dinsdag 29 augustus 2006

Hoedeken-tik

Hoedeken-tik of touche le chapeau is een aloude Franse sport, ontstaan in de streek van het Ile-de-France, die zowel accuratesse, behendigheid als elegance vereist. Eigenschappen die veel gezonde Vlaamse jonge mannen van nature bezitten.

De FFTLC (Fédération Francais du Touche le Chapeau) organiseert demonstratiewedstrijden op de grote markt van Brussel, alwaar eenieder die zich geroepen voelt de basisknepen zullen worden aangeleerd.

Later op de avond volgt dan het eerste open Belgisch kampioenschap.

Hoeden en bamboestokken zijn ter plaatse verkrijgbaar dank zij vele voorname sponsoren.

Voegen wij hier nog aan toe dat Hoedeken-tik, meer nog dan plavuisgooien, kans maakt om tot een Olympische discipline te worden uitgeroepen. Mocht dit dra geofficialiseerd nieuws worden, dan zal deze stichtende vorm van gymnastiek zeker niet ontbreken op de eerste Sportieve Spelen van het onafhankelijke Vlaanderen. Daarover zal de heer Bert Anciaux in hoogsteigen persoon dan zeker berichten op zijn onvolprezen blog.

zondag 27 augustus 2006

Zwemmen

... wat een heerlijke sport!

Ik verklap misschien wel een geheim door hier te publiceren dat ik vroeger een uitstekend zwemmer was. Jazeker, ik was zelfs een uitmuntend zwemmer!

Waar ik niet anders kon zwom ik zelfs in een emmer.

In recentere jaren is mijn conditie echter meegeëvolueerd met mijn sociale status en ik geef eveneens ruiterlijk toe ( omdat ik om principiële redenen weiger zo'n zelfbouwzwembad in mijn tuin te zetten en het met drinkbaar leidingwater te vullen) dat ik mijn slagen nog maar weinig heb onderhouden. Bijhorende foto betreft dus eigenlijk mijn broer, een verdienstelijk amateur-aquanaut en tevens bibliothecaris van beroep. Onderschat mij echter niet, de theorie van het zwemmen beheers ik nog volkomen!

Is het een samenloop van omstandigheden, lichte dwang van zijn ega of de stand van de sterren? Ik weet het niet precies maar de laatste weken dringt mijn collega, een vooraanstaand captain of industry in de bouwsector, erop aan om samen te gaan zwemmen en wel om... te vermageren!

Ik zal hieraan tijdelijk toegeven om hem te tonen dat ik beter ben dan hij en om hem voor goed te laten beseffen dat men niet zwemt om te vermageren, maar om de dorst te lessen. Weze het niet tijdens, dan toch na de inspanningen.

Als mijn oude zwembroek nog past kunnen wij morgen al onze eerste gezamenlijk duik nemen.

Jan en Ingrid komen aan!





- Oh Jan! Samen sporten! Zaaaallliiiiiggg! Als dat ons huwelijk geen zetje geeft dan weet ik het niet hoor.
- Ik ook niet Ingrid, ik ook niet.

zaterdag 26 augustus 2006

Een doffe zaterdag

Ik weet niet wat het is, een naderende depressie (?), maar ik heb mij in lang niet zo verveeld. Niets waarover ik mij kan opwinden.

Neem nu De Standaard van vandaag. Die stelt dat Oost-Europeanen onze gevangenissen maar niks vinden, dat die voor hen totaal niet afschrikwekkend zijn.

(Nou en?)

Abou Jahja verhuist naar Libanon?

(Who cares? Ik heb niet de indruk dat er een grote leemte zal ontstaan)

Tom Cruise ontslagen?

(Zouden de werknemers van Agfa Gevaert daarvan wakker liggen?)

Slechts helft Belgen verzekerd tegen natuurrampen?

(So what? De andere helft zal wel een buurtcomité oprichten)

enzovoort, enz.

Weet je wat, ik schenk mij een stevige jenever en kruip in mijn bed.

Blogbaas

Lelijk maar lekker!

