onder een bepaald nummer wordt gesommeerd om zich naar het aardoppervlak te begeven en daar te verzamelen bij een emigratieraket.’
‘Zijn we nu dan niet op het aardoppervlak?’
‘Neen, we zitten hier vijfhonderd meter onder de grond!’
‘Dit is dus een ondergrondse stad! Hoofddocente Chita, wat zou ik zou graag het aardoppervlak zien, ik wil zo snel mogelijk weten in welke mate dat veranderd is.
‘Vergeet dat maar.’ De docente wees zijn vraag meteen van de hand, ‘Alleen wie het bevel krijgt om naar boven te gaan mag eruit. Emigreren kan alleen op bevel. Dat is de enige manier om naar boven te mogen gaan.’
‘Emigratie? Waarheen emigreert men dan?’
‘Naar Venus. Op regelmatige tijdstippen worden er grote groepen mensen naar Venus
gestuurd.
‘Venus? De planeet Venus?’ Furuhata was verbaasd. Was het nu dan eindelijk mogelijk om naar de sterren en de planeten te reizen?’
‘Als alles vlot verloopt is over drie maanden ongeveer de hele mensheid naar Venus verhuisd.’
      ‘Hé? En dan blijft de aarde leeg achter? Jemig, waarom is dat? Onze dierbare aarde zomaar in de steek laten?’
‘Omdat we weten dat over precies één jaar de aarde in botsing zal komen met de komeet ICKX en helemaal zal worden verpulverd.’
‘O, vandaar, een botsing met een komeet.’Hij knikte, ‘Dan begrijp ik de noodzaak om van de aarde te emigreren. Maar waarom niet naar Mars in plaats van Venus? Het klimaat daar lijkt toch het meest op dat van de aarde?
Er verscheen een harde glans in de ogen van Chita, een blik die Furuhata nog niet eerder had opgemerkt. 





















Ze antwoordde: ‘Jij bent niet alleen ouderwets van mentaliteit, maar je begrijpt ook helemaal niets.  Wij zijn in oorlog met Mars. Zodra we plannen hadden om naar Venus te emigreren zijn de Marsianen ons beginnen te dwarsbomen. Daardoor kon tot nu toe slechts zeven procent van onze raketten daadwerkelijk Venus bereiken, de andere drieënnegentig procent is door Marsiaanse raketten vernietigd. De mensheid is zo goed als uitgeroeid. En we kunnen er amper iets tegen inbrengen. De Marsianen zijn gewoonweg rücksichtloser en nog wreder dan wij. De mensheid had zich véél vroeger moeten voorbereiden op oorlogen in de ruimte denk ik. Wat een hoogmoed om te geloven dat wij in heel het heelal vanzelf het slimst of het meest intelligent zouden zijn.’
Pas nu begreep Furuhata dat Chita daarstraks interstellaire oorlogen bedoelde toen ze antwoordde:
‘Oorlogen…? Ja, zeker wel!’


* * *

Noot van de vertaler:
Misschien moet ik dit alles over 
enkele weken toch nog maar eens 
grondig herlezen en herwerken!




 

maandag 8 juli 2024

Quelques phrases tirées de mes conversations avec n'importe qui



















'Ach ja.'
'Dat is jouw opinie.'
'Ik zal er rekening mee houden.'
'Het leven is korter dan je denkt.'
'Hoe zal ik het zeggen?'
'Wie had dat zien aankomen?'
'Goed, dan is dat maar zo.'



zondag 7 juli 2024

De Graaf van Egmont op het schavot (1567)











Ook in de lagere landen was terechtgesteld worden een beproefde methode om eeuwige roem te verwerven. Het uniform van de beul laat eveneens vermoeden dat het zwaard misschien wel radioactief was, al spreken de officiële bronnen zich hier niet over uit. Officiële bronnen spreken zich niet vaak over alles uit.



zaterdag 6 juli 2024

Dokonimo Inai





















Volg onze cursus OTS (Onverwacht tevoorschijn springen), 
gebaseerd op de aloude en beproefde oosterse technieken 
van meester Dokonimo Inai. 
Eerste les gratis!



vrijdag 5 juli 2024

Eierplanten


 












Eierplanten, gefotografeerd door een spekschieter.




donderdag 4 juli 2024

Op ons erf


 








Wij waren 
scherpschutters
dat staat vast
zelfs nu nog waagt 
geen indiaan zich 
op ons erf



woensdag 3 juli 2024

Levensles


 












