De roezemoezer en het momentum

Na de verdwijning van de roezemoezer kon je een speld horen vallen. Bij wijze van spreken, want die viel niet. Uiteraard. Anders had ik het wel gehoord. Ik was er wel op bedacht. Even. Want lang hou ik zoiets niet vol. En toen even later de harmonie passeerde was het momentum helemaal voorbij.

Saluut!

Mijn buurman is zelfstandig saluutschutter en laat zich inhuren voor al wat een saluutschot (een of meer) heeft verdiend. Ik heb er ineens eenentwintig besteld. Allemaal met scherp. Want dit keer meen ik het, je verdient ze allemaal!

Rood met witte stippen

Het verdwijnen van zakdoeken, rood met witte stippen, komt al wel eens voor. Vroeger vaker dan tegenwoordig. Het verdwijnen van alleen de stippen is veel zeldzamer. En ronduit mysterieus. Ik heb het nog nooit meegemaakt. Ook in mijn kennissenkring is er nog geen gewag van gemaakt.

Jan en Ingrid tegenwoordig

 

 

 

 

 

 

 

 

- Het was vroeger toch véél leuker om normverleggend te zijn.
- Bedoel je toen wij het over seks en feminisme hadden in discussies?
- Ja.
- Wat is er nu dan minder leuk?
- Ik heb de indruk dat men het tegenwoordig meent!
- De hemel behoede ons.

Gestopt

- Ik wil niet meer.
- Wat wil je niet meer.
- Dat weet je wel.
- Dat weet ik niet.
- Wat weet je niet dan?
- Dat moet jij maar zeggen, jij wil toch niet meer?
- Dan weet je het toch?
- Dat zeg ik niet.
- Maar ik wil dat jij het zegt. Dat begrijp je toch?
- Ik wil het niet.
- Hoe moet het dan verder?
- Het is toch allang gestopt?!

Boscorpulentie

 - Kom ik in een bos. Word ik ineens twee keer zo dik!
- Ja, boscorpulentie hè.
- Boscorpulentie?
- Yep, niets aan te doen. Als ik u was bleef ik er weg.
- Wat sneu. Maar goed, voor de rest ben ik gezond.
- Mooi. Zelf heb ik alleen maar last van zeemagerte.

Met de pan op tafel

 

 

 

 

 

Daar hoorde ik ineens een plotse knal en een zwerm hete pixeltjes vloog mij aan. Ik zette het op een lopen, sprong over heinde en verre, en wrong mij tussen hoop en wanhoop om tenslotte net op tijd de deur achter mij dicht te slaan. Thuis. Hier stond reeds de pan op tafel. Iets had mij kunnen overkomen, dat wist ik wel zeker. Toen gebeurde iets onvoorziens.

Epitaaf

 

 

 

 

 

 

 

Het is duidelijk dat
ik als accordeon zal
wederkeren: veel lucht
en weinig klank.

En ik val zeker weer op iemand met te dikke vingers

Het begin van een lange dag

 

 

 

 

 

 

 

Op een ochtend toen ik een kiezel uit mijn zak haalde om hem schielijk te laten vallen als niemand het zag veranderde hij in een groot rotsblok. Voor ik van de schrik bekomen was, was het al verderop gerold waar het op mij ging zitten wachten. Toen ik rechtsomkeer maakte voelde ik de grond onder mijn voeten trillen. Het was nog altijd ochtend. Het begin van een lange dag.

Hoe?

 Thans overweeg ik een 

verplaatsing naar andere regionen

met of zonder toestemming.

De wind zit goed,

ik spreek de taal,

en ik heb schoeisel.

Rest mij nog één vraag:

Hoe ga ik gebukt?

Rechtlijnigheid

 

 

Ik heb nu wel een heel lange periode van rechtlijnigheid gekend, maar zie, ik kan weer kronkelen!

Blind date

 

 

 

 

 

 

 

"Jou leren kennen beschouw ik eerder als een interessant experiment, omdat het mij confronteert met mijn opvoeding en met hoe ik eigenlijk nog denk over bepaalde traditionele waarden."

De ware liefde (2)

- Kijk, daar heb je jullie vader, hij snuift van zijn ware liefde.

De ware liefde

- Maar… wat denk je eigenlijk te vinden?
- De geur van de ware liefde.
- Hier?
- Ja, het was vroeger de gewoonte dat je de geur van je eerste geliefde op een stil plekje begroef, en als die liefde ook je ware liefde zou blijken, dan zou die geur blijven bestaan.
- Heb jij dat gedaan?
- Nee, dat is van lang voor mijn tijd.
- Misschien moeten we die gewoonte weer nieuw leven inblazen.
- Eerst verder zoeken.