En als ik nu ook eens een kookboek samenstelde? Iedereen doet het toch? De invalshoek heb ik al: lelijke gerechten.

Als dat boek een succes blijkt liggen de sequels voor de hand en is de lijst ook schier onbeperkt:

- De lelijkste gerechten van Vlaanderen
- De lelijkste gerechten van Toscane
- De lelijkste gerechten van Nederland
- De lelijkste gerechten van Athene
- De lelijkste gerechten van de Algarve
- De lelijkste gerechten van Mauritius
- De lelijkste gerechten van Schotland
- De lelijkste gerechten van Frankrijk

Enzovoort. Helpt u even mee?

Elke culinaire verrukking zou ik afsluiten met de woorden: Lelijk maar lekker!

vrijdag 25 augustus 2006

Prijs van Bijzondere Verdienste

"... en zodoende heeft het Zijne Hoogheid Blogbaas behaagd om de Colditz-prijs 2006 uit te reiken aan al onze voormalige, evenals aan de huidige minister van Justitie, voor hun openheid, hun plichtsbesef en hun respect voor het welzijn en de veiligheid onze burgers en voor hun inzet voor het onfeilbaar functionneren van onze staatsinstellingen. Bekommernissen die zij elk moment van de dag uitstralen.
Geacht publiek, geef hen een daverend applaus!"

woensdag 23 augustus 2006

Problemen in de bejaardensector

Bejaarden die hun collectieve woede botvieren op het verzorgend personeel, spreekt men dan over incontinentendrift?.

Seriemoordenaar

Sommige mensen worden seriemoordenaar, anderen dan weer miniatuurtreinfanaat. De tweede soort is niet noodzakelijk aangenamer in de omgang, maar er zijn uitzonderingen.
Een van die uitzonderingen is Pebo, mijn collega en onfeilbare maat als het op lanterfanten aan komt.

Toch heb ik bewondering voor het grootse project dat hij aan het opbouwen is: een spoorlijn doorheen alle kamers van zijn huis, zodat hij allerlei versnaperingen en kleine voorwerpen per spoor van het ene vertrek naar het andere kan brengen. Wanneer dit hem lukt zonder ruzie met zijn vrouw dan benoem ik tot minister van Publiek Transport van 't Vliegend Eiland.

U kan zijn werken en plannen bekijken op www.pebotrain.be

dinsdag 22 augustus 2006

Egon, wereldkampioen verliefd zijn!

