Hermanistes onder elkaar

Illustratie: Felix Valloton

 

 

 

- Maar hoeveel Hermannen ken jij eigenlijk?
- Vier.
- Ik zeventien!
- O, dan heb ik nog heel wat voor de boeg!

In het leven staan

- Kijk dààr, oprechtheid!
- Wel wis en drie, dat zou best eens kunnen
- Wat moeten we nu
- Uit de buurt blijven
- Ik kijk wel uit
- Ja, voor je het weet ga je nadenken
- Zet het aan het denken?
- Op een of andere manier wel, ja.
- Is het gevaarlijk dan?
- Dat hangt er van af hoe je in het leven staat.
- Daar heb ik mij nooit vragen over gesteld
- Waarover?
- Over hoe ik in het leven sta.
- Ik ook niet hoor.

 

De warme samenleving

Ik ging mij aanmelden. Er waren al heel wat kandidaten vòòr mij.
“Jij lijkt niet echt het type,” zeiden zij, “Je lijkt wel zo iemand die voor rechtvaardigheid gaat. Wat denk jij dat jij hier kan doen?”
“Ik stel mij ter beschikking,” zei ik.
Daar moesten zij hard om lachen.
“Ter beschikking, waarvoor dan?”
“Voor een warme samenleving.”
“Een warme samenleving?” riepen zij ongelovig.
“Ja, daar wil ik mij steentje toe bijdragen.
Zij keken elkaar aan. “Je denkt toch niet dat dàt de bedoeling is?”
“O nee?” antwoordde ik, “heb ik het dan weer verkeerd begrepen? Dat zijn toch de woorden die men gebruikt?”
Ik herhaalde nog eens dat ik anders wel ter beschikking stond, maar ze keken mij meewarig aan.
Toen ik ’s avonds slapen ging vroeg ik mij af waarom ik mij weer ter beschikking was gaan stellen. Het ging niet om de warme samenleving. Dat had men mij laten begrijpen.

Illustratie: Gerhard Glück

Ingrid leert schilderen

- Jan, mag ik jou dan ook eens schilderen?
- Ja hoor. Maar dan over .

 

Bericht voor Koenraad Goudeseune

Waarom ik jammer genoeg niet op uw vacature in kan gaan:

Mijn kennis van poëzie en klassieke muziek is vrij redelijk, maar, zo vrees ik, te eclectisch.
Ik beschik in het geheel niet over een dragende stem.
Ik heb geen enkele ervaring met het opvouwen van vlaggen (al denk ik dat zulks wel te leren valt.)
Ik beheers Powerpoint slechts op elementair niveau.
Ik woon niet in de buurt van rouwcentrum Langerveld.

(maar indien u werkelijk belangstelling heeft voor mijn cv en mogelijkheden voor mij ziet, dan mag u mij zeker contacteren.)

 

 

Dyslectisch

 Nu, na vele jaren, ben ik er eindelijk achter dat, wat het gedachtelezen betreft, ik al mijn leven lang sterk dyslectisch ben.

De wensheer

Ergens, niet zo erg ver uit de buurt, had ik nadat ik over een muur was gekropen, een tijdje geleden een ontmoeting. Niet eens zo erg lang geleden.
Hoe het allemaal precies is verlopen weet ik niet meer, maar feit is dat ik er in gesprek raakte met een vrouw.
Althans zo zag ik haar.
“Hallo,”
zei ze, tegelijk toen ze van achter een hoek tevoorschijn kwam,
“Ik ben de wensheer.”
Aangezien dat toch wel beloftevol klonk raakten wij meteen in gesprek en kwam er van het een het ander. Waarmee ik slechts bedoel dat hij mij beloofde dat hij een voor mij belangrijke wens in vervulling zou laten gaan.
Elke keer dat ik nu langs die plek achter de muur loop denk ik aan haar en haar vreemde functie en natuurlijk ben ik benieuwd. Veel heb ik haar niet te bieden.  

Illustratie: Quint Buchholz

Een aforisme van oom Flors

Als de huidige generatie al één ding gerealiseerd heeft dan is het wel de overgang van een verzorgingsmaatschappij naar een bezorgingsmaatschappij!

 

Zwingelen

Je zwingelt door het leven,
maar weet niet wat het is,

maar loopt het eens wat minder,
dan zucht je:

“Ik denk dat ik het zwingelen mis.”

Illustratie: Valentin Gubarev

 

Wat een tijden

- Weet je nog, hoe ons gunstmaatregelen beloofd werden?
- Zeker, wij waren maar wat blij!
- We vierden zelfs feest.
- Wat een tijden.

