In de vallei van de Lottowinnaars

Een uur nadat wij in de Vallei van de Lottowinnaars waren doorgedrongen liepen wij in hun hinderlaag.

"Wat komen jullie hier doen?" informeerden zij op gemelijke toon, want Lottowinnaars zijn achterdochtige wezens.

"Wij zijn een wetenschappelijk onderzoeksteam en wij komen onderzoeken hoe het komt dat jullie in negen op de tien lottotrekkingen de winnende cijfercombinatie weten samen te stellen."

Het is de diensten van de Nationale Loterij namelijk niet ontgaan dat het haast elke week iemand uit deze vallei is die de hoofdprijs wegkaapt.

"En wat willen jullie met die kennis?" vroeg hij die er het meest achterdochtig uitzag. Ja, dat konden wij niet zo een, twee, drie zeggen, daarom probeerde ik er ons uit te praten:

"Om onze statistische modellen aan te passen."
"Ach zo, jullie statistische modellen aanpassen," riposteerde de achterdochtige weer, "wel, we zullen jullie eens tonen hoe wij dat doen," en ze namen ons mee naar hun dorp.
"Met plezier," antwoordde ik, "daarvoor zijn wij tenslotte gekomen".

Met een blik die iets van medelijden leek uit te drukken keek hij mij aan.

Eens in hun dorp aangekomen, werden wij opgesloten in een grote kooi op het dorpsplein.
"Vanavond leren wij jullie hoe wij winnende cijfercombinaties samenstellen," giechelde het ventje dat het hangslot van de kooi op slot deed en de sleutel voor onze ogen inslikte, om duidelijk te maken dat een ontsnappingsplan verduiveld goed in elkaar zou moeten zitten.

Ver weg van onze families en geliefden zat er voorlopig niets anders op dan af te wachten.

Rond een uur of zes geurde het hele dorp naar hun lokale gerechten, maar zelf kregen we geen eten.

Eindelijk werd het acht uur en kwamen de dorpelingen een voor een naar het dorpsplein afgezakt en gingen zij, gewapend met versnaperingen en thermossen thee, in een kring rond onze kooi zitten. Nadat het hele dorp het zich op die manier comfortabel had gemaakt klonk er ergens van op een plaats die wij niet konden zien een gongslag. Dat was het signaal voor een klein iel mannetje om op te staan en een lottoformulier in de lucht te steken.

"Dorpsgenoten," zo sprak hij, "hier zien jullie wetenschappers die van ons komen leren hoe je de juiste lottocijfercombinatie samenstelt!"

Nooit eerder heb ik een massa mensen zo smakelijk zien lachen. Het duurde twintig minuten! En het ventje deed niet de minste moeite om hen te onderbreken. Toen het eindelijk weer stil was, hernam hij het woord:

"Welaan, dat kan. Beter zelfs, jullie mogen het zelf doen!" richtte hij zich tot ons, in de kooi.

Opnieuw zette de massa het op een brullen en duurde het een klein half uur voor het weer stil was.

"Het gaat als volgt: wij gooien balletjes met lottocijfers in de kooi en jullie moeten die in de juiste volgorde leggen. Is alles goed, dan mogen jullie er terug uit. Wij houden jullie hier vast tot jullie het drie weken na elkaar goed hebben. Want de enige manier om de lotto te winnen is door mee te doen en zelf de juiste combinatie te maken."

Opnieuw klonk de gong, en nu was dit blijkbaar het signaal voor het volk om balletjes met lottocijfers in de kooi te gooien.

42 - 13 - 1 - 7 ….

22 - 27 - 33 - ……

Nu kon hun pret helemaal niet meer op. Na twee uur lang krampachtig combineren begonnen wij stilaan vermoeid te raken, wat door een van onze bewakers héél snel werd opgemerkt. Hij gebaarde naar het iele mannetje, dat alweer door een lottoformulier in de lucht te steken, het bombardement met de lottocijferballetjes onderbrak.

"Dorpsgenoten, kijkt dit aan. Al twee uur lang proberen deze wetenschappers, deze zogenaamde lottokenners, de juiste getallen op een rijtje te zetten, zonder zich ook maar één seconde af te vragen wat de basis is van het werk van lottocijfercombinaties maken! Daarom krijgen zij vandaag nog les 1!"

