De struisvogelranch van Nederokkerzeel

Niettegenstaande het performante GPS - systeem waarover Hugo beschikte bevonden we ons om een of andere onverklaarbare reden te midden van een struisvogelranch. De bedoeling was om van het Middelheim in Antwerpen naar de Leeuw van Waterloo te marcheren en volgens onze gegevens bevonden wij ons op het grondgebied van Nederokkerzeel. Op struisvogels waren wij echter in het geheel niet voorzien.

"Wat nu?" fluisterde Inge, de bangelijkste van ons gevieren.

"Hier," maande ik mijn kompanen aan, "wrijf je in met dit struisvogelvet. Ze mogen ons onder geen enkel beding opmerken."

Ik ben gelukkig altijd op allerlei potentieel gevaarlijke situaties voorbereid en heb dus steeds een king size tube struisvogelvet op zak.

"Zijn ze gevaarlijk?" vroeg Inge weer.

"Natuurlijk. Heb je die kwaaie koppen al eens goed bekeken? En ze lopen ook honderd per uur sneller dan een mens."

"Hoeveel van die beesten zitten hier eigenlijk?"

Voorzichtig ging ik op mijn rugzak staan om poolshoogte te nemen.

"Honderden." constateerde ik.

"Wat nu?" vroeg mijn vrouw, die de dingen meestal van de praktische kant bekijkt.

"Er zit niet veel anders op dan te wachten tot de zon opkomt, denk ik. Dan komen de ranchers de struisvogels voederen en kunnen zij ons ontzetten."

"Kunnen we geen vuurtje maken?" stelde Hugo voor, "om ze op een afstand te houden en ons te warmen."

"Dat risico mogen we niet nemen," besliste ik, "ik heb eens gelezen dat een bepaalde soort opgehitst raakt door vuur en dan bijzonder aggresief wordt. Het is niet duidelijk om welke soort het hier gaat, maar ik heb geen zin om mijn schedel te laten splijten door een van die bekken."

Eindelijk waren we allemaal ingesmeerd en kwam het er nog slechts op aan zo weinig mogelijk bruusk te bewegen.

Meer om mijn tochtgenoten bezig te houden dan dat het werkelijk nut had beval ik hen om een greppel te graven waarin we de nacht zouden doorbrengen. Ondertussen sloop ik de nacht in om een struisvogelei te roven dat we, met het bamboepijpje dat ik ook altijd op zak heb voor noodgevallen, om beurten leegzogen. Een gemiddeld struisvogelei kan al gauw acht volwassenen voeden. Lekker was het niet, maar we moesten het ermee doen.

Daarna stonden wij voor een lange slapeloze nacht, ontelbare malen gestoord door het geritsel van rondkuierende struisvogels die ons, gelukkig maar, niet konden ruiken.

Een goede stoel

Een goede stoel is de basis van solide arbeid.

Tot die conclusie kwam ik toen ik enige dagen geleden op een moment van afwezigheid van mijn chef eens op zijn stoel ging zitten.

Het eerste wat mij opviel was het wijdse zicht en overzicht waarvan mijn chef dagelijks kan genieten vanop die plek.

Het tweede wat opviel was het comfort. De zachte, maar stevige steun in de onderrug en de ruime bewegingsvrijheid tussen de armleuningen. Functioneel design in de ware zin van het woord.

Een goede stoel leidt automatisch tot het leveren van goed werk, zo mocht ik ondervinden.

Net toen ik aanstalten maakte om het bureau van mijn chef te verlaten dook er een jonge man op die zonder kloppen het vertrek binnenstapte met de mededeling dat "het voor die vacante betrekking was."

"Jonge man," sprak ik met de authoriteit die de stoel mij verleende, "volgens mij komt u hier onaangekondigd binnenlopen, want anders zou mijn chef zeker aanwezig zijn. Ik verzoek u met aandrang een afspraak te maken bij de secretaresse, daarna kijken we wel verder."

Hiermee gaf ik plotsklaps blijk van een daadkracht en een toekomstvisie die ik vanuit mijn eigen stoel nog nooit heb ten toon gespreid.

Ik benijd mijn chef om zijn stoel.

Vladimir Poetin

Op het moment dat Vladimir Poetin, een man van wie ik geneigd ben te geloven dat hij achter tal van liquidaties en laakbare gebeurtenissen zit, de schuld van alle onbehagen in de wereld op de V.S. steekt, maakt in ons eigenste Vlaanderen Will Tura bekend dat hij zoetjes aan wil afbouwen.