Illustratie: Paxel Kuczynski

Lamzakkerig

- Lamzakkerig is men hier anders wel.
- Dat spreekt, men wacht op gunstmaatregelen.
- Dat verklaart alles!

Illustratie: Marius van Dokkum

 

Het ervaren

Het is natuurlijk niet zo dat ik niet gelukkig ben, alleen ervaar ik het niet zo.

 

De prinses die altijd lacht

 - Ginds ligt het land van de prinses die altijd lacht.
- Hoe weet jij dat?
- Omdat ik één en àl oor ben.
- Het ziet er anders maar troosteloos uit.
- Het is ook een troosteloze lach.
- Ik zou eerder wenen, denk ik.
- Als ze weent overstromen er de akkers.

 

Niets

- Ik dacht…
- Ja, wat dacht je?
- Ach, het is niets.
- Ik kan het al raden.
- Hoezo?
- Och, het heeft geen belang.
- Maar je hebt het geraden?
- Ja, maar nu ben ik het al vergeten.
- Inderdaad, ik ben ook vergeten wat ik zoëven dacht.
- Het was niets toch, zei je?
- Zei ik dat?

 

De levensvijver

In gedachten zwom ik het warenhuis uit toen ik op de drie meisjes stuitte. Elk met een vis in de hand.
“Waar moet dat heen?” wilde ik quasi autoritair weten.
“Naar de levensvijver,” antwoordden zij gezamenlijk, “onze kans wagen.”
Verwonderd keek ik hen aan, “Er is hier mijlenver in de omtrek geen vijver te bekennen. Ik ben van de streek, ik weet het wel zeker.”
Nu keken zij mij argwanend aan.
“Geen vijver in de omtrek? Wat zegt u nu?”
Ik bleef in de buurt rondzwemmen want ik was toch wel benieuwd hoe zij hun teleurstelling zouden verwerken.
Helaas kwamen zij niet meer terug. Zouden zij dan toch met vis en al in de levensvijver zijn gesprongen? Een vijver die ik niet ken, al ben ik dan van de streek?

 

Mijn eerste boekbespreking

Indien ik ooit eens, met ernstige bedoelingen, een boek zou bespreken, dan zal het een trilogie zijn.
Gebaseerd op mijn leerervaringen tot op heden omschrijf ik het eerste deel dan waarschijnlijk als “somber” en “onheilspellend”. Met naar alle waarschijnlijkheid ook de term “onherroepelijk” erbij. Dat lijkt mij voor de hand liggend.
Het tweede deel, ronduit het zwakste van de drie wordt dan “te ingewikkeld” en, afhankelijk van mijn stemming, misschien wel “te gezocht post-modernistisch”. Ook een woord als “vergaloppeerd” en iets over de protagonisten die “worstelen met zichzelf” en “te weinig uitgediepte karakters” lijken mij nuttig om te signaleren.
Het laatste deel echter, dat wordt niet meer of minder dan “magistraal” met een “wonderlijke ontbinding” van alles wat eerder nog “een straatje zonder eind” had geleken, in de eerdere delen dus.
De kans dat ik ooit een boek bespreek is natuurlijk gering. Voor wie zou ik het doen? Bovendien zijn er te veel factoren in mijn leven die mij zouden beletten het, met de volle aandacht die zulk een karwei vereist, aan te pakken. Anderzijds, mocht het er ooit van komen dan weet u nu alvast wat ik er van vind.

Er was eens...

- Er was eens mijn geslachtsdeel…
- Je gaat het nu toch niet weer over je geslachtsdeel hebben?
- Waarom niet?
- Ik vind dat je het er wel erg veel over hebt.
- Hoezo?
- Het is een onderwerp dat mij niet zo ligt.
- Dat wist ik niet.
- Ik vind het schaamteloos, en esthetisch gewaagd.
- Wat zeg je me nu!
- Ja
- Goed, geen sprookje over mijn geslachtsdeel dan.

Illustratie: Gustave Caillebotte

De man die werk vond

Mijn vrouw heeft het lang voor mij verzwegen, maar toen ik haar De man die werk vond cadeau deed gaf zij toe dat Herman haar lievelingsschrijver was. Dat kwam als een schok op mij over, omdat ik ook schrijf en ik altijd had geloofd dat zij dààrom met mij was getrouwd.
Natuurlijk houdt zij nog van mij, zei ze, nadat zij het boek in één ruk had uitgelezen.
Dat was ’s anderendaags, nadat ik haar heel de nacht had horen fluisteren in haar slaap: “Natuurlijk Herman, je doet het zo zàlig!”