- En Egon, hoe voelt het nu om wereldrecordhouder te zijn?
- Het is ongelooflijk Mark, gewoon fantastisch. Ik heb er altijd van gedroomd!
- Kan jij onze luisteraars vertellen waarom en hoe jij je op deze toch wel uitzonderlijke sporttak hebt toegelegd?
- Tja, het is niet gemakkelijk geweest Mark. Het vergt toch wel aanleg en een wat "specifiek" karakter, terwijl ook de rol van mijn ouders niet mag weggecijferd worden.
- Wat bedoel je met dat "specifiek" karakter Egon? Het feit dat je nogal timide bent?
- Inderdaad Mark, ik zou het niet beter kunnen omschrijven. Het object, dat is dus de geliefde in ons jargon, niet aan durven spreken is zeker een troef voor wie lang verliefd wil blijven. En ik ben mijn beide ouders nog altijd heel dankbaar dat zij mijn omgang met het omgekeerde geslacht nooit aangemoedigd hebben. Zo ben ik hard geworden, ik kan tegen een stootje Mark. Niet zoals de jeugd van tegenwoordig die zich op relationeel vlak toch wel durft laten gaan.
- Ja Egon, maar dat betekent toch wel dat jij je in je jeugd veel hebt moeten ontzeggen?
- Misschien wel Mark, maar het was het waard, ik ben nu toch maar wereldkampioen langdurig verliefd zijn. Dat pakt niemand mij meer af.
- Dat zal wel niet Egon. Zevenentwintig jaar vier maanden en vijf dagen verliefd zijn op hetzelfde object is een prestatie om U tegen te zeggen. Hoe verklaar je eigenlijk waarom wij Vlamingen zo uitblinken in deze sport? Denken we maar aan je voorgangers Rudy Tomaes en Karel Van Eetvelde, of in de jeugdcategorieën, de veelbelovende Björn Vekemans.
- Ach Mark, zo precies weet ik het ook niet, maar het is geweten dat wij Vlamingen bekend staan als een volk van stille aanbidders. Ook onze volksaard die zo doordrenkt is van rechtgeaard Katholicisme zal wel een rol spelen.
- Precies Egon, dat zou best wel eens kunnen. Nu, om het over je nieuwe wereldrecord te hebben, wat waren de moeilijkste momenten? Heb je echt geen dipje gekend?
- Natuurlijk Mark, maar tijdens de wedstrijd mag je dat niet tonen. De jaren negentien tweeëntachtig en drieëntachtig waren de moeilijkste. Vrienden kregen omgang, trouwden, maakten kinderen..., dat was een moeilijke periode voor mij. Maar ik heb doorgebeten!
- Inderdaad Egon en met puik resultaat. Nu een thema dat tegenwoordig veel aandacht krijgt in de media...
- Doping bedoel je Mark?
- Ja.
- Ik kan je verzekeren dat dit in onze sport onmogelijk is, het werkt contraproductief. Neem nu testosteron, het wakkert de driften aan en het onderdrukt de verlegenheid. Ik kan je verzekeren dat wie zich in onze discipline aan versterkende middelen waagt binnen de twee maanden tegen de lamp loopt. De controles op relaties zijn keihard! De bond heeft overal spionnen.
- Dan nog een laatste vraagje Egon, kan je de luisteraar ook vertellen op wie je nu al zo lang verliefd bent?
- Neen Mark, het spijt mij, elke atleet heeft zo zijn eigen geheimpjes en ik wil nog enkele jaren meedraaien aan de top, dus op die vraag kan ik niet positief antwoorden. Het zou mijn naaste concurrenten op ideeën kunnen brengen. Dat zij het zelf maar uitzoeken.
- Je fans hebben daar alle begrip voor Egon, nogmaals proficiat, ga nu maar naar het podium je medaille ophalen.

maandag 21 augustus 2006

Twee!

Vroeger, toen spelen nog een full time job was kon je in moeilijke situaties toch nog even tijd winnen door "twee" te roepen, met het hiernaast afgebeelde bijhorende gebaar. Zonder dat gebaar telde het niet, maar mits de procedure correct werd uitgevoerd kon je er o.a. mee vermijden dat de cowboys of de Duitsers je doodschoten. Je diende wel een afdoende reden te hebben om respijt te krijgen. Een dringende grote behoefte volstond meestal.

Spijtig dat na een bepaalde leeftijd dergelijke conventies niet meer gelden. In de vergadering van vanmorgen zou ik er minstens twee keer gebruik van hebben gemaakt.

zondag 20 augustus 2006

Weer aan het werk!

Bah! Morgen moet ik weer aan het werk.
Als ik nu eens thuisbleef, lekker duimzuigen in mijn bed?
Zouden ze het merken?

An en Jan: Jan krijgt het niet gezegd.


- O Jan! dat is lang geleden!
- Ja An, ik was met vakantie. Vier zalige weken! Maar ik heb aan jou gedacht!
- O ja?
- Zie je het niet? Ik heb een nieuwe bril!
- Ja Jan, ik wilde je net complimenteren... maar wat heeft dat met mij te maken?
- Maar An, logisch toch? Nu zie ik weer helemaal hoe mooi jij toch bent!
- Charmeur.
- Krijg ik nu een kopje koffie?
- Ja hoor.
- Dank je, want dat heb ik nu ècht gemist!

zaterdag 19 augustus 2006

Paleolitische dildo


Ik wilde hem wel aan mijn vrouw schenken maar zij was er vies van, van deze paleolitische dildo. Ik schat hem een slordige 150.000 jaar oud.
"Wie weet waar die al allemaal heeft gestoken" vermaande zij me ernstig.
Tja, hij is te licht om als presse-papier te dienen, dus verkoop ik hem maar aan de hoogst biedende.
De paleolitische mens was blijkbaar niet zo reusachtig geschapen, maar voor jonge vrouwen in hun puberteit lijkt hij mij wel geschikt.
En vergeet niet, het is een uniek stuk! Gevonden langs de oude baan van Amettla de Mar naar El Perello.
Bellen nà 19 uur a.u.b.