Op ons eigen niveau beslisten wij om gevulde tomaat en rijst te eten en vragen wij ons voor de zoveelste keer af wat onze kinderen later nog allemaal te wachten staat en hoe zij zich daarop kunnen voorbereiden.

Het leven is niets dan wiskunde (of op zijn minst eenvoudige rekenkunde).

Drievoudige
tweespalt verbrak voorgoed hun
eenheid en verstandhouding.

Het Dynamisch Duo

Soms houden wij het niet meer vol, Pebo en ik. Door dadendrang gedreven begeven wij ons dan naar de meest selecte plaatsen, storten wij ons in de hachelijkste ondernemingen. Zo ook gisteren mengden wij ons tussen het volk in De Schelp, alwaar ons de scherpste inzichten en de meest voortvarende plannen werden uitgelegd.

U zal er dra meer van horen, want wij kochten het boek!

Het Boek!

U dient dit plechtig uit te spreken.

Het boek wordt de basis van een dadenplan, een blauwdruk op basis waarvan gehandeld zal worden. Gehandeld met kennis van zaken.

Alleen wie handelt met kennis van zaken brengt het tot lid van het Dynamisch Duo.

(Zolang we slechts met twee zijn blijven wij een duo. Vandaar de huidige naam, dat begrijpt u wel.)

Bill Bex: zijn laatste avontuur.

Op 10 februari 1957, krék op zijn eenentwintigste verjaardig, ontsluierde de onverschrokken Bill Bex het ultieme geheim van de vrouwelijke psyche. Volslagen blindheid en onomkeerbare impotentie werden ter plekke zijn deel.

Wie kent hem nog?

Kapper Candel in Zaventem

Het wordt tijd dat ik nog eens naar kapper Candel ga. Trouwe lezers zullen al wel weten dat ik de man mateloos bewonder.

Ik vraag mij wel één ding meer en meer af: zou kapper Candel ook gekscheren?

Ik heb het hem nog nooit zien doen, maar ik vertrouw hem voldoende om het met mij eens uit te proberen.

Bloemen verwelken

Vroeger, vóór de tijd van e-mail en bloggen, toen ik nog jong en ongerept was, bestond er zoiets als het poëziealbum. Of kortweg: de poëzie.

Doorgaans betrof het kleine albums bestaande uit al dan niet voorbedrukt tekenpapier die vooral door meisjes, maar ook wel door gevoeligere jongetjes, werden gebruikt om door te geven aan hun beste vrienden en betere kameraadjes, om er een persoonlijke boodschap, gedicht of tekening in te zetten. Van hart tot hart. Een tastbaar bewijs van de vriendschap.

Bloemen verwelken, scheepjes vergaan, maar onze vriendschap ... was in die tijd een geaccepteerde passe-partout om je uit de slag te trekken als je minder aanleg had voor deze vorm van communicatie en toch door de pech werd getroffen dat iemand je haar/zijn poëzie waardig vond. Weigeren kon niet in die tijd. Een poëzie was heilig. Daar ging je even omzichtig en voorzichtig mee om als met je eigen elpees (ook wel geschreven als L.P.'s, of statiger, long-playings genaamd) . Je langspeelplaten dus. Nog zo een woord dat bij generatiegenoten een zalige glimlach van verstandhouding ontlokt.

Waar ik nu eigenlijk heen wil is dat er niet of geen verschil is tussen heel wat van de hedendaagse blogs en de poëziealbums van weleer. Je hoopt vriendjes te maken of vrienschappen te bevestigen en dat lukt zo nu en dan nog ook.
Af en toe voel je je ook wel eens bedrogen.

Hierbij roep ik René B. dan ook voor de laatste maal op:
"René, het wordt nu echt wel eens tijd dat je mij mijn poëzie teruggeeft!Tweeëndertig jaar is meer dan lang genoeg om een gedichtje te bedenken. Anders zijn wij geen vrienden meer."

Een nieuwe job!

Het is officieel. Ik heb een nieuwe job. Nog nooit heb ik met zoveel belangstelling naar een voice mail berichtje geluisterd als zoëven:

"Hallo, het is hier Sabine. We hebben je laatste interview geëvalueerd en zijn tot het besluit gekomen dat jij de geknipte kandidaat bent voor de job. Laat ons weten wanneer je effectief kunt beginnen. Tot binnenkort!"