 

 

Een aforisme van oom Floris

 

 

 

 

 

 

 Wie zen vertaald als zin is al een eind op weg!

De reetbever

 
- Waar wachten we eigenlijk op?
- Op de reetbever.
- De reetbever? Hoe weet je dat die hier zit?
- Van mijn vader. Diens grootvader zag hem hier het laatst. Zevenendertig jaar geleden. Ook in augustus.
- Zevenendertig jaar geleden? En nu denk jij dat hij vandaag terugkomt?
- Jazeker. Hij had het beloofd. Over zevendertig jaar kom ik weer, zei hij tegen mijn overgrootvader, waarop die vroeg hoe wij hem dan nog zouden herkennen. Aan mijn petje, beloofde de reetbever toen.
- Jà, dààr, ik zie hem. Verdorie ja, hij heeft een petje op. Kijk, hij zwaait ermee.
- Ik zei het toch!
- Nee, zoiets verzin je niet.
- Ik ook niet, dat deed de reetbever.

Illustratie: Quint Bucholz

Zwemmende vrouwen

Wat zwemmende vrouwen niet bedoelen als ze naar ons zwaaien is dat zij er naar uitkijken ons te verwennen of dat zij verdrinken en zij ons de kans bieden hun redder te zijn. Mocht dit laatste toch het geval zijn laten wij dan onze zelfbeheersing niet verliezen of tijd verlummelen met beslissen wie van hen eerst. Dan is daadkracht aan de orde en volgt de rest later wel.

Illustratie: Sonia Alins Miguel

In de tijd

- Karel, we leven nu wel in het moment, maar leven we ook in de tijd?
- In de tijd, maar schat, wat zouden we nog gaan zoeken in de tijd?

 

Een aforisme van oom Floris

 

 

 

 

 

 

 

De mindere goden worden blijkbaar het liefst aanbeden

Toekomstig sprookje

“Een groot zoölogisch onderzoek, gevoerd door de universiteiten van Uppsala, Kaapstad en Zaragoza, heeft aan het licht gebracht dat de tijd waarin de dieren nog spraken wel zeker heeft bestaan.”

“M…maar dat is opzienbarend!  Dat opent totaal nieuwe horizonten voor nog nieuwer onderzoek. Alhoewel, hoe komt het dat zij dan nu niet meer praten?”

“Omdat ze allemaal tegelijk door elkaar spraken en op die manier alle communicatie onmogelijk maakten.”

“Zouden wij, mensen, daar misschien iets uit kunnen leren?”

“Geen idee, wij zijn maar wetenschappers. Het is aan de politici om zich hierover uit te spreken.”

“De hemel sta ons bij.”

 

Leve de Schroef

 "En, beste vrienden, het moge duidelijk zijn. De strijd gaat voort tot alle schroeven van de rechtstaat eruit zijn. Zowaar ik hier sta!!!"

"Leve de Schroef!!!"

 

Een van de onzen

"Het is niet omdat ik geen das draag dat ik mijn broek niet even hoog hoef op te trekken, toch?
"Natuurlijk niet, het bewijst dat je één van de onzen bent."

 

Een aforisme van oom Floris

 

 

 

 

 

 

 Botox? Niet meer dan vulling voor de tand des tijds.

Stralen

 Ik werd opgebeld. Of ik op huisbezoek kon.
“Zo snel mogelijk, want ik geloof dat ik straal.”
“Hoezo, U straalt?”
“Misschien heb ik de ware wel ontmoet.”
Ik heb al heel wat gevallen gekend. Maar voor slechts weinigen had het met de ware te maken, bleek achteraf.
Inderdaad, zij straalde met een zelden geziene gloed.
Ik stelde wat vragen, betastte een en ander en telefoneerde naar een collega.
“Blijf ik nog lang stralen?” vroeg zij hoopvol.
“Dat zou best eens kunnen,” antwoordde ik.
Daarvan straalde zij zo mogelijk nog meer.
“Maar laten wij het nog even aankijken.”

Ringtone voor de rijken

 

 

 

 

 

 

 

 

Het geluid van om hulp smekende armen.

De vrije markt

Hij was hautain, op het onbeschofte af.
“Jou ken ik!” zei hij.
Ik antwoordde dat ik ook de indruk had dat we elkaar ergens van kenden.
“Ach, wat maakt het uit?”
Ik kon mij niet herinneren van waar ik hem kende maar bevestigde dat het inderdaad niet veel uitmaakte.
“Precies,” zei hij en hij lichtte zijn hielen.
Toen schoot het me te binnen, ooit, op de vrije markt, daar had ik met hem te maken.