vrijdag 18 augustus 2006

Jan en Ingrid

- Ingrid?
- Ja Jan?
- Hoe kan ik eigenlijk bewijzen dat ik nog steeds heel veel van je hou en nooit aan een ander denk?
- Maar Jan, weet je dat niet?
- Ik twijfel toch soms Ingrid.
- Wel dat is heel eenvoudig: met atletische bedprestaties natuurlijk. Geef mij orgasmen van minstens een kwartier!
- Meen je dat Ingrid?
- Uiteraard Jan. Wat dacht je van hier en nu op de sofa al?
- Nu meteen?

Blij, trots, terug!

Blij, trots en gezond terug!

Sandwiches gegeten in Sandwich.
Koorzang in Canterbury Cathedral.
Net inspecteur Frost gemist in Denton.
De spoorweg van Tenterden,
Geen Foyle te bekennen.
Oceanographie en toiletten met pin-code in Valencia (1144).
Guardia Civil.

Nino Filasto.
Fred Vargas.
Petros Markaris.

Ondertussen is de wereld niet veranderd,
niks gebeurd wat ik per cé moet weten!

zondag 23 juli 2006

Beslist niet naar Bratislava

Hoi!

Ziet u die jongeman in de blauwe auto?
Hij lijkt op weg naar Bratislava!
Wat een haast!
Bratislava is dan ook nog een heel eind.
Misschien gaat hij nog wel verder.
Hopelijk gaat het niet regenen,
want dan is hij de klos.

En wij?
Wij gaan naar Engeland!
Ja dat is zo. Wij genieten van een firmawagen en wij zijn lid van een vakbond.
Dan is Engeland een vanzelfsprekende bestemming niet?
Kijk eens hoe mijn das wappert.
Kijk eens hoe mijn mijn vrouw glundert.

Wij hebben geen zorgen vandaag.
Wij gaan naar Engeland!

Beslist niet naar Bratislava.

donderdag 20 juli 2006

Jan en Ingrid

- Kijk Jan, weet je nog toen wij je betrapten met Nadine in ons bed? Wij waren een dagje eerder terug uit vekantie. Wat werd je toen ineens bleek. Ik vreesde dat je een hartaanval zou krijgen.
- Zwijg pa, ik weet het nog maar al te goed. Ik vraag mij soms af wat er van Nadine later is geworden.
- Och, zoals met iedereen, getrouwd en kinderen zeker. - Dat was twee jaar voor ik Ingrid leerde kennen.
- Ja, al was er met Nadine ook niks mis.

woensdag 19 juli 2006

Buren



- Spreek ik met buurman Somers?
- Ja hoor!
- Kan u uw duiven binnenhouden, zij schijten op mijn bonte was.
- Ach wat sneu! U vergeet uw bok niet op te sluiten?
- Okidoki!

dinsdag 18 juli 2006

An en Jan

- Als alle hongerende mensen zouden eten en alle etende mensen hongeren, dan zou je misschien kunnen aannemen dat een en ander eerlijker verdeeld zou zijn in de wereld!
- Ja Jan, maar besef je wel wat dat betekent?
- Natuurlijk An, maar zo'n vaart loopt het nu ook weer niet.

maandag 17 juli 2006

VAKANTIE !!!

Zaaaaliiiig.

Een hele maand! Dat krijg ik NOOIT op.

Voor het eerst in jaren ben ik stressloos aan mijn vakantie begonnen. Gewoon de deur van het werk achter mij dichtgeslagen en de wondere wereld van het geoorloofd nietsdoen binnengestapt.

Het spreekt vanzelf dat ik grootse plannen heb en vééél goede wil. De mogelijkheden zijn dan ook legio!

