Zwijgen

Ik ben een babbelaar.
Ja, een roddelaar zelfs.
En nu wil men dat ik zwijg.
Dat ik niks zeg.
Ik mag leuteren tegen de sterren op, maar ik mag niks zeggen.
Weet u hoe moeilijk dat is?
Héél moeilijk.
Vooral voor iemand zoals ik.

Want ik weet veel!
ENORM VEEL.

Daarbij komt ook dat ik enorm vergeetachtig ben.
Er dreigt een schat aan kennis verloren te gaan door mijn zwijgen, dat staat wel vast.
Overmorgen weet ik al meer dan de helft niet meer van wat ik nu nog wel weet, al zal ik op zijn beurt natuurlijk ook weer dingen te weten zijn gekomen die ik nu nog niet weet.
Dat komt en dat gaat zo met kennis. Het is als de zee.

Maar goed, ze willen het zo, dus zwijg ik.
Alleen, ze moeten overmorgen niet afkomen om iets te weten over eergisteren.

No way!

Wie het zwijgen zaait zal stilte oogsten.
Meer zelfs, ik zal de vergetelheid cultiveren!

Jezus, wat heb ik al hard gewerkt vandaag! In alle ernst.

Nagedacht en schema's gemaakt over nationale campagnes, profileringsacties, bestendigen van zichtbare aanwezigheid op het terrein. Alles zeer belangrijk in een sector die de wind niet in de zeilen heeft.

Aan wat heb ik zoal gedacht?

(Nu trek ik het wat uit context, maar zit eigenlijk toch niet nevens de waarheid)

- Optochten met olifanten en zingende kangoeroes
- omscholen van onze mensen tot acrobaten die achterovergebogen flessen orangeade leegdrinken en het publiek opzwepen tot het zingen van vlaamse schlagers
- publicatie van spannende jongens en meisjesboeken
- grotere stukken taart voor de staljongens

Curieus eigenlijk toch hoe mijn stiel veel overeenkomsten blijkt te hebben met die van een manegèmeester in een circus!

Hopelijk komt het allemaal van de grond, want ik kan de kar echt niet alleen trekken.
Solidariteit is een werkwoord, meen ik ergens gehoord of gelezen te hebben.

Galante jongens

- Balder, wat doe je nu?
- Ja Marnix, vanaf een bepaalde leeftijd wordt opvoeding een cruciaal gegeven. Uit mijn "Het grote galante jongensboek" weet ik dat je dames in nood altijd een helpende hand moet reiken. Dat is voorwaar een tip die ik zeer ter harte neem en waarmee ik later wellicht mijn voordeel kan doen.
- Inderdaad Balder. Lezen verrijkt het innerlijk!

Dame in bad

Wat zeg je tegen een vreemde dame in bad?

- Sorry!?
- Is er geen belet?
- Mag ik even langs?

Het is altijd even schrikken op zulke momenten.

En waarover praat je in zulke omstandigheden? Gesteld dat de vreemde dame in kwestie bereid zou zijn te converseren.

Het weer?
De eindejaarsvragen van Humo?
Het voor en tegen van de doodstraf?
Vakantieherinneringen?

Bovendien stelt zich het probleem van hoe op een natuurlijke wijze een dergelijk gespreksonderwerp op gang te brengen?
Ik ben daar niet goed in. Het zou vals klinken uit mijn mond. Alsof ik bijbedoelingen heb.

Heb ik iets gemist?

Ik weet niet wat er aan de hand is, maar er zit beslist een gat in!

Jaren hebben wij op onze dienst moeten zagen om een deugdelijke Europese verplaatsingsregeling, een parking, laptops, schrijfgerief, boekentassen, memory-sticks, relatiegeschenken, enz.
Nooit kon het!

Overdreven wij niet?
Waarom was dat nodig?
Wat bracht dat op?
Te gevaarlijk omwille van virussen!
Daar zou later nog wel over gesproken worden!

En nu, opeens, alsof toverspreuken bestaan, wat krijgen wij?

Een Europese verplaatsingsregeling.
Een parking.
Een laptop.
Kwaliteitspennen.
Een boekentas.
Een memory-stick
Een zak relatiegeschenken.
...

En dat terwijl wij al zover waren dat wij er niet meer over durfden praten!

