"U bent er natuurlijk ook zo een die gelukkig wil worden," zei de kat.
"Ja...,"bekende ik. (Ze had me helemaal goed ingeschat).
"Maar je wordt het nooit hoor."
" O nee?"
"Hoe kom je erbij?"
"Het moet toch mogelijk zijn?"
"Nee hoor."
"Hoezo?"
"Er wordt een stokje voor gestoken."
"Een stokje?"
"Je vindt het nooit."
Na mijn terugkeer uit Indianenland vergde het nog enkele weken vooraleer ik weer aan onze manier van voortbewegen wende. Ook voelde ik mij nog een hele tijd beter wanneer ik me tussen de planten in de voorkamer kon terugtrekken wanneer we bezoek hadden. De Grote Manitou is sterk!
Vreemd. Hij vond een kruimeltje brood. En toen weer één en weer één en weer één ... en zo kwam hij bij het huisje met het meisje. Daarna...
Stropdassen bestaan er in alle maten en kleuren. Ze vallen vaak niet zo op. Je kan ermee zwaaien. Om de aandacht te trekken. Of juist niet. Laat je niet in de luren leggen.
We zouden de rol van stropdassen in de samenleving moeten herdenken. Herinner mij daaraan, nadat ik invloedrijk ben geworden.
- Misschien loopt het nog wel goed met ons af, uiteindelijk.
- En vindt men ons zelfs sympathiek!
- Dat zou de kers op de taart zijn.
- Wat gaan we dan doen?
- Dan houden we toespraken in het land.
- Toespraken?
- Om te zeggen dat er altijd hoop is.
- O ja natuurlijk, want dan spreken we uit ervaring!
Binnen scheen de zon voor hem alleen en hij hield de luiken potdicht zodat van buiten niemand zag hoe weldadig hij in licht mocht baden. Buiten bleef het regenen en maakte het land zich op voor wat steeds vaker aangekondigd werd als “De grote zuivering”.
– Wat doet hij nu?
– Hij denkt na.
– Hoezo?
– Hij is er gisteren mee begonnen. en hij blijft maar doorgaan.
– Dat kan toch niet goed voor hem zijn. Hij heeft het nooit eerder gedaan!
– Nee, het heeft er nooit in gezeten. Bij niemand van zijn familie trouwens.
– We moeten hem helpen. We zeggen dat alles al eens is bedacht.
– Is dat niet wat doorzichtig?
“Zonder mijn colt in plaats van mijn oude getrouwe bowiemes was ik er nooit in geslaagd Chavé, die ouwe vos van een Navajo chief, te overmeesteren.”
Deze en andere gelijkaardige uitspraken van Old Shatterhand werden door zijn verpleegster opgetekend in de hoop ooit een volwaardige biografie van de fictieve held te mogen schrijven.
– Jan, ben ik ook oud geworden? Dat is toch niet normaal?
–Ach nee Ingrid. Dat is omdat we geleefd hebben!
"Als pijl kun je niet buiten een goede boog," beweerde hij altijd. Over rozen hoorden we hem nooit spreken.
In elk schilderij wil ik de ongeschilderde, rauwe aanzet vinden, om met eigen ogen te aanschouwen waarover de auteur alweer gelogen heeft.
Ik heb een vrouw gekend die dat veel beter kon dan ik.
Die heeft ook in mij gekeken. U moest eens weten wat zij zag.
Weinigen zijn geroepen.
En onder hen heb je dan jammer genoeg
nog zij die het niet horen.
De kotowazas, Japanse illusionisten, waren in staat spreekwoorden te doen verdwijnen uit wel 17 oosterse en westerse talen. Rijk werden ze daar niet van, maar goed, het is waar wat men zegt:
“Harde valuta verhogen het welzijnsbeleven niet!”
Een groeiende minderheid van burgers vermeldt stemschaamte als belangrijkste reden om bij de volgende verkiezingen toch maar thuis te blijven.
Het feit dat hij elke dag van de week, behalve zaterdag en zondag, droomde dat ze nog steeds van hem hield, maakte dat hij haar van ontrouw verdacht tijdens de weekends.
– Maar Karel, als ik nu eens prostituée werd. Zou dat geen oplossing zijn?
– Ach Irma, heb je dat wel in je?
– Als ik het niet probeer weten we het nooit, toch?
Elke dinsdagavond zet de familie De Wever haar dagelijkse besognes opzij en werpt zij een blik in de toekomst. Daarna gaan ze discussiëren.
“Wil je horen hoe ik Peff spreek?” vroeg ze.
Peff? Ik wist niet wat ze bedoelde.
“Peff?”
“Ja, Peff. Dit is het handboek.”
Daar had ik haar al wel eens mee gezien. Ik dacht dat het een stationsroman was. Maar het was een Peff handboek.
“Ik dacht dat het een stationsroman was,” zei ik.
“Een stationsroman? Nee hoor. Het is een handboek Peff. Hier, kijk maar op de omslag.
Handboek Peff stond op de omslag.
“Allemachtig,” zei ik. Dat leek me het beste.
“Ja, maar ik ben nog lang niet klaar.”
“Peff,” antwoorde ik.
Een man met een hond kwam op mij afgestapt.
Dat heb ik wel meer aan de hand gehad. Ik ben een dierenvriend.
De hond beet in mijn rechterhand. Vraag mij niet waarom.
Ik ben een dierenvriend.
De man verontschuldigde zich:
“Sorry, dit doet hij anders nooit.”
“Ach, ik ben een dierenvriend,” zei ik, “maar u, u wil ik nooit meer zien.”
Ik heb hem nooit meer gezien.
Vaak zat ze een boek te lezen. Dat deed ze eerder nooit. Later bleek dat ze Peff leerde. Vreemd, want toen was er nog niemand die het sprak. Maar dat kon haar niet deren. Uren- en urenlang verdiepte ze zich in grammaticale en semantische overzichten.
Maar waarom in hemelsnaam? Waarom Peff en geen Chinees of Spaans?
Wat heeft het Peff wat het Nederlands niet heeft?
Ik kan het u niet zeggen. Ik spreek het niet.
“Irina!!”
“Peff.”
“Hè, spreek toch normaal.”
“Peff.”
“Kom nou, ik moet je iets vertellen.”
“Peff.”
“Over onze laatste keer en hoe ik toe…”
“Peff.”
“Maar Irina, geef mij toch een kans!!!”
Sinds Irina het Peff beheerste wist ze steeds beter om te gaan met figuren als kapitein Stroganoff.
Nooit, ook niet tijdens de pandemie, stelden Biks, Fiks, Riks en de kleine Kiks (die daarvoor misschien nog iets te jong was) zich vragen over het waarom van hun voornamen. Zo waren zij niet opgevoed.
De enige vrouw van wie ik echt hou zei me dat God slechts uit één oog ziet. Waarschijnlijk het linker. Maar mijn oogarts beweert bij hoog en laag dat het het rechter is... en dat ik hierover beter met niemand spreek, want als de twee Goden zouden samenwerken blijft niets nog ongezien.
Terwijl mijn overgrootmoeder op jonge leeftijd is begonnen aan een lijst van alle dingen in het leven die gebeuren zonder reden, maak ik er een met uitleg bij waarom de dingen gebeuren zoals ze gebeuren, of dat nu straks is, gisteren of ooit. Wij streven uiteraard naar volledigheid. Want zo gaat het leven.