Naar de dierentuin van Planckendael.
Naar Frankrijk om langs de weg de Tourrenners aan te moedigen.
Het Kröller-Müller museum.
Overspel in de Ardennen.
Mijn Pincodes uit het hoofd leren.
Een cursus draailier
Als vrijwilliger naar Libanon.
De boeken lezen die ik het afgelopen jaar heb gekocht.
Oude vrienden en vriendinnen opsporen via het internet.
Gezond vermageren.
Het koninklijk paleis bezoeken.
Apen tellen in donker Afrika.
Naar Engeland gaan en de landschappen van Inspector Morse bekijken.
Thuisblijven.
Een periscoop maken.
Ook in Italië heb ik vrienden.

Neen, ik zal mij echt niet vervelen want dat zijn nog maar de opties voor morgen!

Ik wens Iedereen een even fijne en creatieve vakantie of anders zo weinig mogelijk werk op het werk!


De opkomst en doorbraak van performante GPS systemen opent totaal nieuwe perspectieven voor de economie. Zo is er het ontluikende TomTom Toerisme . Digitale bijrijders helpen hun eigenaar met weidse blik van deur tot deur in heel Europa, via de kortste wegen. Waar Horeca en andere trekpleisters gestaag en met regelmaat het volume van de toevallig langswaaiende toerist zagen afnemen, omdat die via de aanleg van stadsringen en rotondes buiten de bewoonde kernen werd gehouden, zorgen toestellen zoals de TomTom GO enz. nu voor een nieuwe aanvoer. Want inderdaad, de kortste weg van A naar B, of van X naar L zo u wil, gaat steevast door kleinere woonwijken, chiquere verkavelingen, of kaarsrechte veldwegen. De eerste uitspanningen met versnaperingen en mogelijkheden voor lichaamsbeweging doen reeds hun deuren open. En dat allemaal langs het kortste traject!

zondag 16 juli 2006

De opdracht




Hij vond het ook een vreemde opdracht, zijn jonge zusje leren tongzoenen, maar kweet zich behoorlijk van zijn taak.

zaterdag 15 juli 2006


Ik heb dan eindelijk toch een keuze gemaakt: " 't Vliegend eiland".

Het is de schroef die het hem doet!

Balder en Marnix verdienen een reprimande

- Zeg Balder, wat vind jij van die hetze van het Vlaams Belang tegen Will Tura, Helmut Lotti en Laura Lynn?
- Een schande is het Marnix, een schande. Alsof dat "eigen volk" eventjes de vrije meningsuiting van artiesten kan bestieren. Trouwens, zij vertegenwoordigen maar 20% van de Vlamingen. Wie denken zij wel dat ze zijn?
- Ja, en die Van Hecke, heeft die nu een kop alsof hij niets dan CD's van Vlaamse zangers koopt? Nee toch! Dat zullen daar wel Teutoonse marsen zijn bij hem thuis.
- Maar wat nog het ergste is, Balder, dat is dat geen kat van de democratische politici ook maar piept. Een oproep tot die 80% van hoe noem je dat, het niet racistisch electoraat, om een CD te kopen van alle artiesten die voor hun mening uitkomen en zich niet door uitschot laten intimideren, zou dat niks zijn?
- Dat is nog eens een idee Marnix! Misschien kan Anciaux dat zelfs subsidiëren.
Anderzijds wordt het nu misschien ook tijd dat wij eens deel nemen aan een Witte Mars of iets anders ludieks? Zo ontmoeten wij ook eens mensen die het met ons eens zijn.
- Ja, en wij hebben tot nu toe nog nooit meegedaan, als dat geen reprimande verdient!
- Inderdaad, zo zal breed links ons nooit sympathiek vinden!

vrijdag 14 juli 2006


Ach wat integratie?

Ik kom zo nu en dan in een Marokkaans eethuis niet ver van mijn werk, om er een hartig ontbijt te nuttigen. Aanvankelijk was het wat wennen aan de crêpe Marocaine, de Harcha de Fez enz., maar na verloop van tijd begint de waard je te kennen (en omgekeerd) en krijg je vriendelijk uitgelegd hoe iemand met de juiste culturele bagage een Marokkaans ontbijt verorberd.
Ik kan dus niet langer beweren dat ik niet theoretisch onderlegd ben.

