De liederen van de seksuele bevrijding

Nog vòòr onze beurt wrongen wij ons naar het podium om er enkele van de strijdliederen van de seksuele bevrijding ten beste te geven. Wat waren wij bezield en hoe zongen wij ze precies zoals wij ze van onze ouders altijd hebben gehoord!

Al gauw zong de hele zaal mee uit volle borst en werd er arm in arm meegewiegd! De weldaden van deze bevrijding waren en zijn dan ook voor iedereen welgekomen.

De laatste oudstrijders - eindelijk geëerd met bloemen en linten - knikten goedkeurend.

Ja, de fakkel is nu wel definitief doorgegeven!

Na ons optreden namen wij weer plaats in de duisternis van het publiek, maar in het volle besef van de waarde van de vrijheid die wij nu genieten en wat ons in naam daarvan beschoren is.

Ja, dankbaar zijn wij en wij kijken ook altijd aandachtig naar de documentaires!

Een kleine schouderophaling

Alweer ging ik om een kleine schouderophaling.

Dat deed ik als volgt:
"Hallo, je weet zeker wel waar ik voor kom?"
"…"
"Of je echt niet van me zou kunnen houden…"

En toen kreeg ik alweer zo'n kleine schouderophaling.
Begrijpt u?

Carrière maken

Als ik echt karakter wil tonen zou ik moeten ophouden met de vrouw van onze personeelschef een pandoering te geven, telkens zij daar om vraagt. Dat zou pas mans zijn. Ik hoor mij niet te laten afpersen met dreigementen als:
"Zo niet verklap ik mijn man wat je zoal met mij doet en kan jij je promotie wel vergeten."
Ik ben intussen al twee keer gepromoveerd!
Als ze met die reeëogen van haar smeekt:
"Toe geef mij nog één keer een pandoering zoals alleen jij dat kan,"
hoor ik te zeggen dat zulks echt niet hoort voor een hulpboekhouder. Bovendien, een man die een vrouw pandoert, op aanvraag nog wel, kan toch geen èchte man zijn?
Mannen die op bevel slaan zijn alleen goed om soldaat te zijn. En waar vrouwen die daar om vragen goed voor zijn weet ik niet. Maar dat kan ook aan mij liggen, ik ben maar hulpboekhouder per slot van rekening.

Het ideale vervoermiddel

"Je beseft toch wel dat een fiets ideaal is om aarzelende mannen naar het bos te lokken?"
"Daar had ik nog niet bij stilgestaan, hoezo?"
"Als vrouw kan je je dan ineens laten vallen ergens op het mos en hevige pijn aan de ribben veinzen, wat dan zonodig gemasseerd moet worden."
"Wat een gedoe zeg, wie komt daar nu op?"
"Dat is om het toeval een handje te helpen. Een vrouw kan niet blijven wachten."
"Dat snap ik."
"Weet je, laten we maar niet naar het bos gaan, ik heb nog boodschappen te doen, bedenk ik opeens."
"Goed dat je er nu aan denkt, want tegen dat we in het bos zouden zijn zijn de winkels dicht."

10

Er was eens een perfecte vrouw die haar perfectie toch maar eens wilde laten controleren.
Zij ging daarom langs bij de-man-van-negen-op-tien, die lang met haar sprak en ook (alleen met zijn ogen) lichamelijk keurde.
"Tot mijn spijt kan ik u niet adequaat helpen," was zijn besluit.
"Waarom dan?" was haar verraste antwoord.
"Ik heb één puntje te weinig om dit eerlijk te kunnen doen, maar ik kan u wel doorverwijzen."
Zo kwam zij bij mij terecht. Nu zou ik haar die 10 best willen geven als zij maar wilde begrijpen dat perfectie ècht niet hoeft.