Plechtig wees hij een dreumes van een jaar of vier aan die opstond en het woord nam:

"Les 1 van het samenstellen van een winnende lottocijfercombinatie: het zit hem in het reservegetal!" schreeuwde het kind ons toe.

Hoe hadden wij dat over het hoofd kunnen zien? Wij begrepen dat wij nog heel wat te leren hadden. Onmiddellijk nadat hij was uitgesproken hernam het bombardement, ditmaal zaten er er ook reservegetallen bij.

29
7
27

Onderhand zijn wij hier drie maanden. Hoe het verder moet is niet duidelijk. Twee keer zaten we heel dicht bij lottowinst, één keer misten wij het reserve getal en de tweede keer waren wij vergeten ons formulier tijdig binnen te brengen. Wel hoeven wij nu niet meer in de kooi te blijven al worden we nog steeds streng bewaakt. Hoe lang dit nog moet duren weet ik niet. WIj kijken echt uit naar les 2 en hope zo toch iets wijzer te worden.

De Madonna van de Optimale Ontvangst

Ik zou voor mijn vrouw een mobilofoon kopen. Terwijl ik besluiteloos in een PhoneShop ronddrentelde tussen het hogere gamma van smartphones zwaaiden ineens de deuren van de stockruimte open en verscheen er een kleine processie van luidop biddende prelaten die het middenpad opliepen. In hun midden droegen zij, onder een paarsfluwelen baldakijn met het logo van de PhoneShop (in een zilverachtig borduursel), een klein verguld beeld van de Madonna van de Optimale Ontvangst met zich mee.

"Ja, verklaarde het meisje achter de kassa, dat mijn verbaasde gezicht moet hebben opgemerkt, toen ik ging afrekenen, "dat zijn onze huisprelaten. Nu de technologieën zo aan elkaar gewaagd zijn moeten wij aan alle eventualiteiten denken om het verschil te maken, en het moet gezegd, sedert wij hen in dienst hebben is de omzet met 3% gestegen en zijn de klachten met 0,07 % afgenomen. Om het verschil echt te maken overwegen wij binnenkort ook oecumenische sessies."

"Ach, waarom ook niet," was mijn antwoord.

Angst belet mij het schrijven

Oude godin

Mijn oude godin is mij onverwachts komen bezoeken met een levering goddelijke omhelzingen en zoenen waarvan zij denkt dat ik er te kort kom. Het drong maar niet tot haar door dat mijn nieuwe godin die nu levert en dat ik een exclusiviteitscontract heb.

(N)ergens

Ergens
begint nergens
maar krijg dat eens uitgelegd
als je er nooit bent geweest!

Gehurkt

Je moest gehurkt wachten in het bos. Dan zou het allemaal komen. Dat geloofde je. Later geloofde je dat niet meer. Er kwam ook nooit iets. Wie verzon nu zo iets voor jou?

Een aforisme van oom Floris

Wie zich de vrijheid permiteert om niet voor zijn vrijheden op te komen zal ze niet lang houden.

Het Nieuwe Testament

Hier hebben we Rina en Pim met een overmoedige uitbeelding van de letter M.
Volgende week willen zij ons verbazen met een onverkorte opvoering van het Nieuwe Testament.
Uiteraard zijn wij benieuwd naar hun eigenzinnige interpretatie!

Meetellen

Het is niet altijd goed om mee te willen tellen. Zo is er de gebeurtenis met de mannen die in meer en mindere mate meetelden en daar elk de gevolgen van droegen.
De ene, die in zekere mate dacht dat hij meetelde, nam daar genoegen mee en leefde lang.
De andere, die vond dat hij niet genoeg meetelde, klom op een ladder om zo op te gaan in een wolk die op zeker ogenblik wel zou veranderen in een schaap of iets anders telbaars dat uiteindelijk wel door iemand zou worden meegeteld. Zo moest zijn bestaan op een of andere manier zin krijgen, al was het maar als iets van een groter geheel.
Toen hij daarbij omkwam vond iedereen het maar normaal dat wie zo droomt van zijn ladder valt en zijn nek breekt.

Afgesproken

Na vier uur en één kwartier te hebben gewacht was zij er lang niet meer zo zeker van of zij wel goed afgesproken hadden.