En toch!

Al twee keer op rij slaag ik erin het tafeltje vol te kliederen met honing zodat ik met het schaamrood tot achter mijn oren de waard, of zijn ober, moet vragen of hij het niet even schoon wil maken.
Hij doet dat dan met de glimlach, al hoor ik hem tegelijkertijd denken: "Dat heeft een vette job, zeeën van tijd om multicultureel te ontbijten en kan niet eens een pannenkoek eten zonder morsen."

Gelijk heeft hij!

Dus als ik nu "echte" Belgen hoor kafferen over allochtonen en integratie dan stel ik mij onmiddellijk de vraag:

"Jaja, maar kan jij wel eten zonder morsen?"

donderdag 13 juli 2006

Solidariteit


Karel trok zich niks aan van de fascistische retoriek van het Vlaams Belang.
Hij zou tóch naar een concert van Laura Lynn gaan!!!
Maar waar was het nu ook al weer?

woensdag 12 juli 2006


Ik ben een onvoorwaardelijke fan van Paul Simon en mag mij dus ook de gelukkige bezitter van de box met zijn haast volledige werk (na de "Simon & Garfunkel" periode) noemen. Ronduit schitterend vind ik de talrijke (niet talloze) bonustracks met demo's en wat hij work in progress noemt. Het geeft relief aan nummers waarvan men doorgaans alleen de "definitief" opgenomen versies op eerdere CD's kent.

Maar waarom zijn er geen schrijvers die ook eens zoiets proberen? Een boek "verzamelde werken" compileren, met daarin ook eerdere versies van dat "definitief" werk? Mij zou dat ten zeerste aanspreken!

dinsdag 11 juli 2006

Het Kalifaat van Sint-Joost

"Het kalifaat van Sint-Joost" is een klein, bij het grote publiek minder bekend, reisbureau gelegen aan de Avenue Fonsny nr. 22 in Brussel. Op de derde verdieping van een oud en vermorst gebouw waar generaties immigranten uit de Maghreb hun eerste ervaringen met de Belgische gastvrijheid opdeden. Het Kalifaat zit er geprangd tussen verdieping twee en vier, die sinds jaar en dag gekend zijn om hun goedkope kamers en het gebrek aan curiositeit van de verhuurder (zolang hij maar betaald wordt ten minste).

We hebben het in dit artikel alleen over Het Kalifaat. Dit wordt gerund door een ouder echtpaar, samen met hun twee zonen. Hij, monsieur Michel, is van Libanese afkomst, zij, mevrouw Moerman, is een Limburgse. Jarenlang waren zij als werknemer actief in de banksector in de functies accountmanager en directiesecretaresse, maar toen zij zesenvijftig jaar oud werden (beiden zijn even oud en verjaren zelfs op dezelfde dag) besloten zij het roer radicaal om te gooien.
Op die manier ontstond haast toevallig "Het Kalifaat van Sint-Joost", een reisbureau voor autochtonen die avontuurlijk genoeg aangelegd zijn om allochtone mensen te gaan opzoeken in hun eigen milieu. T.t.z. in de specifieke buurten van Vorst, Sint-Gillis, Sint-Joost, Anderlecht, Molenbeek, enz.

Daar waar Islamtoerisme op het eerste zicht een ridicuul en vergezocht idee leek waarin geen enkele bank wilde investeren, bleek dit na twee jaar van hard labeur en mond op mond reclame een gouden greep: van heinde en verre, ook vanuit het buitenland, komen geïnteresseerde klanten aankloppen op de deur van nr. 22 aan de Avenue Fonsny. In die mate dat het Kalifaat het zich de laatste jaren zelfs kan veroorloven om klanten de deur te wijzen. Een vrijheid waarvan zo nu en dan ook werkelijk gebruik gemaakt wordt in het belang van de klanten zelf, want een aantal reisformules is niet geheel risicoloos. Wij moeten dit echter ook niet buiten proportie opblazen, doden zijn er tot nu toe niet gevallen en de kans dat U afgewezen wordt is niet zo héél groot.