Onze vrienden zien vertrekken 
vulde ons met gevoelens haast even 
ijl als het gas in hun ballonnen.

maar wij leerden veel die dag,
over de opblaasbaarheid van ons bestaan.





dinsdag 2 juli 2024

Ter zake (35)

 Wie met mij wil aanpappen en begint met een openingszin als:

Als ik nu tegen u zeg: 'Is de lucht niet prachtig vandaag, de witte en grijze wolken en de manier waarop ze elkaar na hinkelen; en de toppen van de dennenbomen met hun groene naalden, zijdeachtig en helemaal onbewogen, ademloos, hoewel het beter is, en altijd beter zou zijn, als ze, de naalden, zwevend en zwiepend de wind van de orkaan die we onlangs hadden beter hadden doorstaan, deze schelle hemel doet me verlangen naar onrust, maar kijk, het is mooi vandaag"

Die is mij al na 'Is de lucht...' volledig kwijt.





maandag 1 juli 2024

Benieuwen

Amos Sewell










Het is ons niet duidelijk wat er later van hen is geworden en of een van hen, laat staan allebei, ooit echt gelukkig werd. Wij achten die kans vrij klein. Indien u hen kent, of bent u een van hen, en die kans achten wij daarentegen vrij groot, dan mag u ons steeds contacteren. Het zal ons benieuwen!




zondag 30 juni 2024

Lectuur en interpretatie (Park Life / Shuichi Yoshida)


 









 

Onder het kruispunt van Hibiya lopen drie spoorlijnen. Als je pakweg het gebouw van Yurakucho Mullion vergelijkt met de toppings van een verjaardagstaart en die vanaf de hemel erboven met een scherp mes doormidden snijdt, zul je in het biscuitgedeelte ongetwijfeld een uitgebreid kluwen van metrostations en gangen aantreffen, als een heus mierennest. Dat geldt voor deze hele buurt. De bovengrondse versiering mag dan kleurrijk ogen, binnenin zit alleen luchtig gebak dat je niet meteen doet watertanden.


  • Doet deze eerste paragraaf van Park Life watertanden naar meer?
  • Hoe heet het hoofdpersonage?
  • Welk personage vind je het sympathiekst?
  • Speelt het Hibiya Park werkelijk de hoofdrol in dit boek? Want dat is wat ik toch in een recensie las.
    • Zo ja, waarom?
    • Zo niet, waarom niet?
  • Is dit wat heet: een 'typisch Japans boek'?
    • Zo ja? Waarom denkt je dat?
    • Zo niet? Waarom denk je dat?
  • Welk personage heeft volgens jou zijn leven het best op de rails? Waaruit blijkt dat?
  • Voel je de grootstad in dit boek?
  • Een aantal episodes in het verhaal spelen zich af bij de 'Hartenvijver' in het park van Hibiya. Vind je niet dat de Nederlandse naam van die vijver meer verwachtingen creëert dan de naam zoals die in het Japans klinkt?
    • Hoe klinkt die dan in het Japans?
  • Wat denk je van orgaanschenking? Wat heeft dit met het boek te maken?
  • Heb je boek uitgelezen?
  • Welke kwalificatie verdient dit boek niet?
    • onontdekte parel
    • kabbelend
    • roller coaster
    • psychologisch drama

 

zaterdag 29 juni 2024

De grote kattenmaker op de heide

Danial Ryan

























Ik lag in mijn tentje toen ik iemand hoorde rondscharrelen.

De persoon die mijn fiets stond te bekijken had niets door. Dan, alsof hij zich herinnerde waarvoor hij hier werkelijk was, plooide of ontvouwde hij iets wat op een mini-kanon leek en vuurde het wapen af.