Leuk. Alleen, ik heb de afgelopen zeven jaar nergens gesolliciteerd en ik ken al helemaal geen Sabine die mij zou kunnen of willen aanwerven. Sabine zal in haar haast om het goede nieuws te melden een verkeerd GSM nummer hebben ingetoetst denk ik. Bovendien blijkt Sabine een van die professionele meiden te zijn die vindt dat haar GSM - nummer, een toestel dat zij toch voor beroepsdoeleinden gebruikt, geheim hoort te zijn.

Benieuwd wanneer de aangeworvene zich zal melden bij Sabine. Ik vrees dat dit een relatie is die gedoemd is te mislukken.

Detective

Beroepshalve heb ik de laatste tijd een en ander aan de hand met detectives en aangezien ik een van die weinige mannen ben die wél aan meerdere dingen tegelijk kan denken herinnerde ik mij vanochtend ook ineens dat ik mij ooit eens heb afgevraagd, in een tijd dat ik het woord detective nog exotisch vond klinken, hoe ik de betekenis ervan kon onthouden:

"Detect dief" was mijn eenvoudige oplossing!

(merk op hoe het bovenstaande in feite uit slechts één zin bestaat)

Voor een goed begrip

Als ik het goed begrijp zit het als volgt in elkaar:

Mannen kunnen slechts aan één ding tegelijk denken,
en dat is aan seks.

Jan en Ingrid

- Yes Sir, I can Boogie, Boogie-Woogie All Night Long!
- Een beetje bescheidenheid hé Jan, het was hooguit een kwartiertje.

Steen

Nog niet zo lang geleden zag ik een man een steen verleggen in een rivier.
Een nogal dwaze bezigheid als u het mij vraagt, maar ieder zijn meug.
Toen hij weg was heb ik hem wel netjes teruggelegd.
Je weet nooit welke invloed dit anders kan hebben op het milieu.
Verleggen van een rivierbedding?
Zo ben ik en hij zal er wel niet om malen denk ik.

Afspreken

- Hoe laat kan jij?
- Maakt niet uit, beslis jij maar.
- Woensdag dan, om twee uur?
- Ai, dat valt wat moeilijk. Ik heb dan een individueel dossier. Daar kan ik moeilijk onder uit.
- Okee, zeg jij dan maar hoe laat.
- Neen hoor, ik laat het helemaal aan jou over.
- Ja, in de voormiddag dan, om tien uur.
- Is dat niet wat vroeg? Ik kom over Antwerpen.
- Over Antwerpen? Maar laten we dan afspreken in het filiaal. Dat is op een paar minuten lopen van mijn kantoor.
- In Antwerpen zeg je? Dan riskeer ik wel te laat te komen voor mijn andere afspraak om elf uur dertig.
- Beslis jij dan wanneer je kan.
- Donderdag om negen uur dertig in Deurne.
- In Deurne?

Ik ben heilig

Als ik iemand pijn doe dan is dat altijd per ongeluk.
De mensen begrijpen ook niet dat ik heilig ben en behandelen mij dus niet navenant:
Hoe meer ik hen help hoe meer zij van mij eisen.
Dat is toch niet redelijk?

Het is niet makkelijk om heilig te zijn.
Ik krijg het ook niet aan mijn vrouw uitgelegd.
'Je bent een goede man,' zegt zij.

Maar dat is het niet, ik ben heilig.

'Je moet meer aan jezelf denken,' zegt zij soms ook.
Maar aan zich zelf denken kan een heilige niet.
Een heilige kan niet alles.

Waarom zou hij?
Dat kan u toch ook niet.

De buren zijn al terug (a.k.a. Wij zijn laat opgestaan)

- Kijk Johannes, de buren zijn al terug terwijl wij pas vertrekken.

Wat gebeurt er toch?

De laatste weken ben ik echt mezelf niet meer. U zal het wel gemerkt hebben aan mijn gepruts met de templates van deze blog.

Het is ook niet normaal dat ik nu al vier weken rondzeul met Stikken van Chuck Palahniuk in mijn boekentas. Het zou over een seksverslaafde gaan. Gewoonlijk laat ik dat niet aan mijn neus voorbij gaan.