Josef Vissarionovitsj Stalin

Er was eens een vrouw die van kindsbeen op Josef Vissarionovitsj Stalin wilde lijken. Bekostigd met het geld dat zij verdiende met baantjes her en der, aanvankelijk in mode- en parfumzaken, gaandeweg veeleer in de bouwsector, liet zij zich gradueel ombouwen door iemand die zich esthetisch chirurg noemde.
Toen ik haar vroeg waarom zij het mogelijke aanbidders toch zo moeilijk maakte om van haar te houden zoals zij was, antwoordde zij schijnbaar ontwapenend "dat wie van haar hield ook maar moest meegaan in de dialectiek van de veruitwendiging van haar innerlijke wensen en hààr visie op het beleven van de totale liefde!"
Daar heb ik lang over nagedacht, tot ik inzag hoe zij ook mij daarmee tot haar vijanden rekende en welk gevaar ik liep.

Misschien een oosters spreekwoord

De sterkte van de zwakke zit in de zwakte van de sterke.

Mijn advies

Ik werd in de supermarkt aangeklampt door een duidelijk jaloerse vrouw.
"En moet ik dat nu allemaal tolereren meneer?", vroeg zij met klem en op de giftige toon zo eigen aan jaloerse vrouwen.
Niet iedereen ging op haar vraag in. De meesten maakten zich ook direct uit de voeten. Ik zag wel iemand aarzelen, maar dan toch nietszeggend afdruipen. Er gaat ook iets zelfverzekerds uit van jaloerse vrouwen. Dat schrikt af.
Ik greep echter de koe bij de horens:
"Natuurlijk niet, waarom zou u," raadde ik haar aan.
Hoezo, hoor ik u nu denken, hij weet niet eens waarover het gaat! Dat is zo. Maar dingen die ik niet ken of begrijp tolereer ik nu eenmaal niet. Dat is mijn volksaard. En hier op eigen bodem adviseer ik nog steeds naar mijn aard, nietwaar? Tot nader order.

Dank je wel

"Kom."
"Stop. Niet verder!"
"Hoezo, stop niet verder?"
"Ja, tot hier en niet verder. Anders treden wij buiten het verhaal."
"Hoe kom je daar bij?"
"Omdat daar de lezer zit, en wij blijven beter uit zijn buurt."
"Ja, misschien heb je wel gelijk, hier kan niemand ons raken, ze mogen van ons denken wat ze willen."
"Blij dat je dat inziet."
"Het was op het nippertje, maar even goed: Dank je wel!"
"Graag gedaan."
"Zeg, zouden ze dit zomaar uitlezen? Veel doen wij eigenlijk niet."

Een man met aanleg

Er was eens een evenwichtig man die alles verloor.
Eerst verloor hij zijn geld.
Toen hij naar zijn geld zocht verloor hij zijn verstand, nogal wiedes.
Door zijn verstand te verliezen verloor hij zijn evenwicht en zijn gevoel van richting meteen ook.
Op die manier verloor hij alle verhoudingen uit het oog en zelfs die in het kader van de gevestigde waarden.
Zo raakte hij zijn hart kwijt, beweren kwatongen.
Dat laatste klopt niet, want ik vergat te zeggen dat dàt nu het allereerste was wat hij verloor. Anders verlies je die andere dingen ook niet zo maar, dat begrijpen jullie wel.
Het enige wat hij nog heeft is ijzerdraad om gezichtjes te plooien.
Niemand wist dat hij dat kon.

Met bijzondere dank aan Ferdinance.Crane voor het mogen gebruiken van de illustratie.

De wetten van de akoestiek

Voor ieder ander klinken die woorden volstrekt banaal
zoals woorden doorgaans klinken.
Helemaal volgens de wetten van de akoestiek.
Alleen ik, ik meen altijd meer te horen.