Besta ik wel voor jou?

- Zeg, besta ik wel voor jou?
- Hoezo? Natuurlijk besta jij voor mij. Dat spreekt toch vanzelf. Wat scheelt er nu weer?
- Ach zo, dat spreekt vanzelf, je hebt mij nochtans nog niet één keer vermeld in je weblog! 't Is altijd Ingrid hier, An daar, kapper Candel zus en noem maar op, maar ik, je bloedeigen vrouw, ho maar! Dat is te veel gevraagd zeker? Ben ik niet goed genoeg of zo? Of te oud? Mogen de mensen niet weten hoe goed ons huwelijk is? Hoeveel wij ons inzetten voor het sociaal leven in de gemeente? Hoe fijn wij met elkaar omgaan?
- Euh... jazeker, maar zo'n blog is toch maar een hobby. Pure fictie.
- FICTIE!? En die tandpijn dan? Alsof die rekeningen fictie zijn. Pijnlijk herkenbaar zijn de dingen die jij daar zomaar in cyberspace slingert. God weet wie dat allemaal leest!!! Als de buren te weten komen dat jij Blogbaas bent, dan wil ik hier niet meer blijven wonen! Trouwens, waarom doe je dat helemaal op je eentje. Vind je dat niet achterbaks? Zo achter mijn rug?
- Euh...
- Neen, je moet geen uitvluchten meer zoeken, maar één ding mag je gerust weten: ik voel mij diep vernederd!
- Vernederd?

Jan en Ingrid vermannen zich

- Alles afzweren Jan? Is dat niet zèèr radicaal?
- Ja, ik ben dat gematigd radicalisme meer dan beu!

Schoolrapport

Om ons gunstig te stemmen speelt onze Björn eerst een muzette op zijn accordeon alvorens ons zijn rapport te tonen. En het moet gezegd, hij is al een hele virtuoos!

Een van de vragen die men zich kan stellen

In de sfeer van Allerheiligen doet een mens soms rare dingen. Zo werd ik plots overvallen door de vraag of ik niet op een of andere manier de dood van een medemens op mijn geweten zou kunnen hebben.

Een interessante, maar op het twèède gezicht aartsmoeilijke vraag.

Op het eerste gezicht kan ik er mij makkelijk vanaf maken door te zeggen: "Neen, ik heb beslist nog nooit willens en wetens iemand vermoord of door een vorm van roekeloos gedrag de dood ingejaagd. "

Maar op het tweede gezicht, valt het eigenlijk nooit helemaal uit te sluiten dat ik door een of andere beslissing of daad, onbewust weliswaar, maar toch causaal in verband brengbaar, aan de basis lig van het verscheiden van een medemens!

En nu pieker ik mij dus al dagen suf over het feit of ik door die ene vrouw twee uur aan het lijntje te houden om zogenaamde dwingende redenen (redenen die eigenlijk alleen in mijn hoofd bestaan), het misschien toch wel mijn schuld is dat zij daardoor vier uur later dan normaal haar oude moedertje ging bezoeken, terwijl dat mensje precies toen haar dochter de voordeur opende, de geest gaf. Het oude vrouwtje was anderhalf uur eerder op een lelijke manier van de keldertrap gevallen, had een lelijke schedelfractuur opgelopen en was op die manier onder helse pijnen gestorven.

Bovenstaande paragraaf is eerder fictief, maar kijk, dat zijn nu dilemma's waar ik wakker van kan liggen.

Kijk jongen, het is aan jou...

- Kijk jongen, het is aan jou. Je kan deze trein nemen en van huis weglopen. Op naar een harde, misschien wel misdadige jeugd, maar vol levenservaring die van jou een waardevol burger, misschien wel een staatsman of een belangrijk auteur, kan maken. Of anders blijf je hier, in de gezellige geborgenheid van de liefde van je ouders en hun futloze bestaan. Ga maar, ik geef je een voorsprong van vierentwintig uur!
- Maar Opa?...

De sprookjesschrijver

Er was eens een sprookjesschrijver die elke dag een prachtig en volmaakt sprookje schreef. Het vloeide uit zijn pen alsof God het hem op een gouden lepeltje aanreikte. Dag na dag, jaar in jaar uit. Tot op een dag, na het drieduizend achthonderd een en zeventigste sprookje, hij rustig de dop op zijn pen schroefde, voor het raam ging staan en begon te wenen. Zijn leven was één sprookje geweest.