Daan en Nora

Kijk!
Hier hebben we Daan en Nora toen zij nog van elkaar hielden.
Tot Daan iets begon te missen en dat op een dag meende te hebben gevonden.
Waarop Nora hem met een mes een oog uitstak.
Wat hadden zij toch zin voor humor.
Hoe zou het nu zijn met Daan en Nora.
Lang niet meer gezien.

Een aforisme van oom Floris

Domme mensen verhullen hun domheid vaak in het meest ingewikkelde gedaas en dat zij daarmee wegkomen bewijst met hoevelen zij wel zijn!

Niet rancuneus

Twee mannen die een wreed en droevig leven hadden geleid, waarbij zij elk hun linkerarm verloren, ontmoetten elkaar na jaren weer, toevallig, ergens op straat. Niets belette hen om elkaar (zoals het hoort) de rechterhand te schudden, want zij waren niet rancuneus.

Een onmogelijke droom

Graag zouden zij bananen plooiend hun levens willen delen.
Hij gelooft in praktische achtvormen, zij meer in iets artistieks.
Mij lijkt dit weer zo'n onmogelijke droom van tegenwoordig.
Bananen plooien!? Alsof dat is weggelegd voor mensen zoals zij!

Onder vrouwen

"Maar weet je, je kan een man ook gewoon laten barsten, vergeet dat nooit, schatje."

Dan ga je je vragen stellen!

"Natuurlijk maar vooral in zekere zin is het altijd zo of toch doorgaans dat je er op een keer niet noodzakelijk ineens maar wel eens achter komt dat je niet noodzakelijk perfect gelukkig wordt maar daar mag je eigenlijk feitelijk niet aldoor aan denken want dan ga je je vragen stellen over wat dan eigenlijk normaal is en wat niet!"
"Geldt dat ook voor mij?"

Wat anders te doen

Sommige mannen hebben meestal wel wat anders te doen dan zich aan te kleden, alleen is niet altijd duidelijk wat.

Het socialiseren van de mens

Door het geven van het goede voorbeeld en met wijze raad en blijk van inzicht in het leven voeden wij onze kinderen op tot waardevolle mensen. Dat blijkt telkens weer. Neem nu onze omgang met bizons, die wij steevast met de nodige omzichtigheid benaderen en slechts in uiterste gevallen en met de nodige schroom eigenhandig zullen aanraken (tenzij het ons beroep is uiteraard), dit alles uit respect voor hun persoonlijke levenssfeer. Sommigen noemen dit het socialiseren van de mens. Een ander voorbeeld zijn de regels van het verkeer.

De minpunten van inspecteur D. Dreamer

Natuurlijk had inspecteur D. Dreamer, detective pur sang ook minpunten, dat spreekt. Wie niet trouwens? Zo kon hij absoluut niet vliegen of gedachten lezen. Maar al de rest, dat moeten wij hem nageven, dat kon hij als de beste!

Inspecteur D. Dreamer en de zaak van de andersdenkende

Ècht exemplarisch voor de doortastendheid van inspecteur D. Dreamer, detective pur sang, was de zaak met de andersdenkende!

Niettegenstaande kortstondige druk van de Verenigde Naties om een omstandig rapport en wat zomerse belangstelling van een aantal kranten toendertijd, zijn de details over de gebeurtenissen altijd in een waas van onduidelijkheid gehuld gebleven. Off the record evenwel was en is inspecteur Dreamer altijd klaar en duidelijk geweest:

"Hij verdiende het om door mij te worden neergeknald, al zou hij daar waarschijnlijk anders over hebben gedacht!"

Inspecteur D. Dreamer en zijn gelijken

Je kan twee detectives uiteraard niet zo maar met elkaar vergelijken, en ze opereerden natuurlijk ieder in hun eigen tijdperk, maar daar waar Sherlock Holmes het opnam tegen één hond van de Baskervilles, leverde inspecteur D. Dreamer, detective pur sang wel strijd met een hele kènnel, dat zegt veel, zo niet alles!

Het mysterie van de witte villa

Afhankelijk van de biograaf of de zedenles die men wil meegeven is iedereen het er over eens dat het mysterie van de witte villa een van de meest aangrijpende en bepalende zaken is geweest die inspecteur D. Dreamer in zijn lange carrière van detective pur sang te verwerken kreeg. Ooit laten we het hem natuurlijk zelf vertellen.