Roodkapje

Van pure armoede besloten wij om stenen te eten.
Wij dachten toen dat dat wel verteerbaar zou zijn en gezien de veelheid aan soorten droomden wij van een gevarieerd menu.
Na enkele dagen van helse buikpijnen werden wij aangetroffen door drie wolven, gekleed in oude grootmoederachtige gewaden, die met grote, vlijmscherpe messen onze buiken opgesneden en ons zo verlosten van wat op onze maag was blijven liggen.
"Jullie moeten òns niet bedanken, maar onze bazin," wezen zij naar een meisje met een rood kapje dat wat afzijdig, dieper in het bos, op uitkijk stond. Begrijpelijk, want de activiteiten van haar wolven zouden door buitenstaanders makkelijk verkeerd geïnterpreteerd kunnen worden.
Het meisje leek wel in een soort trance te verkeren, en er ging iets van haar uit dat ons ervan weerhield, behalve het gevaar op bloedverlies uit onze wonden natuurlijk, om haar te gaan bedanken.
Wat wij nu achteraf evenwel niet begrijpen is hoe die gebeurtenissen en intenties zo verdraaid konden worden wanneer dit verhaal aan kinderen wordt verteld.
Wie heeft daar nu baat bij?
Is het zo vreemd dat wolven grootmoederachtige spullen dragen?
In een circus doen beesten vreemder dingen!
Er was verder in de buurt ook geen grootmoeder te bekennen en waarom komen wij niet in dat sprookje voor?
Moet een sprookje dan echt altijd de feiten negeren?

De onbegeerde

Ja, één keer ben ik geïnterpelleerd, telefonisch weliswaar, maar wel op de man af. Het was een lieve vrouwenstem bovendien!"Bent u een onbegeerde?"
Ik verloor onmiddellijk mijn tegenwoordigheid van geest en gaf daarom misschien al direct te veel prijs.
"Ik vermoed van wel."
"U vermoedt dat?"
"Ja, omdat er zo veel bij komt kijken."
"Ja?"
"Ja."
"Ja-a?"
Pas nu begreep ik haar "ja" helemaal.
"Misschien beslist een mens daar niet helemaal zelf over."
"Over het feit of hij of zij onbegeerlijk is bedoelt u."
"Ja."
"U houdt er een interessante manier van denken op na. Stel dat u iemand ontmoet die u op een of andere manier duidelijk maakt dat u begeerlijk bent, wat doet u dan?"
(Daar heb ik al lang over nagedacht!)
"Dan ga ik in discussie."
"U gaat in discussie? Waarom?"
"Omdat mijn begeerlijkheid mij nauw aan het hart ligt."
Hiermee was het gesprek blijkbaar ten einde want zij bedankte mij en nam afscheid.
Wist zij wat zij weten moest?
In elk geval ben ik over dit onderwerp ben ik nooit meer geënqueteerd.

De kracht van de immer lachende man

Zij trouwde met een immer lachende man.
In het begin was dat heel leuk.
Maar hij bleef maar lachen.
En lachen.
En lachen.
Dat werd onverdraaglijk.
En uiteindelijk onhoudbaar.
Zo verdween zij op een dag.
Voor vele jaren.
Naar verluidt verbleef zij in menige instelling overal ter wereld waar haar probleem met de nodige ernst onder ogen werd gezien.
Eindelijk dacht men ( en zij was ook die mening toegedaan) dat zij er bovenop was.
Toen zij weer thuis kwam, al bij het begin van de oprijlaan, schalde het gelach haar als vanouds tegemoet.
Zo was de kracht van de immer lachende man.

De zin van alles

Als iemand mij had willen vragen of ik de zin van alles begreep, en het wilde toelichten, dan zou ik geantwoord hebben:
"Dat hangt er helemaal van af."
"Helemaal waarvan af?"
Op dat moment zou ik geweten hebben dat het woord helemaal er misschien te veel aan was en dat het zelfs mijn onwetendheid zou hebben verraden, want er is heel wat waarvan ik de zin in feite helemaal niet inzie.
Daarom trok ik mijn normale "vraag mij maar niks want ik zal het toch niet weten" gezicht en voorkwam daarmee dat de vraag werd gesteld. Jammer misschien wel, want er heeft veel meer zin dan men denkt. Zoveel weet ik wel!