Ik krijg de smaak te pakken!

Vandaag twee belangrijke activiteiten tot een goed einde gebracht:

Ten eerste: drie nieuwe blogs gecreëerd om professionele redenen, al zijn ze niet publiek toegankelijk. Het nieuws sloeg in als een (kleine) bom bij het doelpubliek. Blijkbaar is niet iedereen werken en communiceren via het internet gewoon. Ook een aantal van mijn collega's verklaarden mij zo goed als gek.

Ik laat mij echter niet van de wijs brengen. Als je merkt dat negentien van de twintig betrokken mensen een e-mail adres hebben en tegelijkertijd klagen dat er niet genoeg communicatie is, dan ligt het aanmaken van een weblog vanuit mijn optiek heel voor de hand.

Ten tweede: Drie warme maaltijden en één sandwichbuffet verorberd. Ik had het bij twee warme maaltijden kunnen houden maar wilde dat mijn vrouw niet aandoen. Zij heeft tot tien uur gewacht om mij een lekkere vissoep aan te kunnen bieden.
(Ik zou haast gaan denken dat zij iets wil goedmaken!)

Jan en Ingrid: Leven met een expert

- Je hebt van de zomer niks gedaan. NIKS!Besef je dat? De kelder niet gewit, de serre niet afgebrolen, de zolder niet opgeruimd, de slaapkamers niet behangen, mijn fiets niet hersteld, de oude tuinmeubelen niet naar het containerpark gebracht. NIKS!
- Ja, je hebt gelijk. Het spijt me. Ik heu..., ik wilde je niet teleurstellen.
- Mij niet teleurstellen?
- Ja schat. Ik was bang dat ik het verkeerd zou doen.

Zo kan het ook

- Och jààà, zo kan het òòk!
- Natuurlijk kan het zo ook, wat had je dan gedacht?
- Ik? Gedacht? Niks! Maar we doen het al jaren op dèze manier.
- Meen je dat? Dit is toch veel makkelijker.
- Uiteraard, maar we hebben het nooit vanuit die hoek bekeken.
- Hoe kan dat nu?
- Onze manier lijkt toch veel gezelliger.
- Gezelliger?
- Ja gezelliger, of telt dat niet?

Op z'n hondjes

- ... en toen stelde zij voor om het op zijn hondjes te doen!
- Op z'n hondjes? En hoe ging dat dan?
- Hoe dat ging? Het was fantastisch. De ober wist totaal niet waar hij het had toen hij ons bezig zag met onze borden uit te likken. Gelachen dat we hebben.

Kattenpis

- Jazeker, het smaakt naar kattenpis, maar de koffie die mijn vrouw voor me maakt drink ik met liefde op.

Vader's worsteling

- Moeder, is vader nu nog altijd zo erg verliefd op Adelheid, zijn blonde secretaresse?
- Ik weet het niet zeker mijn jongen, maar ik vermoed van wel. Hij slaapt nog altijd alleen in de logeerkamer zoals je weet.
- Inderdaad mama, het hangt werkelijk als een duistere schaduw over ons warme gezinnetje.
- Ja, maar hoe dan ook blijft het vader's individuele worsteling met zijn geweten. Begrijp hem echter niet verkeerd: hij bedoelt het goed en hij zal de juiste beslissing nemen.
- Ik hoop het mama, ik hoop het echt.