Het dagelijks leven

"…"
"Het dagelijks leven? Ja, dagelijks leven zal hier ook wel zijn, maar toch veel minder dan bij ons heb ik de indruk, het is hier vèèl exotischer!"

Pornografie

Net toen hij zijn monsterlijk geslacht tevoorschijn haalde schoot haar iets te binnen over de wereldtentoonstelling van 1958.

Jeetje, zij is er weer eens met haar gedachten niet bij,

dacht hij.

Maar het ging werktuiglijk.

Een aforisme van oom Floris

Eigenlijk, iemand die elke dag zijn leven betert, die wordt uiteindelijk toch perfect!?

Over de kraaakvinngers (mijn eerste verhaal voor vroegrijpe kinderen)

Eerst en vooral: Je blijft beter uit de buurt van de kraaakvinngers!

Eigenlijk zou je veel beter af zijn als je niets van ze afwist, van de kraaakvinngers bedoel ik, maar daar is het bij deze natuurlijk te laat voor. Maar je zou er dan nooit op de meest ongelegen momenten aan denken en je gaan verstoppen in het toilet, aangezien je van schrik geen blijf weet en je je weer belachelijk voelt omdat je vriendjes willen weten of het weer komt door die KRAAAKVINNGERS. (Luister goed hoe ze het uitspreken!)

"Maar nee, het zijn niet de kraaakvinngers, dat zijn maar sprookjes en daar geloof ik niet meer in, jullie toch ook niet?" zal jij dan wel met een dun stemmetje zeggen, maar uiteraard weet je nu al dat ze dat niet zullen geloven!

Kinderen als jij moeten inderdaad niet bang zijn voor de kraaakvinngers! Toch kan je veel beter andere smoezen verzinnen om door de toiletdeur heen aan je vriendjes te vertellen. Een opkomende vergiftiging, de herinnering aan een dode opa, ondraaglijke eenzaamheid, wormen, een onbestemde niet te plaatsen geur… je verzint het zelf maar, alles behalve de kraaakvinngers natuurlijk, want daar kom je niet mee weg. Zelfs een plots opkomende lust om je eigen lichaam te betasten zal geloofwaardiger blijken. Hoe ongeloofwaardiger hoe aannemelijker!

Weet je wat het is? Een kind als jij dat na de eerste zin al gelooft dat kraaakvinngers ècht bestaan heeft te veel fantasie en is in staat nog veel meer onwaarschijnlijke dingen te geloven. Over geluk bijvoorbeeld. Natuurlijk beslis je zelf wat je geloven wil en hoe lang je dat wil volhouden. Maar èèn ding moet ik je echter op het hart drukken:

blijf ondertussen uit de buurt van de kraaakvinngers!

Verbaal overwicht

"Maar wat geeft jou nu verdomme het recht?"
"Precies!"

(Om aandacht)

Niemand durft haar nog te benaderen daar zij in staat is mieren door haar oren van haar ene hand naar haar andere te laten lopen, dansend rond haar eenzelvige en weemoedige gedachten.

Zij die het haar proberen na te doen kunnen niet tegen de jeuk en zijn volgens ons gewoon knettergek, want het is waarschijnlijk toch een gave.

Wat mij betreft, ik kan al wel uren, ook zonder broek aan, op de tippen van mijn tenen staan en tegelijkertijd twee takjes nuttige kruiden in mijn handen houden. Ja, ik weet wel dat zij daar een andere, meer bijzondere, methode voor heeft, maar is het geen begin?.

Ondertussen vraag ik mij allang niet meer af waarom ik het doe, wel wanneer ik het zal kunnen!

Met bijzondere dank aan Ferdinance.Crane voor het mogen gebruiken van de illustratie.

Godot

"Kijk, daar loopt Godot."
"Godot? Nu al? Wat is er in hem gevaren? Zo kennen we hem niet."
"Cherchez la femme! zeker."

Over een vrouw met armen van drie kilometer lang

Wat ik denk van een vrouw met armen van drie kilometer lang ligt eigenlijk voor de hand: dat het wel even schrikken is als zo iemand je onverhoeds omhelst, en dat je je na die eerste verrassing gaat afvragen hoe zij er voor de rest uitziet. Dat kom je dan alleen te weten als je je zachtjes laat in halen. Maar zo bent u toch?