De hond

Niemand begreep waar hij was gebleven en uiteindelijk, omdat hij maar bleef zwijgen, vroegen wij om uitleg.
"Ik heb geblaft voor mijn leven,"
jankte hij haast onhoorbaar.
"Wat zocht je dan?"
"Een waardig alternatief."
Niemand van ons wilde zich zulks inbeelden.
"En dit alles hier dan?"
"Ik heb gebeten als een hond. In de strot."
Wij wisten genoeg en maakten hem af.

De Handenkoker

Via via kreeg ik een uitnodiging van een magiër.
Van hij die men "De Handenkoker" noemt.
Hij had doorgekregen hoe weinig zelfvertrouwen ik wel heb en peilde of ik nog gemotiveerd was.
Ook gaf hij mij vestimentaire tips.
Maar het was pas toen hij er zeker van was dat zijn vrouw het pand had verlaten om boodschappen te gaan doen, dat hij ter zake kwam.

"Kijk hier staan drie kokende ketels water. Nu vraag ik je om je hand in één er van te steken en mij rustig te beschrijven wat je voelt."
"Maar dat zijn kokende ketels!" protesteerde ik.
Er viel echter niet te discussiëren.
"Concentreer je op wat je ècht wil," bezwoer hij.

Hij had natuurlijk makkelijk spreken als magiër, zeker nu zijn vrouw niet thuis was, maar makkelijk of niet: zijn toon was dwingend! Met de moed van de wanhopige, ik vergat zelfs wat ik eigenlijk ècht wilde, stak ik mijn hand in de ketel die het dichtst bij mij stond, want dat leek mij het beleefdst.

Wat ik toen gevoelde kan ik met geen pen meer beschrijven. Alleen, ik kan u verzekeren: mijn leven is totaal veranderd. Ja, ik leef nu zonder het minste houvast!

Een aforisme van oom Floris

Er is altijd wel een uitleg voor waarom een rijke mag stelen van een arme.

Het Weefgetouw

Of naast onze truitjes werkelijk alles van sajet is zullen wij pas weten wanneer iemand aan het eindje trekt, om te zien hoe het ontrafelt. Zo niet, dan dienen wij ons toch vragen te stellen over de Grote Wever en zijn Weefgetouw. Want daar zou dan iets mee zijn!

Subtiel

"En hoe is het nu met Peter?"
"Ach, hij is zo subtiel in het uitdrukken van zijn liefde dat ik er geen last van heb!"
"Hahaha… zo ken ik hem ook!"

Het zit er niet in

Een getormenteerde liep blootsvoets als een bijgelovige van Oostende naar Brussel langs de E40, omdat hem voorspeld was dat dit resultaat zou opleveren: een tweeling!
Onderweg kwam hij in contact (in aanraking zoals hij het zelf beschreef, al is dat niet precies hetzelfde natuurlijk) met drie prostituees die hetzelfde traject in omgekeerde richting aflegden. In omgekeerde richting omdat zij het omgekeerde beoogden. Mij is echter niet bekend of dit op bijgeloof gesteund gebeuren ook de gewenste resultaten heeft opgeleverd. Statistisch zit dat er echter niet in.

Baltsgedrag

Of er iets mis was met haar baltsgedrag, was een vraag die zich steeds meer opdrong.

Ontkrachting

Ik wilde dat het ontkracht zou worden.
Kost wat kost.
Voor mijn zielenrust.
Ik trachtte het dan ook meermalen ter sprake te brengen, maar het was alsof zij mij gelijk gaven.
Ik werd zelfs nog aangemoedigd!
Ja, het was duidelijk dat alles er op wees.
Zoveel toeval bestaat eenvoudigweg niet.
Zij wilden er uiteindelijk zelfs niets meer over horen.
Ik moest wel ziende blind zijn.
Dus heb ik het opgegeven.
Geen ontkrachting dan maar.
Maar wat is dan de oplossing?