Commissaris Börner en de verliefde adjunct

2. Waarin commissaris Börner gaapt

'Weer actief aan het procrastineren, wachtmeester? Ook goeiemiddag, Serneels.'
'Ik had het net over die python in de koffer van die dierenarts, u weet wel, die car-jacking,' zei wachtmeester Somers totaal overbodig, want wat Serneels in zijn krantje schreef interesseerde Börner voor geen meter.
'O ja?' gaapte onze commissaris, 'Als adjunct Mens komt, wil je hem dan zeggen dat ik naar de senaat ben? Ik ben er uitgenodigd voor een werkgroep Internationaal Terrorisme.'
'Ja? Ik wou dat ik ook van die klusjes kreeg zo af en toe.'
'Rijd je mee Serneels?' vroeg Börner aan de journalist omdat hij wist dat die ook met de portier van de senaat had aangepapt in zijn onophoudelijke zucht naar "scoops".
'Heel graag,' zei Serneels.
Het was al kwart over vijf, maar nog steeds erg warm. 20° en dat terwijl de maand oktober toch al op zijn einde liep. Ons wachtmeestertje gaapte eens ostentatief. Waar bleef agent Allaerts toch, dan kon hij zelf naar huis.
Toen ging de telefoon.
Een vrouwenstem, laag en sensueel. Somers probeerde er zich een uiterlijk bij voor te stellen.
'Sorry dat ik u lastig val, maar mijn dochtertje... Zij is nog altijd niet terug van school en zij... zij... dat komt nooit voor... Ik... ik maak mij ongerust. Ik stoor u toch niet?'
'Helemaal niet, mevrouw,' zei Somers rustig. 'Daar is de politie voor, om u te helpen. Mag ik uw naam?'
'Van Geel. Paardenhotelweg 22 in Erps-Kwerps.'
Somers schreef nijver op, hij herinnerde zich nog donders goed de preek van Börner dat alle gevallen van mogelijk vermiste kinderen doorgegeven moesten worden aan de recherche. Een tweede zaak Dutroux was geen optie.
'Maakt u zich geen zorgen, mevrouw Van Geel. Ik verbind u nu door met iemand die u verder te woord zal staan.' Hij schakelde over naar de recherche en haakte pas in toen hij inspecteur Van Berlare aan de lijn had.
Hij zuchtte diep. Een scherp gevoel van onrust bekroop hem. Ach, dat meisje zou wel terugkomen. Erps-Kwerps was nu niet direct de Bermudadriehoek voor verloren gelopen kinderen.
Somers sloot even zijn ogen. Zijn dag zat er bijna op, straks was er de cupwedstrijd KV Mechelen - Germinal Beerschot, en dan vroeg naar bed.

Jeugdherinnering

Ik zal mama's woorden nooit vergeten.
"Kijk Yves, hier begon negen jaar geleden mijn existentiële eenzaamheid, waartegen je vader niets vermag."
Heeft zij mij toen besmet?

Mannen zijn smeltbaar

Er is een incubatieperiode van enkele dagen. Het begint met waterige oogjes, gevolgd door wak wordende knieën. Daarna kan het heel snel gaan,
maar echte plassen zijn zeldzaam.

Pang

Haar dood kwam al bij al nog vrij abrupt!

Rituelen

Ja, rituelen zijn zeer belangrijk. Daarom gedogen wij met veel plezier de 45-minuten durende tolkendans van onze secretaresses, alvorens zij voor ons officiële memo's in het Frans vertalen.

Het zijn olifanten

Gisternacht stond ik op wacht.

Het was nu al de derde keer dat onze nachtrust verstoord werd door een zacht schudden en trillen van de muren en dat we 's morgens diep ingedrukte sporen vonden in onze tuin. Noch ik, noch Martha mijn vrouw, konden die sporen thuisbrengen.Daarom dat ik gisternacht op wacht stond. We moesten het weten.

En ja hoor, rond een uur of twee begon de grond weer te trillen. Omzichtig keek ik door een spleet tussen de gordijnen. Ineens werd alles duidelijk. In het maanlicht zag ik ze. Twee Afrikaanse olifanten, de een na de ander. Langs de oprit, liepen ze door onze tuin en vandaar door die van de buren naar het park. Vredig, als een oud echtpaar.

Nu kunnen we weer rustig slapen. We weten het nu.

Een nieuwe lay-out

Ik wilde het wat strakker. Zodat ik mij meer op de tekst zou focussen en minder op automatische piloot terugvallen op leuke prentjes.

Hopelijk lukt het.

Vertrouwen

Echt vertrouwen doet mevrouw Agnes haar schoondochter nog steeds niet. Zelfs niet na al die jaren.

Het non-proliferatieverdrag in gevaar?

Diefstal van grote spaghettivoorraden is een van de belangrijkste ondermijnende factoren van de westerse economieën. Vermoed wordt dat een aantal ondemocratische landen hierachter zitten, niettegenstaande het mondiaal non-proliferatieverdrag.