Speerpuntig

- En? Hoe verliep dat tweede sollicitatiegesprek?
- Mmm..., nu ja, ik weet het niet. Ik denk dat ik haar toch maar niet aanwerf.
- Waarom? Op de foto was zij toch de knapste?
- Ja, dat wel, maar zij heeft speerpuntvingers.
- Oei, inderdaad, dat kunnen we niet hebben in die functie.

Van man tot man (de rubriek van Oom Floris)

Beste Floris,

Ik ben nu drie jaar getrouwd. Toen wij trouwden was mijn vrouw beeldschoon, maar ik heb de indruk dat zij de laatste maanden begint te verleppen. Toch zie ik haar nog graag. Tot nu toe gaat alles goed. Ook op seksueel vlak. Zij doet alles wat ik vraag.

Maar gisteren waren wij op een feestje bij vrienden van haar en daar was een of andere bankier met wie zij het nogal goed leek te vinden. Eigenlijk vlogen de vonken ervan af. Zij bleef maar rond die vent hangen. Gelukkig had ik niks gedronken, dus ik heb zeker niks misdaan. Gewoon gezegd dat hij nergens op moet rekenen omdat Sabrina van mij is. Anders zou ik hem wel weten te vinden. Ik herhaal, meer is er niet gebeurd, maar toch speelt het nog door mijn hoofd. Ergens ben ik er niet gerust in en ik weet niet waar die vent woont. Ook niet hoe hij heet en gisteren was Sabrina twee uur te laat thuis. Gaan fitnessen zei ze. Dat zou natuurlijk kunnen omdat ik haar gezegd had dat ze iets aan die uitzakkingen moest doen, maar ik vindt het toch wel "toevallig" als u begrijpt wat ik bedoel.

Hebt U ervaring met dergelijke zaken? Wat kan ik het beste doen? Hoe kan ik me "verdedigen"? Ik ben zeker niet jaloers maar wel een tikkeltje impulsief en in zo'n situatie is dat niet goed natuurlijk.

Bedankt voor uw hopelijk eerlijk antwoord.

(van Sven V. uit Kalken)


Beste Sven,

Ik geloof niet dat je je veel zorgen moet maken, want je hebt jullie relatie blijkbaar goed in de hand als ik het zo lees. Jij bent niet het typische geval van 'ieder zijn vrijheid' om het cru te zeggen. Dat is goed.

Drie jaar is tegenwoordig inderdaad een cruciale periode in huwelijken, maar geef toe, als andere mannen nog belang stellen in je vrouw, dan wil dat zeggen dat je er nog voor de dag mee kunt komen. Positief toch? En wees eerlijk, welke man zou niet in je plaats willen zijn? Het geeft je gewoon een ontzettende boost, het zindert vierentwintig uur later blijkbaar nog na! Natuurlijk moet je wel opletten dat het niet uit de hand loopt, maar je lijkt mij wel een kerel die dat voor elkaar heeft.

Misschien moet je je vrouw langs je neus weg vertellen, als een soort veiligheid die je inbouwt, dat je je huwelijk uiterst serieus neemt en dat je dat oprecht zal verdedigen, tegen wie ook die er tussen jou en haar komt. Dat zal ze zeker graag horen, dat geeft immers zekerheid. Als je die man nog eens ziet, zeg hem dat dan ook, terwijl je even je vingerkootjes hoorbaar laat knakken. Ook hij zal het wel begrijpen en twee keer nadenken voor hij dan iets in zijn hoofd haalt, want daar vrees je blijkbaar wat voor? Als je dan daarna aan je vrouw kan zeggen dat het geregeld is kan zij ook gerust zijn dat je niks dom hebt gedaan. Een win-winsituatie dus !

Neen Sven, ik denk dat jij je geen zorgen hoeft te maken. Gewoon jezelf blijven!

Je raadgever,

Floris

Beu

Shit!

Ik ben Bruce Springsteen beu. Echt beu.
Al meer dan een jaar.

Rover

Roverhulpje.
Straatrover.
Juwelenrover.

Ik heb het allemaal geprobeerd!

Nu ben ik tijdrover.
En zie, ik stal zoëven een paar seconden van uw tijd.
Ik ben goed in mijn stiel.

Croissants zijn geen koeken

- De croissants?
Op de bijeenkomst van de peperkoeken mannen viel een akelige stilte.