- Vroeger hadden wij hier een klein meisje dat de bomen kwam gieten, maar dat heb ik al een hele tijd niet meer gezien...
- Zij zal er uitgegroeid zijn.
- Ja, dat groeit maar door hé.

Gezwollen voeten

Ik ging naast haar zitten op de bank.
“Wat heb ik last van gezwollen voeten.”
“O,” antwoordde zij, “daar kan ik niet van meespreken.”
“Heb jij dan niet zoiets?”
“Nee, ik zwem overal doorheen.”
“Machtig.”
“Ach, je wordt er mee geboren.”
“Wat? Met gezwollen voeten?”

Op de tast (2)

"Ach mallerd,
Het is niet omdat je nu op de tast leeft,
dat je nu zomaar overal mag aankomen."
"O! Sorry."

Op de tast

Sinds ik op de tast leef,
nog niet zo lang dus,
heb ik één ding al wel geleerd:
Net zoals ik vroeger niet alles te zien kreeg,
mag ik nu niet overal aan komen.

 

Het liefdespeleton

Bij zo'n liefdespeleton is er altijd één met een tuiltje kunstbloemen. Daarmee wordt het achteraf moeilijker om uit te maken wie de meest rechtschapene van de aanbidders is.

Contact tracing

Aangezien wij allebei onze maskers ophielden kon ik de contact tracer later met de beste wil van de wereld niet meer zeggen met wie ik daar nu eigenlijk had samen gezeten. Het was een van die ontmoetingen die je op voorhand niet voorziet.

Tarkovski

- Misschien moeten wij de naam Tarkovski nog eens gebruiken!
- Tarkovski?
- Ja, die hoorde je vroeger wel eens meer vallen.
- Het zegt mij inderdaad iets.
- Google hem eens.
- Ja hoor, hier heb ik hem.
- Okee, hij bestaat, Tarkovski dan maar.

 

Boodschap van Godot

- Godot? Die is hier zopas vertrokken!
- Maar we hadden een afspraak!!
- Hij had iets dringends te doen ineens, denk ik.
- Ik wacht al ééuwen om hem te spreken.
- Wacht even, hij heeft een boodschap nagelaten... Scháát... waar ligt dat briefje van Godot?
- ...
- Die vent met zijn bòlhòed!
- ...
- Hoezo, je vindt het niet? Jij nam het toch aan?
- ...
- Zij vindt het niet.
- En hij heeft verder niets gezegd?
- Waarom zou hij? Dat zal toch op dat briefje staan?

 

 

De gehanteerde criteria

 - Volgens de criteria die ik voor anderen hanteer hoor ik mijzelf op staande voet te ontslaan jongen.
- En wat let je dan om het te doen papa?

 

 

Het uitgangspunt

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

De vertrekkers hebben een voorkeur voor de sterkste en de hoogste bomen. Daarvoor moet je naar de allereerste boomgaard. Uiteraard, er wordt ook gekweekt (doorgaans met zorgvuldig gekozen enten), want het uitgangspunt blijft alsnog dat iedereen vertrekt.

Oog

Verwacht niet van mij dat
ik in alles een even goed
oog zou hebben, want
ik zal u alweer teleurstellen.

 

Het dringen van de drang

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

- Sorry, de drang drong
- Geeft niet, ik ken dat, het dringen van de drang, hé. Zo ken ik er wel meer.

De drang

"Dringt de drang mijn jongen?"

 

 

Weer zo'n antwoord

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

- Mag ik boven komen?
- Nee, ik ben pas thuis en wil eigenlijk wat rusten.
- Ja, je was op reis.
- Ja.
- Hoe was het onderweg?
- Kalm.
- Kalm?
- Lekker gegeten?
- Dat viel wel mee.
- En nog iemand ontmoet.
- Misschien.

Misschien? Wat was dat nu voor een antwoord.

Huidhongersnood!

 

- Huidhonger, huidhonger! Iedereen lijkt het er wel over te hebben tegenwoordig.
- Het kan iedereen treffen.
- Zolang we maar geen huidhongersnood krijgen, denk ik dan maar.
- Ja, waar moeten wij dan heen?

- Vreemd dat er nog geen acties zijn.

 

 

Mien Zwart en het boontje om te doppen

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Net als haar moeder had Mien Zwart een
boontje voor mannen die hun leed in stilte verwerken
en was zij eveneens dikwijls geneigd hen dat
boontje te laten doppen.

"Maar meelij is geen liefde Mien,"
was de les die haar moeder spelde.

Wat Mien na vele jaren zou beamen!