De stadssafari's die het Kalifaat aanbiedt bestrijken een breed spectrum van interessesferen, elk met een eigen specifieke manier van reizen voor dát specifieke klantenprofiel.

Zo is er voor mensen die in de liefde werden afgewezen en die op zoek zijn naar healing het 1001 Nacht arrangement, een belevenis die menig psycholoog sprakeloos maakt. Geboren losers die het voor hun reis nooit voor elkaar konden krijgen om al was het maar een vierentwintig uur durende relatie aan te gaan, raakten binnen de drie maanden na hun belevenissen allen getrouwd, kregen kinderen en houden steevast vol dat zij nu volmaakt gelukkig zijn!

Voor de eerder links-geprofileerden zijn er Respecttochten. Begeleide wandelingen langs trefpunten van sociaal onaangepaste allochtone jongeren die zich te buiten gaan aan prostitutie, afpersing, drugshandel en andere vormen van kleine criminaliteit. Verplaatsingen in een 4X4 zijn een optie!.
Het arrangement is er op toegespitst het clientèle te bevestigen in zijn overtuiging dat het beeld dat zij zich hebben gevormd over de allochtoon inderdaad klopt en dat eventueel onaangepast gedrag geheel en al valt toe te schrijven aan de kansarme jeugd, discriminatie en puur racisme t.o.v. de doorsnee allochtoon. Het respect voor diezelfde allochtone medemens nadat men van dit arrangement heeft genoten krijgt haast religieuze proporties. Dit segment van het cliënèle van Het Kalifaat voelt zich zonder uitzondering gesterkt in zijn gelijk om op te komen voor de allochtone medemens, vaak zelfs zonder dat die er om vraagt. Talrijk zijn de dankbrieven van deelnemers die verslag geven van hoe verkwikt zij na een dergelijke vakantie weer aan de slag zijn gegaan.

Een andere bijzonder populaire formule is de Moskeeënroute. Gericht op de strijdvaardige en politiek bewuste toerist. Het betreft hier meer avontuurlijke arrangementen die er in bestaan, door semi-clandestiene bezoeken aan gebedshuizen, kennis te nemen van al dan niet opruiende toespraken, of door in hammam's de sfeer van de ontluikende Jihad op te snuiven. Uiteraard zorgt het Kalifaat voor aangepaste kleding en tolken. Goed zittende loopschoenen zijn een basisattribuut waarin de deelnemer zelf moet voorzien.

Wie de problematiek van de Islam en integratie vanuit een breder, laat ons zeggen kikvorsperspectief, wenst te leren kennen kan zich inschrijven voor tal van specifieke seminaries, gegeven door stuk voor stuk ervaringsdeskundigen: politiemannen, sociaal werkers, uitgetreden priesters, geëmancipeerde Brusselse vrouwen en nieuwe mannen, schuinsmarcheerders, ornithologen, ex-bajesklanten, eigenaars van tandems, sluikkampeerders en een kenner van het werk van Karl May. Tijdens het nuttigen van niet alcoholische versnaperingen die hun oorsprong vinden in de Magrebijnse keuken worden deelnemers op de hoogte gebracht van o.a. aloude berbergewoontes die alleen nog in de buurt van het Brusselse Zuidstation bestaan en worden zij ingelicht over de beste manier om hier als autochtoon mee om te gaan. Centraal staat het gebruik en de interpretatie van maatschappelijk getolereerde frasen zoals:

"sâle macaque",
"marchand de tapis",
"Ôow zedde gaai jeer gerrokt? Oeppaa vleegent tapaat?"
"Nog leever tgat vannenôôp danaave smool!"
"Eej sjokkolatte, meug van te doppe?"

Mits op het juiste moment uitgesproken, kunnen zij gevoelens van begrip en warme sympathie treffend overbrengen!