"Wat nu?" vroegen zij zich af.
"Wij zullen moeten overleggen met de koffiekoeken."
"Met de koffiekoeken?"
"Ja. En met de krakelingen, de lange vingers en de speculazen ook."
"Juist. Dat zal wel volstaan om de meerderheid te halen."
"Goed gezien. Croissants zijn geen koeken en dat moet zo blijven!"

Daarmee was de akelige stilte voorbij en zongen zij hun peperkoekenlied.

De koning van een goed land

Heel alleen, in het midden van de troonzaal van zijn paleis lag een dode koning. Morsdood, in het donker van de nacht, met zijn witte ogen naar het plafond gericht.

Maar zie, daar in de hoek links, waar het volk altijd staat als er koninklijke gunsten uitgedeeld worden, schijnt een weifelend lichtje van onder de plint. Lichtschijnsel vanuit het keukentje van een kleine paleismuizenfamilie.

- Hun koning is dood.
- Ja, je hebt gelijk. Hij riekt anders.
Zeiden zij tot elkaar.

- Wat nu?
Vroeg de jongste.

- Er komt een groot feest.
- Een groot feest?
- Jazeker, met broodjes kaas en met broodjes hesp. Daar zullen wij het wel drie dagen en drie nachten mee kunnen stellen.
- Wij allemaal?
- Zeker! Zelfs de jongstgeborenen.
- En wat gebeurd er met hém?
Vroeg de jongste weer, wijzend in de richting van de plek waar de dode koning lag.

- Zijn volk zal hem in een donkere kamer wegstoppen.
- Waarom?
- Om rustig weg te rotten.
- Dat is goed voor onze neven, de ratten. Kunnen zij ook smullen.
- Juist, wij leven in een goed land.
- Precies. Wij leven echt in een goed land.

Eenvoudig

Hoewel het leven heel eenvoudig hoort te zijn slaag ik er niet in een rechte lijn te trekken. Een eenvoudig recht lijntje. Altijd bibber ik.
Als het me dan eens echt lukt dan is het per ongeluk.
En dan bibber ik ook.

Een oceaan

Wat zitten mensen toch raar in elkaar. Ze zien alleen wat hen goed uitkomt. Van de rest zwijgen ze. Neem nu Pebo. Wat een praatjes had hij toen hij zag dat ik op mijn blog toegaf dat hij een lengte heen en weer meer had gezwommen. Dat moest en zou iedereen horen. Vooral ons diensthoofd. Maar over de bowling? Daar spreekt hij niet over! En dat voor een maatschappelijk zo belangrijk man die neutrale en evenwichtige oordelen hoort te vellen. Ik zou bijna foei zeggen. Neen, Pebo, in zwemtermen uitgedrukt lag jij een oceaan achter, en geen armtierige lengte.

Nogmaals wordt bevestigd dat mensen niet objectief kunnen spreken over zichzelf. Tegenslagen, ongeluk, het kunnen inschatten van gebeurtenissen, bedoelingen van mensen. Telkens komt het eigen ik er goed of vergoelijkend uit.

Het leven is leerzaam. Wat fijn dat ik het zo goed doorgrond.

Aap

- Ach kindje, trek het je niet aan. Ja, je aap is verdronken, maar gelukkig is er je vader nog.

De hand van God!

Jajààà! Ze bestaat en ik heb ze gefotografeerd: de hand van God!

Hij was aan het werk boven Vlaanderen op 21 januari 2007.

Misschien heeft Hij wel iemand met stomheid geslagen aan de andere kant van ons dorp. Of voorzichtig tot zich genomen.

Handleiding voor wie het meent

Als u het meent, sla dan uw arm om zijn nek, in de richting van de pijl. Hij zal zich plots veel zekerder voelen. Stel daarna pas uw wetten.

Waarschuwing voor de ongeoefende lezers

Een gure maar gunstige wind bracht mij op de hoogte van het feit dat mijn twee broers, die ik al jaren niet meer heb gezien, zich elk voor zich uitgeven voor Blogbaas. Trouwe lezers laten zich natuurlijk niet foppen, maar voor beginners in de blogbazerij is er deze foto:



U merkt het, er is een groot verschil!

Yes Sir, I speak English!

Vertaal:
"I hear a voice in the distance."
Vertaling:
"Ik hoor een voois in de distels."

(met dank aan Danny Van Campenhout, een jeugdvriend)