Ik hoorde geen knal maar eerder een woesjt en zag hoe er een enorme kat tevoorschijn kwam. Voor ik het goed en wel besefte verdwenen beiden uit het zicht van de spleet waardoor ik hen begluurde.

vrijdag 28 juni 2024

Eedverbond der Edelen. Overhandiging van het rekwest aan de landvoogdes der Nederlanden (1566)




















Het Eedverbond der Edelen was een alliantie tussen calvinistische en katholieke edelmannen die gesloten werd in 1565 en die zich kantte tegen de harde geloofsvervolging in de Spaanse Nederlanden door de Spaans-Habsburgse dynastie. Het verbond vroeg de opheffing van de Inquisitie en de verzachting van de plakkaten tegen ketterij. Het deed dat in drie smeekschriften aan landvoogdes Margaretha van Parma – de dame op de troon – aan wiens knieën de teksten werden voorgelegd op 5 april 1566, 30 juli 1566 en 8 februari 1567. (Geen van deze data zijn lagter feestdagen geworden). De eisen van het verbond hadden wel enig effect, maar in reactie op de Beeldenstorm werd de repressie verder opgevoerd door de nieuwe landvoogd Alva en brak de Tachtigjarige Oorlog uit. Eigenlijk zien we dat er ook nu weer niet zoveel is veranderd in de lagere landen: mensen willen wel gelovig zijn, maar het mag niet te veel kosten.

donderdag 27 juni 2024

Een aanbod

 








Jawel Jan, ik ben ouder dan jij, maar ik kan je nog heel wat bieden!

woensdag 26 juni 2024

dinsdag 25 juni 2024

Snider Jim verprutst het

Daar zat Jim dan op zijn oude, doorgezakte bank te staren naar het deurgat waar doorheen Canaria al dan niet tijdelijk was verdwenen. Hij probeerde zich voor te stellen hoe alles anders had kunnen lopen indien hij wat actiever was geweest met zijn linkerarm in plaats van al zijn aandacht te besteden aan een lange uitleg. Verbaal was hij zo diepgaand en complex tewerk gegaan (met filosofische beschouwingen en rationele overwegingen) omdat hij ervan uitging dat het dát was wat zij van hem nodig had. Waarom zoek je anders een woordvoerder op via zijn wasmachine?

Maar hij had het mis gehad en nu, achteraf, beeldde hij zich in hoe anders het had moeten gaan:

"Canaria's ogen vulden zich met tranen terwijl hij sprak. Ze had geen behoefte aan ingewikkelde verklaringen of intellectuele inzichten. Wat ze echt zocht, was troost en lichamelijke liefde, een warme omhelzing en woordjes die niets betekenden. Jim's al te letterlijk en theoretisch antwoord op haar vragen voldeed niet aan haar behoeften en had haar diep teleurgesteld.

Verloren in gedachten hoorde hij het zachte gezoem van zijn wasmachine. Dat geluid, zoals zoveel andere dingen, drong maar langzaam tot hem door. Hij stond op en liep naar het washok en zag door de kier van de deur hoe Canaria, net voordat ze verdween in de wastrommel de sluis naar haar wereld activeerde.
In een flits besefte hij dat dit zijn enige kans was. Hij moest met haar mee! Haar tonen dat hij haar echt wel begreep en altijd bij haar wilde zijn. Hij knielde bij de wasmachine en schreeuwde haar naam.

"Canaria, liefste, wacht! Het spijt me. Ik begrijp nu dat mijn antwoord jou niet helpt. Ik was te theoretisch, te afstandelijk. Ik ben een woordvoerder. Laat me alsjeblieft met je meegaan."

Canaria aarzelde en vanuit de wasmachine keek ze hem aan. Toen ontdekte ze in zijn ogen eindelijk het begrip en de liefde waarop ze zo gehoopt had. Ze reikte naar hem uit en trok hem naar binnen, net voordat het programma werd geactiveerd.

Canaria en Jim verdwenen samen in het kolkende water, de wereld achter zich latend en kwamen terecht in de andere dimensie, de wereld van Canaria: een plek van rust en veiligheid, waar ze elkaar konden vinden zonder de belemmeringen van de harde realiteit.

















In die serene omgeving voelde Canaria zich ineens ook veilig genoeg om haar verlangens te uiten. Ze keek Jim diep in de ogen en vroeg zachtjes:

"Jim, zou je mij willen aanraken zoals ik dat graag wil? Ik vertrouw je volledig."

Hij keek haar liefdevol aan en knikte. Hij streelde haar gezicht, zijn vingers glijdend over haar zachte huid. Hij kuste haar voorhoofd, haar wangen, haar lippen, en voelde haar ontspannen onder zijn aanrakingen. Hij nam de tijd om haar lichaam te verkennen, luisterend naar haar ademhaling en haar stille aanwijzingen.

Zij leidde zijn handen naar de plekken waar ze het meest gevoelig was, fluisterend hoe hij haar het meeste plezier kon geven. Jim volgde haar aanwijzingen geduldig en liefdevol, zijn aanrakingen teder en respectvol.