In een ander seminarie Schuld en Boete, gaat de aandacht naar technieken om, eender wat er ook gebeurt, bij negatieve ervaringen de schuld aan de allochtonen te geven, met aandacht voor specifieke begrippen uit de sociologie en de politicologie (aliënatie, gemengd stemrecht, coöptatie, donutstructuur,... ) en op basis van een aantal casestudies.
Zo wordt ondermeer aangetoond dat de plaag van zakkenrollerij in de Muntschouwburg inherent is aan de keuze van het repertoire. Een voorbeeld is Die Entfürhung aus dem Serail van Mozart. Een notoir vrijmetselaar die meende vrolijke deuntjes te moeten schrijven over het leven in een harem. Dat kan uiteraard alleen maar een allochtoon operapubliek aanlokken. De dieven moeten dus wel allochtonen zijn. Stellingen van bepaalde politieke bewegingen als zou men daarom beter alleen autochtone werken programmeren, worden in dit licht beproken.

Een andere casestudy reikt intellectueel onderbouwde argumenten aan voor ouders die hun kroost liever niet naast een kroeskop laten zitten op school. Gaande van de taalachterstand, gebrek aan wederzijdse affiniteit tot "er verdwijnt nogal veel uit zijn pennenzak"! wordt er een argumentarium aangereikt waarmee betrokkenen kunnen vermijden om door te gaan voor een plompe racist! Het Kalifaat waagt zich hiermee ontegensprekelijk op een controversieel terrein, maar weigert, uit respect voor het clientèle, hierover een publiek debat aan te gaan. Wie meer wil weten dient zich maar in te schrijven, zo wordt het bondig samengevat.

"Ali Baba en de Veertig Rovers" is hét arrangement voor de Islamtoerist die intellectuele bevrediging zoekt. De naam alleen al is illustratief. Alles draait hier om het aanschouwelijk maken van hoe en waarom de allochtone gemeenschap aan haar negatieve imago als zijnde inherent delinquent is gekomen. Is het niet paradoxaal dat de klassieke Arabische literatuur zélf er ons reeds op wijst dat Ali Baba omging met niet al te rechtschapen vrienden?
Met haarscherp gekozen voorbeelden wordt aangetoond hoe zelfnegativisering aan de basis ligt van het leven, en alle problemen daaraan verbonden, van de doorsnee allochtoon in Brussel. Dit in schril contrast met voorbeelden van hoe autochtonen er wél in slagen stelselmatig hun zelfbeeld (en het inherente positivistische handelen) alsmaar te verbeteren, om niet te zeggen: maximaliseren. Exemplarisch (en komen ruimschoots aan bod) zijn de schaamhaar enquète van Flair, de aforismen en gezegden van Hugo Coveliers en Jean-Marie De Decker, TV programma's zoals "De Pfaffs", "De Planckaerts", "Big Brother", "Robinson Island", en uiteraard de verhelderende inzichten terzake van tal van mediafiguren en beroemde Vlamingen die heil vonden in het Boeddhisme..

Niettegenstaande wij meermaals aandrongen weigert Het Kalifaat van Sint-Joost toestemming te geven om hun commercieel telefoonnummer of faxnummer te publiceren. Klanten dienen zich in eigen persoon aan te melden om een afspraak te maken. Dit om een overrompeling van de toch wel beperkte administratieve krachten tot een minimum te herleiden.

Wél kregen wij de primeur van een nieuwe activiteit die het Kalifaat vanaf september zal gaan exploiteren.

"De Vlaming en zijn wooncultuur". Speciaal gericht op de bemiddelde allochtoon die belangstelling heeft voor wat zich zoal afspeelt tussen de muren van de gemiddelde verkavelingswoning. Hierbij wordt terdege rekening gehouden met het feit dat allochtonen vaak over zes à acht weken vakantie genieten! Wie zich alsnog als gastgezin wil opgeven begeve zich naar de Avenue Fonsny nr. 22.

maandag 10 juli 2006

Ingrid en An kennen Jan!


- Ja An, hij heeft'm eindelijk gekocht. Een Nokia 9500 Communicator! En maar prutsen en maar configureren. Je zou het moeten zien! Spijtig dat nog niemand hem heeft opgebeld.
- Dat beloofd voor morgen op het werk!
- Ja, en let op, want hij zal zeker proberen om steels wat foto's van je te nemen!
- Hahahahahaha...