De intocht van de occasionele minnaars

Mist belette ons de intocht van de occasionele minaars en hun instrumentarium duidelijk waar te nemen. Het is dus niet mogelijk er een precies getal op te plakken. Noch bij wie zij binnen gingen. Maar toen de zon weer scheen heerste er haast algehele voldaanheid.

Ontkracht mij toch

Wij leven in een tijd waarin alles moet ontkracht.
Zo kwam ik eens in gesprek met een hond met een hoed op die ook meende een en ander over mijzelf te moeten ontkrachten. Waarom wist ik niet uit hem te krijgen, maar hij is mij wel heel het park door gevolgd. Tot aan mijn voordeur. Zo zijn honden.
Het kan natuurlijk ook dat u mij niet gelooft en dat ik nooit een hond met een hoed op heb gesproken. Zelfs niet spreekwoordelijk.
Probeer dat dan te ontkrachten! (In plaats binnensmonds iets te monkelen!)

Museumstoel

Op een museumstoel wil u natuurlijk ook eens comfortabel zitten.
Dat spreekt voor zich.
Ik heb dat ook.
Hoe hachelijk dat ook is in een museum.
Want het is vèèl minder evident dan het lijkt.
U moet het eens proberen.
Telkens weer spannend is dat en waar hij staat is van doorslaggevend belang.
In theorie is het eenvoudig, tot u erover nadenkt.
Maar kijk om u heen, de meesten van onze gelijkneigenden ervaren hetzelfde.
Zij schuiven wat naar links, of naar voren, maar ondervinden altijd toch wat gewiebel.
Dan maar wat meer naar rechts.
Het is altijd zoeken.
Sommigen leggen er zich ook te gauw bij neer.
Zij pretenderen iets belangrijker aan hun hoofd te hebben dan eens te gaan zitten op een museumstoel.
Zij vergissen zich echter en zullen nooit weten hoe onze vorsten en voorgangers hebben gezeten.

Verhaal met een moraal

Er was eens een kwaaie god die er een hemels plezier in schiep om willekeurig mensen eenzaam te maken.
Voor altijd, zonder dat zij daar nog iets aan konden doen.
Met bidden of goede werken of zo.
Er kwam een tweede, nog veel kwaaiere, god aan te pas om de eerste kwaaie god te straffen door hem ook eenzaam te maken, opdat hij zou inzien wat dat is, iemand iets aandoen wat je zelf niet begrijpt.

In het totaalbeeld van het heelal en de eeuwigheid doet dit verhaal over goden uiteraard niet ter zake, want ik vertel dit zonder enige bedoeling of moraal.

U doet hier maar mee wat u zelf wil.

Het verhaal van de verlaten kast!

Wie kent er nog het verhaal van de verlaten kast? Of moet ik het zelf nog eens, voor eens en voor altijd, vertellen?

Een aforisme van oom Floris

Wie iets geeft van wat hij heeft behandel je best toch wat beleefd!

De besluiteloze man en de gelukkigmakende heks

Er was ook eens een man die zijn kinderen een gelukkig leven wilde geven.
Op het moment dat deze intentie duidelijk vorm kreeg in zijn bezorgde hoofd passeerde daar opeens aan de overkant van de straat de gelukkigmakende heks!
De gelukkigmakende heks stond echter eveneens bekend als een wijf dat, op kwaaie dagen, je geslachtsdelen kon wegtoveren.
"En, wat sta jij daar te gapen!" riep zij toen zij hem in het oog kreeg.
Onze man kon niet goed uitmaken of haar stem nu geïrriteerd of gewoon schel had geklonken en hij verstarde over zijn heel wezen.
Schouderophalend verdween de gelukkigmakende heks om de hoek, zij had geen tijd te verliezen, want zij was gevraagd om eens bij rijke mensen langs te gaan. Die hadden alweer een kindje gekocht.
Onze man heeft zich de rest van zijn leven natuurlijk zijn besluiteloosheid beklaagd en sommigen beweren dat dit voorval aan de basis ligt van zijn miserabele seksleven sindsdien. Al zal dit laatste u niet interesseren.