In samenwerking met Interpol werd een cel gecreëerd die deze nieuwe dreiging in kaart moet brengen en beteugelende maatregelen dient voor te stellen.

Dat er groots opgezette organisaties achter zit is duidelijk: spaghetti in bulk neemt zeer veel plaats in en het vergt een professionele logistiek om het illegale transport te organiseren. Het hoeft geen betoog dat hierbij met de meest elementaire veiligheidsmaatregelen een loopje wordt genomen.

Met medewerking van de Amerikaanse douaneautoriteiten zullen hoogtechnologische spaghettidetectoren worden geplaatst in onze havens.

An en Jan

- ... in feite ziet Ingrid ons huwelijk meer als een broer/zus relatie.

- Een broer/zus relatie...? Ach, trek het je niet aan Jan, een leven zonder sex is het einde van de wereld niet.

Vrolijk Kerstmis!

Hij is er verdomme vroeg bij, zal je zeggen!

Vroeg? Dat weet ik nog zo net niet. Hier bij mij ligt de nieuwe Ikea brochure (geldig tot 31 december) .

Gezelligheid troef!!!

Al die rode kersballetjes en besneeuwde wintertakjes.

Als ik niet oplet verzoen ik mij nog met de mensheid.

Het is me dan ook wat, de mogelijkheden die Ikea mij biedt!

Dat begint met feestelijk nieuws:
1001 gloednieuwe decoratie-ideeën. Een magisch getal.
Niet 69 maar wel degelijk 1001!!!

Decoratie, geschenken, feestelijke tafels, kandelaars, verlichting, ....

En niks is duur.

Haast je, rep je, wees op tijd. Opdat je het je later niet beklaagt. Kom dan niet af met het verwijt dat ik niks gezegd heb!

Superglue

Ja, af en toe wil ik onbereikbaar zijn voor man en kinderen. En hier tegen het plafond lukt dat! Dank zij Superglue.

Superglue!

De oplossing voor moderne vrouwen.

Het onderhoud

Ik heb heel lang de boot kunnen afhouden maar vanmiddag heb ik hen dan toch ontvangen: An, Jan en Ingrid.
Volgens mijn secretaresse zou Floris er ook zijn, maar hij is niet komen opdagen.

Het was een vreemde ervaring om mijn eigen verzinsels voor mij te zien zitten. Kwaad en revendicatief. Of ik er nu eindelijk mee zou ophouden. Met al die nonsens over hen. Hen afschilderen als onaangepasten, wereldvreemden, zielepoten, gefrustreerden, trutten, zazous uit de jaren vijfitg!
Die laatste opmerking kwam van Jan. Hij weet blijkbaar toch niet helemaal wat dat betekent, want dàt verwijt houdt toch geen steek.

- Dat was helemaal mijn bedoeling niet! Jullie zijn gewoon verzinsels, zonder meer. Je hoeft daar niks achter te zoeken. Ik moet toch met iets mijn tijd verdrijven. Beter dat dan aan de drank, of niet?

Maar ik kon hen helemaal niet overtuigen.

- Wij zullen het aan je vrouw vertellen!
- Weten ze wel op je werk waarmee jij je bezig houdt?
- Waarom laat je ons niet eens iets positief doen? Een Aziaatje adopteren of zo? Of een negertje, zoals Madonna!

En nu twijfel ik dus. Niet omdat ze mij bedreigen, ik heb al erger meegemaakt, maar misschien hebben ze gelijk op een andere manier en moet ik er maar helemaal mee ophouden.
Compleet.
Met deze blog.

Is dit trouwens wel een blog?

Ik kan met de hand op het hart beweren dat vijfennegentig percent van wat ik tot nu toe heb geschreven fictief is.

Maar het zal toch wel ergens vandaan komen, verweet Ingrid mij?

Of misschien moet ik wat beter doseren. En zorgvuldiger uitkijken. Zodat de nietsvermoedende lezer toch op een of andere manier weet waar hij aan toe is (met symbolen of zo).

- Wel, ik zal zien wat ik kan doen, maar ik beloof niks, zei ik toen ze gedrieën ontevreden maar gedecideerd mijn kantoor verlieten.

Eén ding heb ik uit deze ontmoeting echter wel geleerd: An is véél knapper dan ik dacht!