Op die universele manier deelden zij een diepe, emotionele connectie, versterkt door hun wederzijds vertrouwen en liefde. In dit moment van intimiteit vonden ze de troost en het begrip die ze zochten, hun lichamen en zielen verenigd in een harmonieuze dans van liefde.

Zo lagen ze daar, in de serene wereld van Canaria, en hielden elkaar vast in elkaars armen. De wasmachine zoemde zachtjes verder, maar nu was het geluid niet meer een vlucht, maar een achtergrond, een troostend deuntje in een symfonie van een prille liefde."

Ja, dit was dus hoe het had moeten lopen! Maar hoe moest Jim nu verder? Hoe moest hij handelen om een gelijkaardig doel te bereiken. Hij stond voor een van de grootste uitdagingen in zijn leven.

maandag 24 juni 2024

Het incident tijdens mijn promenade (BADIBANNGGGG!)









Het was alweer laat op de avond en 
ik maakte een promenade
langs het marktplein en de straat met 
de wasserette en het ijssalon.

Ook toen hoorde ik een vreemde knal

BADIBANNGGGG!

Zelfs het maanlicht trilde en
ik haastte mij naar huis.

zondag 23 juni 2024

Ter zake (34)


Ik heb kinderen en ik lees hen elke avond voor, maar er is geen haar op mijn hoofd dat eraan denkt om dit altijd te blijven doen. Op een bepaald ogenblik moeten ze zelf kunnen lezen. Ik denk niet dat ik zilver in huis heb. Maar ik ben geen connoisseur. Ja, ik heb al wel aan goede doelen gegeven. Het meest was €115! Maar daarna sloeg de twijfel toe. Het was voor een podcast. Ik denk al vrij lang na over hoe ik wil sterven en hoe ik dit in de hand kan werken. Ik denk dat journalist een beroep is waar veel jongeren zich op verkijken. Nee, ik kan eendensoorten niet van elkaar onderscheiden. En al zeker niet op basis van hoe ze vliegen. Ik zie die beesten ook niet als aparte individuen. Het is al jaren geleden dat ik nog een tafelkleed met rode vierkanten heb gezien. De modewereld zal dit weldra wel weer herontdekken.


zaterdag 22 juni 2024

Lectuur en interpretatie (oefeningen)

Armando

 










NUTTELOOS


Hij leefde nog, dag en nacht. Ondertussen deed hij wanhopige pogingen om schilderijen te maken, nutteloze schilderijen welteverstaan. Hij was de enige die ze goed vond, hij vond ze zelfs uitstekend, maar hij hield gelukkig niet van ze.
    Wanneer gaat ie nou es dood. 


 

  • Kende je de auteur 'Armando' al? En had je al iets van hem gelezen?
  • Indien je twee keer 'ja' kon antwoorden op de vorige vraag dan hoef je de rest niet meer te beantwoorden.
  • Hoe zou je de stijl van de auteur omschrijven?
    • Omslachtig
    • summier
    • helder
    • precies
  • Wat denk je dat Armando vindt van de mensheid?
  • (Voor gevorderden) Waarom wordt steeds herhaalt dat A.L. Snijders de grote ZKV schrijver zou zijn en hoor je amper over Armando?
  • Over welk gewas heeft Armando het in 'Onzin' op bladzijde 83.
  • Indien er een onderling verband is tussen alle teksten in dit boek, welk verband is dit dan?
  • Indien uw armen in de knoop zaten, wie zou u dan bellen? (En waarom zou die persoon u willen helpen?'

vrijdag 21 juni 2024

De Beeldstormers of Calvinisten verwoesten de Kerken (1566)









Het zich fysiek afreageren als uitlaatklep voor onverwerkte frustraties was de lagere landers niet vreemd. In latere tijden verschoven dergelijke uitingen van collectieve onvrede naar andere maatschappelijke rituelen en uitte men zich door het plegen van geweld in en rond voetbalstadions, het bespuwen van wielrenners, en – subtieler en laffer – het uiten van 'meningen' op sociale media.


donderdag 20 juni 2024

Geen rust

Zijn de zaken veranderd?
- Jazeker!
- Hoe dan?
- Door een andere kijk.
- Een andere kijk?
- Ja, ik kijk nu indringender en iets langer.
- En heb je nu rust?
- Nee, dat niet.

Laurie Kaplowitz